H επίκληση στις Μούσες.....

Η επίκληση στις Μούσες……

 

Ότι η Αριστέα οργανώνει συχνά-πυκνά Συμπόσια Ποίησης, οι περισσότεροι φίλοι και φίλες, μάλλον το γνωρίζετε, ότι οι συμμετοχές είναι αξιόλογες και κάθε φορά ο πήχης ανεβαίνει, είναι γεγονός που διαπιστώνεται κάθε φορά, ότι στο πρόσφατο 5ο Συμπόσιο, το στιχούργημά μου, κέρδισε τις περισσότερες ψήφους του κοινού, δεν οφείλεται στο γεγονός ότι ήτανε το καλλίτερο, γιατί όλες οι συμμετοχές ήτανε υπέροχες και εξαιρετικά υψηλού επιπέδου, απλά οι αναγνώστες επιβράβευσαν το χιούμορ και την ανάλαφρη διάθεση που απέπνεε…..

Το παραθέτω λοιπόν για όσους δεν το έχουνε ήδη διαβάσει

και δίνω κάποιες λεπτομέρειες παρακάτω για το παρασκήνιο της συγγραφής αυτού του ποιήματος…..

 

Στις μούσες αποφάσισα, να κάνω το τραπέζι,

το κάλεσμά μου  δέχτηκαν, και τώρα με πιέζει

ο χρόνος, μα και ο κορσές που πάλι με στενεύει

και να μ΄ αφήσει άπνοη, ο άτιμος κοντεύει.

Ευθύς ανασκουμπώθηκα, ψώνισα τα υλικά,

να ετοιμάσω στρώθηκα, μεζέδες και γλυκά.

Ανοιξα τον Τσελεμεντέ, της Βέφας τα βιβλία,

και του Παρλιάρου βίντεο, μελέτησα είκοσι τρία,

όταν κατέληξα λοιπόν, κι έφτιαξα το μενού,

φόρεσα την ποδίτσα μου κι έβαλα κατά νού,

τις «θείες» καλεσμένες μου, πως να εντυπωσιάσω,

με τούτο το τραπέζωμα, για να τις καλοπιάσω,

γιατί κακά τα ψέματα, τι είναι ο ποιητής;

Χωρίς οίστρο και έμπνευση,  σκέτος ουτοπιστής,

ένα ασήμαντο, μικρό κι ανόητο ανθρωπάκι,

ένας γραφιάς, που προσπαθεί, να γράψει ένα στιχάκι.

Επικαλέσθηκα λοιπόν, την Καλλιόπη πρώτα,

κι εκείνη μου είπε ευγενικά, την Ουρανία ρώτα,

η Ουρανία στράφηκε μετά στην Ερατώ,

μα η ιδέα φάνηκε καλή και   στην Κλειώ,

έπειτα ενημερώθηκαν Θάλεια και Τερψιχόρη

κι η Ευτέρπη μ΄ένα νεύμα της, μου έγνεψε : «προχώρει»!

και στην Πολύμνια στάθηκα εμπρός με συστολή,

μήπως θα΄ταν καλλίτερα να στείλω επιστολή;

Απ΄ την Ευτέρπη τελικά έλαβα το ΟΚΕΥ

και άρχισα το ψήσιμο, μιας και ο φούρνος καίει.

Τραπέζι στρώνω άψογο με τα καλά σερβίτσια,

για να τιμήσω, comme il faut, τα μυθικά κορίτσια,

κρασί θα πιούνε γαλλικό, σε ακριβά ποτήρια

και κάποια ευκαιρία θα βρώ για αίτηση σωτήρια:

«Ω! Μούσες χαριτόβρυτες και χιλιοπαινεμένες

την έμπνευση χαρίστε μου Ω! χιλιοδοξασμένες!

Την ποίηση επιθυμώ, θερμά να υπηρετήσω,

των μέτρων και των συλλαβών το κλέος να τιμήσω,

να εμφυσώ νοήματα, στις λέξεις , τα στιχάκια

και όσα γράψω ποιήματα….να είναι διαμαντάκια!

Λέξεις να βάζω στο χαρτί, να γίνω…. Λογοπλάστης,

όπως κουλούρια στο ταψί στρώνει ο ζαχαροπλάστης !!!»

