Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2021

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΗ…

 Ενά νέο δρώμενο στην Blogoγειτονιά με ξεκούνησε... Η Συμμετοχή μου στην ΜΙΝΙ Συγγραφική σκυτάλη που οργανώνει η  ξεσηκώστρα ΜΑRYPERTAX της ΓΗΙΝΗΣ ΜΑΤΙΑΣ  https://ghinimatia.blogspot.com/2021/02/mini-1.html 


Η ιστορία μου είναι προϊόν μυθοπλασίας, αλλά η έμπνευση προέκυψε από αληθινά γεγονότα ζωής, αληθινών ανθρώπων....έτσι με 2389 λέξης βρήκα ευκαιρία να ξεδιπλώσω την φαντασία μου  (η αλήθεια είναι ότι είχα έμπνευση και υλικό γιά άλλες τόσες λέξεις αλλά είπα να συγκρατηθώ η ανοικονόμητη γιατί τότε η  ΜΙΝΙ Σκυτάλη θα έπρεπε να γίνει 3XXX EXTRA LARGE  και δεν νομίζω ότι θα το αντέχατε). Την επιείκειά σας λοιπόν διότι αφ΄ενός η έλλειψη περιορισμού λέξεων και αφ΄ετέρου η αβανταδόρικη φωτό που μου κληρώθηκε .με την μαυροφορεμένη αναμαλλιασμένη  ξανθιά.....ε δεν ήθελα κάτι περισσότερο γιά να εξιστορήσω με κάθε λεπτομέρεια τα του βίου  της ηρωϊδας μου....Καλό κουράγιο σας εύχομαι ! 

PS Αν κάνω ποδαρικό στην MINI Σκυτάλη και με θεωρήσετε ΚΑΤΣΙΚΟΠΟΔΑΡΗ , ορκίζομαι να μην το επαναλάβω....





Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΗ…..

 

Είχε ανάγκη από αέρα…..βγήκε από το αυτοκίνητο και ακούμπησε πάνω του αφήνοντας τον αέρα να της δροσίσει το φλογισμένο πρόσωπο ανακατεύοντας τα μαλλιά της….Η καρδιά της χοροπηδούσε ακατάστατα στο στήθος της κι ένας λυγμός προσπαθούσε  μάταια να ξεπηδήσει ……

Κοίταζε μπροστά χωρίς να διακρίνει ακριβώς, την πυκνοκατοικημένη πόλη που απλωνότανε χαμηλά και στρέφοντας το βλέμμα πίσω,  δεν είδε  παρά τον ψηλό τσιμεντένιο τοίχο που περιέβαλε το άσχημο κτήριο του Ιδρύματος….

Οι μνήμες την κατέκλυσαν, πικρές, ζοφερές, τραυματικές……ήταν μόλις 22 χρονών , η γιαγιά είχε πεθάνει ξαφνικά 6 μήνες πριν  κι εκείνη έγινε αυτόματα η κηδεμόνας της 16άχρονης αδελφής της…..

Πόσο την είχε πονέσει εκείνη η πρώτη επίσκεψη, όχι ότι οι επόμενες ήταν ανώδυνες, αλλά τότε είχε αντιμετωπίσει ξαφνικά την απώλεια της γιαγιάς που ήταν στήριγμα και πολυαγαπημένη ύπαρξη, μετά την ευθύνη….την ολοκληρωτική ευθύνη της Ρόζας….

Η ζωή της επιφύλαξε πολλές ανατροπές και απώλειες που την σημάδεψαν….απέφευγε να σκέπτεται το παρελθόν, γιατί όσες φορές  οι μνήμες της την οδηγούσαν εκεί , ένα αίσθημα θλίψης και ανασφάλειας την κατέκλυζε…. Είχε γεννηθεί σε ξένη χώρα, κάπου στην Νότια Αμερική, ο πατέρας της , ανώτερος Διπλωματικός υπάλληλος, αγάπησε και παντρεύτηκε μία  ντόπια καλλονή….Δεν είχε μνήμες από εκείνον τον τόπο ή εκείνη της εποχή…..μόνο ήχους από μία γλώσσα τραγουδιστή και μια φωνή βελούδινη στ΄αυτιά της…..Στα 3 της χρόνια, άλλος τόπος, άλλοι άνθρωποι, άλλες μυρωδιές…. κάπου στην Μέση Ανατολή….Ενα μωρό προστέθηκε στην οικογένεια, για λίγο……μετά εξαφανίστηκε το ίδιο ξαφνικά όπως είχε εμφανιστεί…..ποτέ δεν κατάλαβε το πώς και το γιατί, πολύ αργότερα έμαθε πως εκείνο το μικρό πλασματάκι είχε βρεθεί νεκρό στην κούνια του, ποτέ δεν κατάλαβε επίσης πως χάθηκαν τα χαμόγελα, τα γλυκομιλήματα, τα χάδια και οι χαρούμενες στιγμές στο σπίτι…..Τον πατέρα της τον έβλεπε πάντα  ελάχιστα και η μητέρα της , εξ αιτίας της κακής εγκυμοσύνης της και του μωρού αργότερα, δεν πολυασχολιότανε μαζί της, υπήρχε μία ντόπια κοπέλα που είχε αναλάβει την φροντίδα της , όταν βρισκότανε τα Σαββατοκύριακα  στο σπίτι, γιατί όλες τις υπόλοιπες ημέρες ήταν στο Αγγλικό Σχολείο/  Οικοτροφείο της πόλης τους.

Το Σχολείο αυτό, το αγάπησε,  βρήκε ζεστασιά και αποδοχή, έκανε φιλίες και παρά το σύστημα πειθαρχίας, εκείνη  ίσως ήταν η μοναδική τρόφιμος που αισθανότανε τόσο καλά…Στα 6α γενέθλιά της, ένα άλλο μωρό έκανε την εμφάνισή του  στο σπίτι, κοριτσάκι κι αυτό λίγο αλλόκοτο, λίγο διαφορετικό……κανείς δεν ασχολήθηκε να της εξηγήσει τι σήμαινε ακριβώς  αυτό που άκουγε συχνά πυκνά …χαμηλόφωνα, σχεδόν συνωμοτικά….  «Σύνδρομο ΝΤΑΟΥΝ», «ΝΤΑΟΥΝΑΚΙ» …Η μητέρα της έγινε κι αυτή αλλόκοτη, έμενε μέρες κουκουλωμένη στα σκεπάσματα, αρνιότανε να φάει, να πλυθεί, να σηκωθεί από το κρεββάτι….από φροντισμένη καλλονή είχε καταντήσει μια αξιοθρήνητη ύπαρξη…..Ο πατέρας της πάλι έκανε μέρες να φανεί στο σπίτι και κάθε φορά ήταν και πιο απόμακρος και βλοσυρός….

Δεν πέρασαν ούτε 6 μήνες και μία νέα ανατροπή  έγινε στην ζωή της. Στο σχολείο την κάλεσαν στο Γραφείο της Διεύθυνσης για να της ανακοινώσουν ότι  στο εξής, θα παρέμενε εκεί και τα Σαββατοκύριακα,  συμμετέχοντας σε διάφορες δραστηριότητες….Τότε γνώρισε και συνδέθηκε με μια φιλία ζωής με την Χάϊδω….λίγο μεγαλύτερή της, ελληνοπούλα , με γονείς γιατρούς που υπηρετούσαν σε μία  Διεθνή Οργάνωση.