Αυτές χαμογελάσανε χωρίς να πούνε λέξη,

μ΄ αφήσανε να εννοηθεί, κάτι καλό θα παίξει,

εκπέμπω τελευταίο SOS, για να το καταλάβουν,

δεν έχω περιθώρια, ίσα που θα προλάβουν!

Η Αριστέα οργάνωσε Συμπόσιο και πάλι….

κι εγώ τρελά αγχώθηκα , μου ήρθε και μια  ζάλη,

«Ω Μούσες!!! Σας παρακαλώ, το αίτημα επείγει !

Στείλτε μου λίγη έμπνευση, η προθεσμία λήγει !!!»

 

Μετά από πολύ προβληματισμό και σκέψη, το τόλμησα, τι είχα να χάσω άλλωστε; Μήπως θα ήμουνα η πρώτη που θα κατέφευγα στην επίκληση των Μουσών , η η μοναδική που με ένα τραπέζωμα θα επεδίωκα την ευνοϊκή διευθέτηση ενός αιτήματος;

Να μην σας τα πολυλογώ, ξεπέρασα όλες τις αναστολές μου, προχώρησα στην πρόσκληση  και μπήκα στη βάσανο της σύνθεσης του μενού:

 

Τι να μαγειρέψω; Κάτι που θα τους άρεσε, κάτι που δεν θα ήτανε μακριά από τις διατροφικές τους συνήθειες, κάτι που δεν θα τις βαρυστομάχιαζε, κάτι ιδιαίτερο, κάτι νόστιμο και υγιεινό, κάτι πρωτότυπο και εμπνευσμένο….

Τέλος πάντων, απέρριψα τα σαλιγκάρια και τα κυνήγια, γιατί φαντάστηκα ότι θα τα έχουνε μπουχτίσει και πήγα σε πιό απλές επιλογές:

Ανάμεσα στην Κολοκυθοτυρόπιττα με χειροποίητο φύλλο και το Ανοιξιάτικο παστίτσιο με λαζάνια, προτίμησα το δεύτερο, για ορεκτικό επέλεξα Πιπεριές ψητές γεμισμένες με τυριά, Ρολλά μελιτζάνας με μπουκιές μοσχαρίσιου κρέατος, και κεφτεδάκια, τζάμπα έκανα διατριβή στους κεφτέδες στην προηγούμενη ανάρτηση; ΄Ημουνα σίγουρη ότι θα μου φανεί χρήσιμη η εξειδίκευση και μάλιστα σύντομα. Για κυρίως, μου φάνηκε καλή ιδέα το Κοτόπουλο κρασάτο με μανιτάρια και πατάτες και τα χοιρινά κότσια ψητά συνοδευόμενα με ανάμεικτη σαλάτα με ρόδι και φλούδες παρμεζάνας. Το μόνο που δεν με προβλημάτισε ήτανε το κρασί : Κρασί γαλλικό (κόκκινο), ευτυχώς είχε μία προσφορά το Lidl και επωφελήθηκα, σερβιρισμένο στα κολωνάτα κρυστάλλινα ποτήρια (που από 12 έχουνε απομείνει 10, το ένα το έσπασα εγώ από αστοχία στο πλύσιμο, το δεύτερο το πέταξε η κουμπάρα μου  στο κεφάλι του κουμπάρου, μια Πρωτοχρονιά, γιατί βρήκε κάτι ύποπτα μηνύματα στο κινητό του….) δώρο στο γάμο μου από τη θεία Κερασίτσα, ο θεός να την αναπαύσει, ήτανε χάρμα οφθαλμών!!!
Στο γλυκό, μπερδεύτηκα είναι η αλήθεια με τα βίντεο του Παρλιάρου, πολύ σοκολάτα χρησιμοποιεί ο patissier και δεν ήθελα να διακινδυνεύσω να τις πιάσει κανένα τσιρλιό τις καλεσμένες και να έχουμε ευτράπελα…., έτσι κατέφυγα στις δοκιμασμένες παραδοσιακές λιχουδιές.