Εγιναν αχώριστες και όταν οι γονείς της Χάιδως δεν έλειπαν σε αποστολές, περνούσε ονειρεμένα Σαββατοκύριακα στο σπίτι τους….Πρωτόγνωρη εμπειρία, μιάς ζεστής οικογένειας που εκείνη δεν είχε ποτέ γνωρίσει…..Η πιο ευτυχισμένη περίοδος της μέχρι τότε ζωής της…. Ανέμελες και χαρούμενες οι μέρες στο σχολείο με την Χάϊδω και τις συμμαθήτριες να αθλούνται, να τραγουδούν, να παίζουν, να μοιράζονται  γνώσεις, σκέψεις και  παιδικά όνειρα…..μέχρι την επόμενη  ανατροπή που συνέβη  3 χρόνια αργότερα……

Δεν της δόθηκαν πολλές ούτε σαφείς εξηγήσεις….ο πατέρας της είχε πεθάνει, εντός 2 μηνών θα έπρεπε να επιστρέψει μαζί με την 3χρονη Ρόζα στην Ελλάδα, κηδεμόνας τους είχε αναλάβει η γιαγιά τους  , που δεν την είχαν γνωρίσει μέχρι τότε….θα τις συνόδευε Διπλωματικός υπάλληλος και η Πρεσβεία θα τακτοποιούσε όλες τις διατυπώσεις….

Πάγωσε η ψυχή της, ο φόβος για το άγνωστο και η συγκλονιστική ανατροπή στην ζωή της , την είχαν παραλύσει….Οι δασκάλες προσπάθησαν να την προετοιμάσουν γι΄αυτή την αλλαγή, μερικές ξεπέρασαν κατά πολύ τον τυπικό τους ρόλο…..οι υπέροχοι γονείς της Χάϊδως την προσέγγισαν με απέραντη κατανόηση και τρυφερότητα, ήρθαν μάλιστα σε επαφή με την γιαγιά της για να γνωριστούν έστω με φωτογραφίες…..της έκαναν και υπερεντατικά μαθήματα ελληνικών ώστε να μην είναι εντελώς απροετοίμαστη με την άγνωστη της γλώσσα….Η Χάϊδω πάλι προσπαθούσε να διαχειριστεί  και από την δική της πλευρά το αίσθημα της απώλειας και της απομάκρυνσης  της καλύτερής της φίλης….

Ο τρόμος την είχε καταλάβει όταν άρχισε να κατεβαίνει την σκάλα του αεροπλάνου….μάταια η Αεροσυνοδός και η Υπάλληλος της Πρεσβείας που τις συνόδευε,  είχαν προσπαθήσει κατά την διάρκεια της πτήσης να της φτιάξουν την διάθεση, μια μαυρίλα είχε σκεπάσει την ψυχή της και θρηνούσε  αδάκρυτη,  με ένα σπαρακτικό βουβό κλάμα……Η αναχώρηση από το σχολείο ήταν το ίδιο οδυνηρή, ο κόσμος της είχε γκρεμιστεί, όλη η μέχρι τότε ζωή της ,είχε σωριαστεί σε θρύψαλα μπροστά της….η Χάϊδω έκλαιγε γοερά και δεν ήταν η μόνη, τρόμαξαν να την αποσπάσουν από την αγκαλιά των συμμαθητριών της…..Η Διευθύντρια την συνόδευσε στο Αεροδρόμιο ,  σε μια σκούρα  βαλίτσα τα λιγοστά υπάρχοντά της,  εκεί την παρέλαβε η Υπάλληλος της Πρεσβείας , μία κομψή κυρία με ζεστό χαμόγελο και καλοσυνάτα μάτια. Κρατούσε από το χέρι την Ρόζα ….ένα καλοντυμένο μικρό κορίτσι με σαστισμένο ύφος και παράξενη φατσούλα….Είχε να την δεί από μωρό, ποτέ δεν την είχε ξανασυναντήσει από τότε….όμως με την πρώτη ματιά αισθάνθηκε μία πρωτόγνωρη έλξη για την μικρή άγνωστη αδελφή της….





Τις παρέλαβε η γιαγιά  Ροδόκλεια, αρχόντισσα με καταγωγή από το Καστελλόριζο, μεγαλωμένη στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου…..Αμήχανες οι πρώτες στιγμές, η μικρή Ρόζα  αφέθηκε πρόθυμα στα χέρια της γιαγιάς , εκείνη προσπαθούσε να αφουγκραστεί τους ήχους της γλώσσας που άκουγε γύρω της και να συνηθίσει ο διάφανο, εκτυφλωτικό φως της Αθήνας….

Εγκαταστάθηκαν στο διώροφο μεσοαστικό σπίτι της γιαγιάς στην Κυψέλη, κατά περίεργο τρόπο η προσαρμογή τους στο νέο περιβάλλον δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολη, η γιαγιά ήταν αποκάλυψη !!! Καλλιεργημένη,  δυναμική και παρά τα 78 χρόνια της, εξαιρετικά δραστήρια…..

Η κυρία Πολυξένη ερχότανε κάθε πρωί και έφευγε το βραδάκι, φρόντιζε το νοικοκυριό, τα ψώνια και ήτανε μάλλον η καλύτερη φίλη της γιαγιάς…..η κυρία Σαπφώ ερχότανε 1 φορά την εβδομάδα και έκανε την βαρύτερη λάτρα, καθάριζε τις βεράντες, έπλενε τα χαλιά, καθάριζε τις σκάλες….Αυτές οι 3 γυναίκες, έγιναν οικογένεια για τα επόμενα χρόνια για τις δύο αδελφές…..Η γιαγιά την έστειλε αμέσως στο Κολλέγιο  για να  συνεχίσει  την εκπαίδευσή της και για την Ρόζα προσέλαβε μία δασκάλα που ερχότανε καθημερινά στο σπίτι και την φρόντιζε αποκλειστικά…..Οι αρχικοί της φόβοι για την νέα της ζωή αποδείχτηκαν αβάσιμοι, συνδέθηκε συναισθηματικά με την μικρή Ρόζα κι εκείνη μαζί της, η γιαγιά ,  της εξήγησε ακριβώς τι σημαίνει το Σύνδρομο Ντάουν και αυτή η κατανόηση της αποκάλυψε έναν κόσμο τρυφερότητας και αγάπης που αγνοούσε εντελώς…..κάθε μέρα εξ άλλου συνδεότανε όλο και περισσότερο συναισθηματικά με την γιαγιά Ροδόκλεια……βίωνε μοναδικά  και πρωτόγνωρα συναισθήματα, είχε μία γιαγιά που  αν και άργησε να την γνωρίσει, την λάτρεψε….την νοιαζότανε πραγματικά, την αγαπούσε !!! Το ίδιο και η μικρή Ρόζα !!! Χαιρόντουσαν να περνάνε ώρες μαζί, να κουβεντιάζουν, να βγαίνουν για ψώνια…..πολλές φορές τα απογεύματα η γιαγιά έπαιζε πιάνο, είχε καλεσμένες κάθε δεύτερη Πέμπτη τις φίλες της από την ΕλληνοΑιγυπτιακή Παροικία, όλες ήτανε καταπληκτικές !!! Μιλούσαν αγγλικά, γαλλικά, αραβικά….έπιναν λικέρ σε κρυστάλλινα ποτήρια και τις γιορτινές ημέρες Σαμπάνια !!! Ειδικά για την περίσταση , στην μεγάλη κουζίνα του ισογείου ο φούρνος έπαιρνε φωτιά, οι χύτρες έβραζαν, τα ταψιά μπαινόβγαιναν και το «καλό»  σερβίτσιο του τσαγιού με τα ασορτί πιάτα του γλυκού έβγαιναν από τον μεγάλο μπουφέ.Petits bouchers, Ντολαμαδάκια, κεφτεδάκια, μικρά σάντουιτς και σιροπιαστά γλυκά….τι μυρωδιές, τι γεύσεις !!!

Αντάλλασσε μακροσκελή γράμματα με την Χάϊδω , τους γονείς της και την Διευθύντρια του εκεί Σχολείου της.  Τους περιέγραφε με κάθε λεπτομέρεια την ευτυχισμένη καθημερινότητα της νέας της ζωής, τους περιπάτους στην παραλία, τις επισκέψεις στην Ακρόπολη, τον Κεραμεικό, την Πλάκα, τα Μουσεία…. Στο σχολείο είχε προσαρμοστεί σχετικά εύκολα , η γιαγιά ήταν πάντα δίπλα της να βοηθήσει, να υπαγορεύσει, να λύσει κάθε απορία….τα Σάββατα το απόγευμα , πήγαιναν στο θέατρο, πρωτόγνωρη  γι αυτήν κι αυτή η εμπειρία !!! Μαγεύτηκε από την πρώτη φορά !!!

Στα 18της ξεκίνησε να φοιτά στο πανεπιστήμιο, είχε επιλέξει τις Ανθρωπιστικές σπουδές, η γιαγιά είχε επιμείνει να κάνει και μαθήματα οδήγησης, ήταν απωθημένο της από χρόνια και επιθυμούσε η εγγονή της, με την ενηλικίωση της, να αποκτήσει και δίπλωμα οδήγησης !!! Μόλις το παρέλαβε, παρέλαβε και το κλειδί του πρώτου της αυτοκινήτου! Η γιαγιά, όπως είχε υποσχεθεί, της το έκανε δώρο !!! Πόσο καμάρωνε με την μεγάλη εγγονή της στο τιμόνι και την μικρή στην αγκαλιά της….και η Ρόζα με τι λαχτάρα περίμενε την βόλτα με το αυτοκίνητο και πόσο την απολάμβανε !!! Εκείνη την εποχή ακριβώς, έμαθε λεπτομέρειες σχετικές με τους γονείς της και την οικογένεια της γενικότερα, από την πλευρά του πατέρα της ….οδυνηρές λεπτομέρειες που η γιαγιά έκρινε πως θα έπρεπε να γνωρίζει και πως είχε την ωριμότητα να διαχειριστεί….

Ξεφύλλισαν μαζί πολλά Αλμπουμ φωτογραφιών και της διηγήθηκε τα ευτυχισμένα της χρόνια στην Αλεξάνδρεια, τους γονείς, του θείους και θείες, τους φίλους τους , τους της σύστησε όλους έναν έναν  μέσα από τις μαυρόασπρες απεικονίσεις τους….μετά ο ερχομός και η εγκατάσταση στην Αθήνα, η πρόσληψή της στην Τράπεζα της Ελλάδος, η γνωριμία της με τον παππού, ο έρωτας, ο γάμος…..η γέννηση των διδύμων, εκ των οποίων επέζησε το ένα, ο πατέρας της…..

Επειτα…. η μακροχρόνια ασθένεια του παππού που την καταρράκωσε και η απόφαση του μοναδικού τους γιού να παντρευτεί μια ξένη καλλονή που είχε γνωρίσει μόλις πριν 4 μήνες…..έκαναν τα μαλλιά της ν΄ ασπρίσουν μέσα σε μία νύχτα ! Είχε πονέσει τόσο πολύ, ο μοναχογιός της, στη άλλη άκρη της γής ……με μεγάλη προσπάθεια μπόρεσε να το διαχειριστεί, με τεράστια προσπάθεια μπόρεσε να ξεπεράσει τον θάνατο του άντρα της που ήρθε σαν λύτρωση στην πολύχρονη ταλαιπωρία του….και τώρα, στα 68 της,  βρέθηκε κηδεμόνας των δύο εγγονών της….!!! Κανείς  ποτέ δεν ξέρει τι του επιφυλάσσει η ζωή !!!Την νύφη της την γνώρισε μόνο σε φωτογραφία, μία μελαμψή πανέμορφη κοπέλα με λαμπερό χαμόγελο και σγουρά μαύρα μαλλιά, για τον θάνατό της την πληροφόρησε με τυπική  συλλυπητήρια επιστολή ο γραμματέας της Πρεσβείας, αιτία θανάτου : «βαριά επιλόχεια κατάθλιψη» , ο ίδιος με μία παρόμοια επιστολή , της ανακοίνωσε τον θάνατο   του γιού της μαζί με πληροφορίες για τις τυπικές διαδικασίες ανάληψης της κηδεμονίας των παιδιών, λεπτομέρειες επαναπατρισμού τους,  τακτοποίησης οικονομικών εκκρεμοτήτων και διευθέτηση περιουσιακών θεμάτων…  «αιτία θανάτου :  Πνευμονική εμβολή»    με λεπτότητα και διακριτικότητα απέφυγαν να αναφερθούν στην πραγματική αιτία, ο  όμορφος λεβέντης γαλανομάτης ξανθοκάστανος μοναχογιός της, ο πολλά υποσχόμενος Διπλωματικός Υπάλληλος,   μετά τον θάνατο της γυναίκας του, είχε γίνει απόλυτα αυτοκαταστροφικός…..έπινε υπερβολικά και σύχναζε στα πιο κακόφημα μπαρ της πόλης . Τον  αναζητούσαν 4 ημέρες, τελικά τον  είχαν βρεί μαχαιρωμένο σε άθλια κατάσταση , σε ένα βρώμικο στενό κοντά στο λιμάνι….

Η εικόνα της γιαγιάς της ήρθε ολοζώντανη μπροστά στα μάτια της, Γιαγιά !!!ήθελε να ουρλιάξει αλλά μόλις ένας ψίθυρος βγήκε από τα χείλη της, ήθελε να χωθεί στην αγκαλιά της , να νιώσει την ζέστη της και το λεπτό άρωμά της, είχε απεγνωσμένη ανάγκη από το σφίξιμο των χεριών της γύρω της……είχε τόσα πολλά και συγκλονιστικά να της πεί….Στ΄αυτιά της αντηχούσε ολοκάθαρα η φωνή της :  « Παιδί μου η ζωή είναι  εντελώς απρόβλεπτη και τίποτα δεν μας προετοιμάζει  για όσα μας μέλλεται να ζήσουμε, ένα θα έχεις στο νού σου ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΛΑ ΔΕΧΟΥΜΕΝΑ, ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΚΑ ΔΕΧΟΥΜΕΝΑ, ο άνθρωπος κρύβει μέσα του δυνάμεις που δεν γνωρίζει και φανερώνονται όταν θα υπάρξει ανάγκη…»

Με συστάσεις από τους γονείς της Χάϊδως, εργάστηκε 2 χρόνια εθελοντικά στα Γραφεία  εκείνου του Ιδρύματος για παιδιά με Ειδικές Ικανότητες κι όταν πήρε το πτυχίο της , προσλήφθηκε κανονικά.