 

Ζήτησα από τη μάνα μου να μου φτιάξει έναν σιμιγδαλένιο

Χαλβά με κουκουνάρια και κανέλλα (τον κάνει τέλειο!), έφτιαξα μία πλούσια φρουτοσαλάτα σερβιρισμένη σε ποτήρια σαμπάνιας και τέλος μία μελόπιτα με θυμαρίσιο μέλι και ανθότυρο με συνταγή του αείμνηστου Ν. Τσελεμεντέ.

 

Εκεί που τα βρήκα σκούρα, ήτανε η μουσική….πως θα περνούσε η βραδιά, στα μουγκά; Δεν είχα προνοήσει να καλέσω και τον Απόλλωνα με τη λύρα……ευτυχώς με καλύψανε οι κρητικοί λυράρηδες, ας είναι καλά και επιστράτευσα όσα CD είχα και προς μεγάλη μου έκπληξη, οι Μούσες ενθουσιαστήκανε, η Τερψιχόρη μάλιστα, αν και καθισμένη, χόρευε και οι υπόλοιπες κάνανε πολύ κολακευτικά σχόλια ….!!!
 

Όταν αποχωρήσανε, η σοβαρή και επιβλητική Καλλιόπη, μου χάρισε ένα εγκάρδιο βλέμμα, η Κλειώ μου έκλεισε το μάτι, από την  Ευτέρπη και την Ερατώ εισέπραξα έναν σύντομο εναγκαλισμό, η Τερψιχόρη ήτανε πιο διαχυτική, μου ζήτησε μάλιστα λίγο χαλβά ακόμη, να τον πάρει μαζί της, αίτημα που ικανοποίησα πάραυτα, η Μελπομένη και η Ουρανία μου έκαναν θερμή χειραψία μειδιώντας , η Θάλεια με φίλησε φευγαλέα στο μέτωπο και η Πολύμνια μου ζήτησε τη συνταγή της μελόπιτας !!!

 

Τώρα αν αυτή η πρωτοβουλία μου θεωρηθεί αθέμιτος συναγωνισμός, το αφήνω στην κρίση σας, ……τι να πώ…..δεν έτυχε, πέτυχε !!!

Οι σεβάσμιες Μούσες, όχι μόνον ανταποκριθήκανε στο αίτημά μου, αλλά υπήρξανε και εξαιρετικά γενναιόδωρες μαζί μου γιατί στείλανε έμπνευση σε συσκευασία extra large με αποτέλεσμα όλοι οι συμμετέχοντες στο 5ο  Συμπόσιο της Αριστέας να γράψουνε εξαιρετικά εμπνευσμένα ποιήματα και εγώ, να μην περιοριστώ στο ένα, αλλά να γράψω και δεύτερο ποίημα το οποίο σας παραθέτω :

 

Ο ΄Ερωτας και η ποίηση

 

Ο έρωτας κι η ποίηση πιασμένοι χέρι-χέρι

σ΄ένα σεργιάνι αέναο σε πείσμα των καιρών,

από αιώνες γνώριμοι, στου κόσμου όλου τα μέρη,

πάνω σε στίχους και ρυθμούς των ίδιων τραγουδιών…

Και κάθε νότα και γραφή πασχίζει να εκφράσει,

όσα το νού μαγεύουνε και την καρδιά πονούνε

κι όσα μονάχα μια ματιά, μπορεί να διαπεράσει

και χίλιες φλόγες στη στιγμή μεμιάς να αναφτούνε.

Η ποίηση εκέντησε του έρωτα στρωσίδια

κι η μουσική συντρόφεψε κάθε αναστεναγμό

και των ανθρώπων οι ψυχές βιώσανε τα ίδια,

ερωτικά σκιρτήματα ,  του πάθους το λυγμό !!!

Οσα μέσα στα ποιήματα γραφτήκανε σε στίχους

κι όσα τραγουδηθήκανε από χιλιάδες χείλη,

αιώνια θα αντανακλούν πάντα τους ίδιους ήχους,   

την ίδια τη φεγγοβολιά στου κόσμου το καντήλι.

 

 

 

Ευχαριστώ σας Μούσες μου, για τη βοήθειά σας,

για πάντα θα ΄μια υπόχρεη , μόνιμη ικέτισσά σας !

Ευχαριστώ Αριστέα μου, για τη φιλοξενία,

σε σένα οφείλω άλλωστε κάθε μου παρουσία !!!
(Στα υπέροχα Συμπόσιά σου !)