Το περασμένο καλοκαίρι επέστρεψαν κι εκείνοι  οριστικά στην Ελλάδα και ξαναέσμιξαν επιτέλους μετά από 13 χρόνια !!! Γνωρίστηκαν από κοντά με την γιαγιά Ροδόκλεια και η Χάϊδω τους γνώρισε τον αγαπημένο της !!! Έναν πανύψηλο Καναδό γιατρό  !!!Πέρασαν ένα ονειρεμένο καλοκαίρι  με βόλτες στους αρχαιολογικούς χώρους, αποδράσεις στα νησιά , μαγευτικές βραδιές με πανσέληνο στο Σούνιο….φαγητό σε παραλιακά ταβερνάκια, και φυσικά απογεύματα Πέμπτης με παγωμένη λεμονάδα , μεζεδάκια και πιάνο στο σαλόνι της γιαγιάς με τις φίλες της,  τις Ελληνοαιγυπτιώτισσες….μάλιστα σε μια τέτοια μάζωξη ήρθε και η πασίγνωστη καλλιτέχνης, η Σούλη Σαμπάχ, μεγαλωμένη επίσης στην Αλεξάνδρεια,  που τραγούδησε και τους ξεσήκωσε  όλους σ΄ένα ανεπανάληπτο γλέντι….

Ο απροσδόκητος θάνατος της γιαγιάς έφερε νέα ανατροπή στην ζωή της, οι γονείς της Χάιδως στάθηκαν δίπλα της, την φρόντισαν, την παρηγόρησαν, ανέλαβαν ένα πλήθος από γραφειοκρατικές διατυπώσεις και κυρίως  βοήθησαν στο θέμα της Ρόζας…..αυτό το γλυκό πλάσμα, είχε συνδεθεί τόσο στενά με την γιαγιά που το πλήγμα ήταν αδύνατον να το διαχειριστεί μόνη της…..Η ίδια εργαζότανε, έλειπε πολλές ώρες από το σπίτι, η κυρία Αθηνά  που την φρόντιζε  από τότε που είχαν έρθει, είχε αρρωστήσει σοβαρά και μπαινόβγαινε για θεραπείες στα Νοσοκομεία, όμως είχε συνδεθεί τόσο μαζί τους που σε κάθε ευκαιρία δεν παρέλειπε να τις επισκεφθεί,  η γιαγιά μάλιστα είχε προτείνει, για να μην ταλαιπωρείται , ακόμη και να μένει μαζί τους όποτε θέλει και όσο θέλει  στο σπίτι τους…Όταν η κατάσταση επιβαρύνθηκε , η ίδια θέλησε να  φύγει ώστε να μην στενοχωρηθεί  η Ρόζα …..Τους απασχόλησε πολύ το θέμα της Ρόζας  και καλύτερη λύση θεωρήθηκε να μεταφερθεί  στο ΄Ιδρυμα ,  ώστε να έχει φροντίδα, επίβλεψη, παρέα και απασχόληση στα εργαστήρια και την αδελφή της κοντά της….

Γιαγιά μου πόσο σ΄έχω ανάγκη να ήξερες……ο λυγμός που συγκρατιόταν  απελευθερώθηκε ξαφνικά και ένα ξέσπασμα  βίαιο και λυτρωτικό ΄έκανε το στήθος της να τρανταχτεί και τα δάκρυα να πλημμυρίσουν τα μάτια της και να κυλήσουν ανεμπόδιστα στα μάγουλά της…..Γιαγιά….έχω τόσα να μοιραστώ μαζί σου…..η Ρόζα μας γιόρτασε χθές τα γενέθλιά της, έγινε 16 χρονών γιαγιά, πόσο χάρηκε ντυμένη με το ροζ φουστάνι που τόσο αγαπά, έσβησε τα κεράκια της  κρατώντας αγκαλιά πάντα την αγαπημένη της κούκλα, εκείνη την πάνινη με τα κόκκινα μαλλιά  που της έφτιαξες εσύ , η τούρτα της ήτανε καταπληκτική,  στολισμένη με τα πολύχρωμα καραμελάκια , ξέρεις αυτά  που προτιμάει, οι τρόφιμοι και το προσωπικό της τραγούδησαν , έδειχνε τόσο ευτυχισμένη, πήρε δώρα, πήρε χαρά…βγάλαμε πολλές φωτογραφίες, παντού είναι γελαστή και χαρούμενη ….και σήμερα γιαγιά είχα ρεπό ,της είχα υποσχεθεί βόλτα με το αυτοκίνητο....θα με περίμενε να πάμε στην θάλασσα,  δεν θα το πιστέψεις, μου τηλεφώνησαν στις 7 το πρωί για να μου ανακοινώσουν με συντριβή ότι…..δεν ξύπνησε… Η Ρόζα μας κοιμήθηκε χαμογελαστή κι ευτυχισμένη και ήρθε να σε συναντήσει γιαγιά, να την προσέχεις, να της παίζεις πιάνο , να της βάζεις κορδέλες στα μαλλιά και να της φτιάχνεις τούρτες με χρωματιστά καραμελάκια και πάνινες κούκλες με κόκκινα μαλλιά…..

 

Κλαυδία Μάμαλη

Φεβρουάριος 2021


https://youtu.be/J5FSThE9KMo


Μουσική/Στίχοι: Αχιλλέας Λυμπουρίδης /Δημήτρης Λιπέρτης Τα μαύρα αμμάθκια Έλα κορού, να δούμεν τα μαύρα σου τα’ αμμάδκια. Που βκάλλουν τζ’ είν’ τές, γλώσσες που κάμνει το λαμπρόν Τζι’ άν κάμνουν την καρτιάν μου την άχαρην κομμάδκια, Νά μεν πλήσσης, χαρώ σε, τζι άφησ’ τα να την τρών. Μ’ αν τύσ’ η τζι εννά κρούσω τζιαί να γινώ ποζαύλιν Μπήξε με στην αυλήν σου, βάρμε σε μιάν μερκάν Γιατί ‘που την θωρκάν σου ‘που μιάν μέραν ως άλλην Μπορεί τζιαί να βλαστήσω, ναύρω παρηορκάν. Τζι όντας καλοριζώσω τζιαί βκώ ψηλά τζι αθθίσω Τζιαί ποταβρίσω κλώνους, νάρτης πουκατωθκιόν, Τά κάλλη τους αθθούς μου για νά σού τά ραντήσω Για τζ’ είνες τες γλυκάδες των δκυό σου αμμαδκιών.


Κυπριακό τραγούδι Αχιλλέα Λυμπουρίδη Στίχοι Όπως το ματσικόριδο, αντά να πει να ανθίσει τζιεί πά στην όχτη του αβλάτζιου τζαι εννά μοσκομυρίσει έτσι έν τζιει η αγάπη μου, τζαί αν δεν πίστεύκεις κόρη | 2x πέ μου να πιάσω τα βουνά τζαι να χαθώ στα όρη | 2x Μέν αντρέπεσαι χαρώσε, τζαί ούτε εγιώ εννά ντραπώ αγαπάς με τζαι αγαπώσε, πέ μου το να σου το πω Τζαι μέναν η αγάπη μου, έν τζαι λαλώ σου ψέμα είπιε τα λάρκα της ψυσιής τζαι της καρκιάς το γέμα Τζαι άν η δική σου έγινε, κρίνο κοντά στ' αβλατζιη | 2x εμένα ποταβρίζεται στον ουρανό καβάτζι | 2x Μέν αντρέπεσαι χαρώσε...





Μουσική/Στίχοι: Αχιλλέας Λυμπουρίδης / Δημήτρης Λιπέρτης Το Αερούδιν Έθελα νάμουν αερούδιν Νάρκουμαι πάντα σύγκοντά σου Να μεν αφήσω με μουγούδιν Να σου κοντέψη μια φοράν Μήτε κουνούπιν να σου κρούση Μήτε λιοπύριν να σου μπλάση Ναν ομορφύττερη τζι η πλάση Τζι εσού γεμάτη που χαράν. Έθελα νάμουν αερούδιν Παντού να σε βουρώ ξοπίσω Μήτε προστάθιν να σ' αφήσω Να ξωμακρίσης. Χριστινού. Γιατί που την αζούλαν σπάζω -- Ήντα να σου το πογυρίζω:-- Εγιώ, κορού, σγιάν αγαπήσω Εν φϊαρκούμαι κανενού. Έθελα νάμουν αερούδιν Να δώκω μέσα στην μονή σου Πων νάσαι τέλεια μανισσιή σου Χωρίς να πάρουν μυρωδκιάν Τζιαί τότες τζείν' τα κάλλη, τότες Να τα ρουφήσω, να τα φάω. Τζι αν νώσουν ξαίρω πού 'ννα πάω, Βκαίννω που μιάν χαραμαδκιάν.

Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2021

Αξιολόγηση ζωής....

 

Η συμμετοχή στο δρώμενο .....




ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΖΩΗΣ

Η ζωή είναι μικρή και πολύτιμη….προσπαθούμε να βελτιώσουμε τον εαυτό μας και την ποιότητα της ….Αξιολογούμε θετικά και αναγνωρίζουμε τα όσα καλά έχουμε στη ζωή μας και δεν μεμψιμοιρούμε με ζήλεια και πίκρα για όσα δεν έχουμε. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν προσπαθούμε για το καλύτερο. Ίσα-ίσα, ξεκινάμε από μία βάση ευγνωμοσύνης και αυτοεκτίμησης και στη συνέχεια προσπαθούμε να βελτιώσουμε τον εαυτό μας και την ποιότητα της ζωής μας, αναγνωρίζοντας ότι η ζωή μας είναι «πλούσια», όμορφη και θετική.

Μόλις έφτασε η Δευτέρα και είναι ήδη Παρασκευή.

... και ο μήνας έχει ήδη τελειώσει.

... και η χρονιά σχεδόν τελείωσε.

... και έχουν περάσει ήδη 40, 50 ή 60 χρόνια της ζωής μας.

... και συνειδητοποιούμε ότι χάσαμε τους γονείς μας, τους φίλους μας.

Και συνειδητοποιούμε ότι είναι πολύ αργά για να επιστρέψουμε ...

Έτσι ... ας προσπαθήσουμε να αξιοποιήσουμε στο έπακρο τον χρόνο που έχει απομείνει ...

Ας μην σταματήσουμε να ψάχνουμε για δραστηριότητες που μας αρέσουν ...

Χαμόγελο στα μικρά πράγματα της ζωής που βάζουν βάλσαμο

στις καρδιές μας.

Ας προσπαθήσουμε να εξαλείψουμε το "μετά" ...

Το κάνω μετά ...

Θα πω μετά ...

Θα το σκεφτώ μετά ...

Αφήνουμε τα πάντα για αργότερα σαν το «μετά» να είναι δικό μας.

Επειδή αυτό που δεν καταλαβαίνουμε είναι ότι:

μετά, ο καφές κρυώνει ...

τότε οι προτεραιότητες αλλάζουν ...

μετά, η γοητεία είναι σπασμένη ...

μετά, η υγεία περνά ...

μετά, τα παιδιά μεγαλώνουν ...

μετά οι γονείς γερνούν ...

μετά, οι υποσχέσεις ξεχνιούνται ...

μετά, η μέρα γίνεται η νύχτα ...

μετά, η ζωή τελειώνει ...

Και μετά είναι συχνά πολύ αργά ...



Λοιπόν ... ας μην αφήσουμε τίποτα για αργότερα ...

Ας πετάξουμε τους ασήμαντους αριθμούς όπως την ηλικία, το βάρος και το ύψος……

Ας κρατήσουμε μόνον τους ευχάριστους φίλους.

Ας επιδιώξουμε να μαθαίνουμε συνεχώς! Να μην αφήνουμε ποτέ τον εγκέφαλο ανενεργό. «Ένα ανενεργό μυαλό είναι το εργαστήρι του Διαβόλου». Και το επίθετο του διαβόλου είναι “Αλτζχάιμερ”.

Ας απολαύσουμε τα απλά πράγματα.

Ας επιδιώξουμε την καλή διάθεση και το γέλιο στην ζωή μας . Ας κλάψουμε ακόμη…δεν είναι κακό, δεν είναι ντροπή…. Υπομένουμε, πενθούμε και προχωράμε παραπέρα.

Το μόνο άτομο, που μένει μαζί μας για ολόκληρη τη ζωή μας είναι ο εαυτός μας, ας τον κανακέψουμε και ας τον περιβάλουμε με ότι αγαπάμε. Το σπίτι μας είναι το καταφύγιό μας. Ας φροντίσουμε να είναι ευχάριστο .

Ας φροντίζουμε την υγεία μας. Καλή υγεία σημαίνει τα πάντα !

Ας προσπαθήσουμε να μην κάνουμε βόλτες στην ενοχή. Δεν ωφελεί.

Είναι σημαντικό να εκφράζουμε τα αισθήματά μας. να λέμε στους ανθρώπους που αγαπάμε, ότι τους αγαπάμε, σε κάθε ευκαιρία.

ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ Ο,ΤΙ:

Η ζωή δεν μετριέται από τον αριθμό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά από τις στιγμές, που μας κόβουν την ανάσα !

Όλοι χρειαζόμαστε να ζούμε τη ζωή μας στο έπακρο κάθε μέρα !

Το ταξίδι της ζωής δεν είναι, για να φθάσουμε στον τάφο με ασφάλεια σ’ ένα καλοδιατηρημένο σώμα, αλλά κυρίως για να ξεγλιστράμε προς όλες τις πλευρές, πλήρως εξαντλημένοι, φωνάζοντας «…ρε γαμώτο….τι βόλτα!».










Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2020

Υποδεχόμαστε αισιόδοξα το 2021 !!!







Ο Αη Βασίλης φόρεσε την μάσκα του βεβαίως
ξεκίνησε τη γύρα του, όπως το έχει χρέος,
Μοιράζει δώρα στα παιδιά , παιχνίδια και βιβλία,
μαζί με αντισηπτικά και μάσκες στα σχολεία.
Εκανε και το εμβόλιο εκεί στο Ροβανιέμι,
γιατί όλοι επιθυμούν να είναι καλυμμένοι,
πράττουν λοιπόν τα δέοντα, ώστε η πανδημία
και τα δεινά που έφερε, να γίνουν Ιστορία….

Δεκέμβριος 2020
Κλαυδία


Καλή χρονιά σε όλους εύχομαι, υγεία, αγάπη και φως στην ψυχή και ο πνεύμα μας !!!
Μ΄έπιασε μία τρελή επιθυμία φέτος, να γράψω ένα γράμμα στον Αη Βασίλη.....γιατί είχα θέματα που σε κάποιον θα έπρεπε να τα εμπιστευτώ...
Αναζήτησα λοιπόν στο διαδίκτυο το κατάλληλο επιστολόχαρτο και αποτύπωσα με ειλικρίνεια τα θέματα που με απασχολούν, έχοντας βεβαίως στο πίσω μέρος του μυαλού μου την αμφιβολία, ότι ο Αγιος είναι πολύ απασχολημένος αυτές τις ημέρες και ίσως δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να τον πονοκεφαλιάσω με τα δικά μου.....αλλά μετά υπερίσχυσε η σκέψη ότι Αγιος είναι, καλοκάγαθος είναι, προσιτός και αξιαγάπητος, ε....δεν επιθυμώ σε καμία περίπτωση να στερήσω από τα παιδιά την προτεραιότητα, αλλά κάποια στιγμή ανάπαυλας , ευελπιστώ να μπορέσει να ρίξει μιά ματιά και στο δικό μου γράμμα αναλογιζόμενος ότι ως παιδί ποτέ δεν του έγραψα, οπότε το κάνω τώρα με χρονοκαθυστέρηση πολλών δεκαετιών....Ας είναι....
Με λένε................. είμαι μία αιθεροβάμων γιαγιά , χαμηλών τόνων αλλά μεγάλων προσδοκιών γιά ένα καλύτερο μέλλον γιά όλον τον κόσμο.
Δεν ξέρω τι μπορείς να κάνεις γιά τα χάλια του κόσμου και της κοινωνίας μας Αγιέ μου, αλλά νομίζω ότι κατανοείς την αγωνία και τον προβληματισμό μου.
Θα σε παρακαλέσω, αν βεβαίως είναι στην δικαιοδοσία σου, να με ενημερώσεις πως θα μπορούσαν να αφυπνιστούν οι συνειδήσεις των ανθρώπων , να φωτιστεί το πνεύμα τους και να γεμίσουν αγάπη, συμπόνια και κατανόηση οι καρδιές τους....Γνωρίζω πως είναι πολύ δύσκολο, αναρωτιέμαι όμως αν είναι ακατόρθωτο....σίγουρα εσύ γνωρίζεις....
Προσωπικά σου ζητώ ταπεινά, υγεία και κάθε καλό σε όλον τον κόσμο και γιά εμένα προσωπικά, επιθυμώ υγεία ή όσο το δυνατόν λιγότερα προβλήματα και ταλαιπωρίες, ενάργεια πνεύματος, γαλήνη στην ψυχή και δημιουργική διάθεση τόση όση χρειάζεται να ολοκληρωθεί το Συλλογικό κέντημα.....Δεν σου κρύβω ότι με έχει αγχώσει πολύ το θέμα της καθυστέρησης λόγω της πανδημίας βεβαίως, αλλά κυρίως το βάρος της ευθύνης απέναντι σ΄αυτές τις υπέροχες γυναίκες, που μοιράστηκαν τόσο συγκινητικά το όνειρό μου και με τα εκπληκτικά κεντήματά τους θέλησαν να γίνει πραγματικότητα !!! Γιά του λόγου το αληθές, κάνε τον κόπο και ρίξε Αγιέ μου μιά ματιά στην Ομάδα του Συλλογικού κεντήματος....
Τώρα αν δεν γίνομαι υπερβολικά απαιτητική, θα μου δώσει μεγάλη χαρά η επίτευξη των εξής στόχων :
. Να μάθω να πλέκω με το βελονάκι απλά πράγματα
. Να ολοκληρώσω έστω ένα από τα ημιτελή μου κεντήματα....
. Να τολμήσω την προσπάθεια κατασκευής πλεκτής τσάντας
. Να συνεχίσω να εμπλουτίζω με σχέδια την Ομάδα των
Κεντημένων Δειγματολογίων και με ενδιαφέροντα θέματα την
Ομάδα του Συλλογικού κεντήματος
. Να χωρέσω στα ρούχα μου παρελθόντων ετών μεγέθους Μ έστω L ...
. Να συνεχίσω να είμαι αυτάρκης και χρήσιμη στους άλλους
Αγιέ μου σ΄ευχαριστώ από καρδιάς και σου εύχομαι καλή
δύναμη στο απαιτητικό έργο σου. Μην αφήσεις σε παρακαλώ,
κανένα παιδάκι στον κόσμο παραπονεμένο.... χωρίς ελπίδα να
ζήσει σε έναν καλύτερο κόσμο...





Τώρα η ουτοπική μου φαντασίωση είναι αυτά τα κεντημένα παπούτσια, αλλά δεν τολμώ ούτε καν να κάνω νύξη στον Αγιο....τα δείχνω όμως σε εσάς γιά να  με συμμεριστείτε όσες  φίλες μπορέσετε....(πολλά ζητάω, το αντιλαμβάνομαι....αλλά έτσι είμαι εγώ.....λάτρης των φαντασιώσεων και των παπουτσιών ...) Αν παρ΄ελπίδα κάποιες από εσάς έχετε παρόμοιες εμμονές ρίξτε μιά ματιά εδώ : https://enallaxnews.gr/2020/11/25/alchimia-to-elliniko-brand-pou-kataskevazei-vegan-papoutsia-me-folklore-aisthitiki/










Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2020

 


Καλή χρονιά να έχουμε !!! Μακάρι να αφήσουμε πίσω τα δεινά του 2020 και σοφότεροι , έχοντας επαναπροσδιορίσει τις αξίες μας και τις προσδοκίες μας να ξανακερδίσουμε τις ζωές μας !!! Μιά ιστορία Χριστουγεννιάτικη/ Πρωτοχρονιάτικη σκαρώθηκε για να μας θυμίσει ότι κάποτε είχαμε αυτή την ευκαιρία και να ελπίσουμε ότι σύντομα θα την έχουμε και πάλι....Εύχομαι αυτή η αισιόδοξη προοπτική να μας ανεβάσει την γιορτινή διάθεση.....χαρείτε την !!!

Ρεβεγιόν….ρεφενέ !!!
Η Σοράγια με τη ζεστή κούπα του καφέ στο χέρι, στεκότανε μπροστά στο παράθυρο με τα μαλλιά αναστατωμένα και μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια , είχε τα χάλια της και ήξερε καλά πως δεν οφειλότανε αυτό στην τριήμερη εφημερία της στο Νοσοκομείο. Είχε κακοκοιμηθεί, είχε κακοσηκωθεί, γενικά ήτανε κακόκεφη εδώ και πολύ καιρό…. Αισθανότανε σχεδόν ανακούφιση που έλειπε ο Θεόφιλος σ’ εκείνο το 15θήμερο συνέδριο στην Ιαπωνία… Η μέρα ήτανε μουντή και οι απέναντι παλιές πολυκατοικίες φαντάζανε πιο θλιβερές απ΄ότι ήτανε στην πραγματικότητα….τα μπαλκόνια/αποθήκες με τα καχεκτικά φυτά και τα κακοαπλωμένα ρούχα μαζί με τις κεραίες στις ταράτσες, πληγώνανε το βλέμμα της Είχε πάρει τις εξετάσεις της εδώ και μία εβδομάδα, θα έπρεπε να χειρουργηθεί οπωσδήποτε μετά τις γιορτές…. «Δεν τα αφήνουμε αυτά " της είπε προχθές, ο τέταρτος κατά σειράν ειδικός γιατρός ,που πήγε να συμβουλευτεί…Ενοιωσε την ανάγκη να κάνει κάτι άμεσα, να το παλέψει, να μην αφεθεί άλλο σ΄αυτή τη μιζέρια….που την κατάτρωγε…» « Πρέπει να κάνω κάτι, να το διαχειριστώ, να ξεμιζεριάσω… Σκέφτηκε και τινάχτηκε ξαφνιασμένη από το κουδούνισμα του τηλεφώνου….»
Η Νιόβη, δεν είχε κοιμηθεί σχεδόν καθόλου…..αυτό το βάρος στο στήθος, η απογοήτευση, ο θυμός , την είχανε εξαντλήσει….χωμένη στα κουβαριασμένα σκεπάσματα, προσπαθούσε να επεξεργαστεί τα συναισθήματα, τις σκέψεις που τις τρυπάγανε το μυαλό…..από την 1η του επόμενου μήνα, όλο το προσωπικό θα πληρωνότανε 4ωρο ή 5άωρο, αλλά εννοείται ότι θα εργαζότανε κανονικά….8ωρο….και όποιος θέλει ….αυτά δήλωσε με χαμηλωμένα μάτια και αλλαγμένη φωνή η Τασούλα, η υπεύθυνη προσωπικού. Εργαζότανε 12 χρόνια σ΄αυτόν τον Οίκο Νυφικών, η δουλειά της τη γέμιζε χαρά, είχε ντύσει χιλιάδες νυφούλες κάνοντας ατέλειωτες απλήρωτες υπερωρίες, είχε δώσει την ψυχή της, όπως και οι περισσότερες συνάδελφοί της άλλωστε και τώρα….Τις στενάχωρες σκέψεις της διέκοψε το κουδούνισμα του τηλεφώνου….
Η Ροδάνθη γέμισε την τσαγιέρα με νερό, έριξε κι ένα ξυλάκι κανέλλα μέσα, εδώ και χρόνια έτσι έπινε το τσάΐ της, όπως η μάνα και η γιαγιά της, αρωματισμένο με κανέλλα, την ηρεμούσε και της γλύκαινε την ψυχή αυτή η ευωδιά…..Δεν είχε και την καλύτερη διάθεση αυτές τις γιορτές, το ατύχημα του άνδρα της του Φιλήμονα εδώ και 20 μέρες της είχε ρίξει το κλονισμένο ηθικό στα τάρταρα…..Στο φαρμακείο στη γωνία πήγε ο άνθρωπος και ένα πέσιμο στις γλιστερές πλάκες του πεζοδρομίου….τον έστειλε στο Νοσοκομείο, ο αριστερός ώμος και τρία πλευρά σπασμένα……πονούσε και υπέφερε πολύ αλλά παρέμενε σιωπηλός υπομένοντας αγόγγυστα για να μην τη στενοχωρήσει….τι άνθρωπος !!! Πήρε κοντά της το καλάθι με τα υλικά της ραπτικής, σήμερα είχε αποφασίσει να ξηλώσει εκείνο το υπέροχο βραδινό φουστάνι της μάνας της, με τα υφασμάτινα τριαντάφυλλα στη χαμηλή πλάτη, όχι ότι σκόπευε να το φορέσει, αλλά ο μπεζ ροζ ταφτάς και το θρόϊσμά του, της τη θυμίζανε τόσο πολύ… το γλυκό της πρόσωπο στεφανωμένο με τα σκούρα καστανά μαλλιά χτενισμένα περίτεχνα , είχανε αφήσει τόσο όμορφες και ανεξίτηλες εικόνες στη μνήμη της…..Ο Πατέρας της είχε μεγάλη θέση στο Υπουργείο Εξωτερικών και εκ των πραγμάτων, ήτανε δεδομένη η συνεχής παρουσία των γονιών της στην κοινωνική ζωή της Αθήνας του ΄60….Δεκαπέντε τουαλέττες και 5 γούνες της συχωρεμένης μάνας της είχε κρατήσει, για συναισθηματικούς λόγους, ραμμένες από τις διασημότερες ράφτρες της εποχής κι ένα σμόκιν του μακαρίτη του πατέρα της, που το φορούσε ο Φιλήμονας συνήθως τις απόκριες. Η Ροδάνθη, εδώ κι ένα χρόνο που βγήκε στη σύνταξη, βρήκε απασχόληση στη ραπτική, πήγε και σ΄ένα εργαστήρι όπου παρακολούθησε μαθήματα για 6 μήνες και ρίχτηκε με κέφι και δημιουργική διάθεση στη νέα της δραστηριότητα !!! Ξεκίνησε να μεταποιεί όλα τα παλιά της ρούχα και στα άμεσα σχέδιά της, ήτανε να περιλάβει και κάποιες από τις τουαλέττες της μάνας της !!! Δεν πρόλαβε να πιάσει το ξηλωτήρι , το κουδούνισμα του τηλεφώνου επιτακτικό και έντονο την καλούσε να απαντήσει.
Η Ευγενία άνοιξε τα παράθυρα, τα τζάμια θέλουνε καθάρισμα σκέφτηκε, αυτό το καυσαέριο κολλάει και μουντώνει τα πάντα…..η Μαριάννα και ο Λευτέρης, τα μικρά της, μόλις είχανε φύγει για το Πανεπιστήμιο η κόρη , για η δουλειά ο νεαρός, εκεί που έκανε την πρακτική του και τα μεγάλα της σκέφτηκε με καημό, στο ΄Αμστερνταμ ο Πέτρος της, στη Βιέννη η Αλίκη…. Δεν θα ερχόντουσαν στο σπίτι για τις γιορτές, πολλά τα έξοδα και δεν θέλανε να την επιβαρύνουνε περισσότερο, σπουδάζανε και εργαζόντουσαν περιστασιακά , ας τα έχει η Παναγιά στη σκέπη της σκέφτηκε και σταυροκοπήθηκε, τα δικά μου κι όλα τα παιδιά του κόσμου….ύστερα άρχισε να ετοιμάζεται για τη δουλειά…. , ο σύζυγος την είχε εγκαταλείψει πριν από 18 χρόνια, δεν την πλήγωσε η απόρριψη, τον είχε προ πολλού απορρίψει η ίδια γιατί ήτανε «πολυγαμικός» και είχανε αποξενωθεί εδώ και 10 χρόνια, όμως το να μεγαλώσει μόνη της 4 παιδιά, με τους πενιχρούς πόρους του ενοικίου μιάς γκαρσονιέρας που είχε στην ιδιοκτησία της, την ανάγκασε να ζει μία συμβατική ζωή με όλα όσα σημαίνει αυτό, ώσπου εκείνος στα 56 του, ερωτεύτηκε τρελά τη 23άχρονη γραμματέα του, την παντρεύτηκε θορυβωδώς και χωρίσανε εξ ίσου θορυβωδώς, μετά από δύο χρόνια. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο εξωτερικό, τώρα ζούσε με την 4η κατά σειράν συμβία στις ΗΠΑ, έστελνε κάρτες στα παιδιά τα Χριστούγεννα μαζί με ένα χρηματικό ποσό σαν δώρο , κάποιες φορές τους τηλεφωνούσε….Ευτυχώς τα παιδιά μεγαλώσανε ανέλπιστα φυσιολογικά, μιάς και την παρουσία του απόντα πατέρα, τη στοργή και όλα σχεδόν τα συμπαρομαρτούντα, υποκατέστησε ο θείος Χαρίτων, ο αδελφός της Ευγενίας, στο λογιστικό γραφείο του οποίου άρχισε πάλι να εργάζεται μετά το διαζύγιο… Ητανε ευγνώμων, δόξα το Θεό έλεγε καθημερινά και σταυροκοπιότανε……Ετοιμαζότανε να φτιάξει τον καφέ της, να πιεί δυό τρείς γουλιές και να ετοιμάσει τη φρυγανιά της με το ταχίνι γιατί η μέρα της προβλεπότανε πολύ γεμάτη, όπως όλες άλλωστε, έπρεπε να περάσει από την Εφορία, να πάει στην Τράπεζα, στο Επιμελητήριο, τσεκάριζε τη λίστα με τις υποχρεώσεις της ημέρας όταν χτύπησε το τηλέφωνο…..
Η Φιλομήλα αισθανότανε ότι ταξίδευε πάνω σε μεθυσμένο καράβι σε τρικυμισμένη θάλασσα……ευτυχισμένη και αναστατωμένη ταυτόχρονα, προβληματισμένη και αφόρητα πιεσμένη….την είχε πάρει τη δουλειά, μετά από μήνες προσμονής, ατέλειωτα βιογραφικά, αγωνία και στέρηση……..και μόλις χθές πήρε και τα αποτελέσματα του τεστ κυήσεως……θετικό…..ήθελε να ξεσπάσει, να ξεφωνήσει, να κλάψει, να γελάσει…..να μιλήσει σε κάποιον ….όχι στη μάνα της, ούτε στο Λεωνίδα της, που την παρακαλούσε δυό χρόνια να παντρευτούνε κι εκείνη αρνιότανε πεισματικά, γιατί ήθελε πρώτα να εξασφαλίσει δουλειά, το είχε θέσει σαν προϋπόθεση, θα βλέπανε μετά….. έπιασε το κινητό και σχημάτισε τον πρώτο αριθμό….
«Σοράγια μου καλημέρα…………..(η Σοράγια ήτανε η κολλητή της, η πιο αγαπημένη της φίλη, ο άνθρωπος που την καταλάβαινε καλύτερα σ΄αυτόν τον κόσμο…τον Λεωνίδα τον αγαπούσε τρελά, όμως στο θέμα της κατανόησης ερχότανε δεύτερος….)
Επειτα από αρκετή ώρα, τον δεύτερο :
«Νιόβη μου καλημέρα, δεν σε ξύπνησα…. ( η Νιόβη ήτανε εξαδέλφη της, είχανε μεγαλώσει μαζί και ήτανε πολύ δεμένες αν και οι χαρακτήρες τους ήτανε εντελώς διαφορετικοί….)
Ακολούθησε το τρίτο τηλεφώνημα :
«Ροδάνθη μου σε καλημερίζω, πως τα πάει ο Φιλήμονας;;; (Με τη Ροδάνθη και το Φιλήμονα ήτανε συγκάτοικοι, αν και με αρκετή διαφορά ηλικίας, δημιουργήθηκε μια αμοιβαία συμπάθεια ανάμεσά τους από την πρώτη στιγμή της γνωριμίας τους…..Στο Φιλήμονα χρωστούσε και την πρόσληψή της στην Εταιρεία……)»
Μετά από λίγα λεπτά , το τέταρτο τηλεφώνημα :
«Ευγενία μου καλημέρα !!! Που σε πετυχαίνω, μπορώ να σου μιλήσω ή να πάρω το βράδυ….( Με την Ευγενία υπήρξανε συνάδελφοι, κάποτε φοιτήτρια, είχε εργαστεί για λίγο στο Λογιστικό Γραφείο του αδελφού της, μία μεγάλη συμπάθεια και αμοιβαία εκτίμηση που αναπτύχθηκε μεταξύ τους, κατέληξε σε κουμπαριά, της είχε βαφτίσει τη Μαριάννα !!!)
Το πέμπτο τηλεφώνημα έγινε στον Χαρίτωνα , το πρώην αφεντικό της και αδελφό της Ευγενίας….
Αυτές οι τόσο διαφορετικές γυναίκες με τα προβλήματα, τα άγχη, τα συναισθήματα, τα πάνω τους και τα κάτω τους , αυτή τη χρονιά, θα κάνουνε Ρεβεγιόν ρεφενέ για να ξορκίσουνε τη μιζέρια από τη ζωή τους, να διαχειριστούνε τους φόβους τους, να μοιραστούνε τις έγνοιες τους , να αποτιμήσουνε τις χαρές τους και να περάσουνε παρέα μια γιορτινή βραδιά δίνοντας ελπίδα στα όνειρά τους , φως στις σκέψεις τους και γλύκα στην ψυχή τους…..
Η Σοράγια προσφέρθηκε να διαθέσει το σπίτι της, ήταν ευρύχωρο και το πιό βολικό σε πρόσβαση . Μπήκε στη διαδικασία της ετοιμασίας, έβγαλε το καλό λινό τραπεζομάντηλο , φρεσκάρισε το "καλό" πορσελάνινο σερβίτσιο της και τα κρυστάλλινα ποτήρια , κατέβασε τις κούτες με τα στολίδια, το δέντρο, τις γιρλάντες, τα φωτάκια….Να είναι καλά τα παιδιά της Ευγενίας, ο Πέτρος και η Μαριάννα ήρθαν και βοήθησαν….γιά πότε στολίστηκε το δέντρο, γιά πότε τοποθετήθηκαν οι γιρλάντες στη σκάλα και το χριστουγεννιάτικο στεφάνι στην εξώπορτα!!! Τα λαμπιόνια φωτίσανε το χώρο, φωτίσανε και τις σκέψεις της, το χαμόγελο των παιδιών, η καλή τους διάθεση , η ζωντάνια τους, της μεταδόθηκαν σαν…..ίωση/ίαση …..και ένοιωσε για πρώτη φορά, μετά πολύ καιρό καλοδιάθετη ……



Η Ροδάνθη και η Νιόβη ανέλαβαν το ενδυματολογικό μέρος, είχανε την τρελή ιδέα να ντυθούνε «επίσημα» αυτή τη βραδιά, όπως παλιά, όταν οι γιορτές ήτανε λαμπερές και καταγραμμένες στις παιδικές μνήμες των περισσοτέρων…. Η Ροδάνθη έβγαλε τις τουαλέττες της μάνας της από ντουλάπες και μπαούλα… Μαζευτήκανε όλες στο σπίτι της ένα απόγευμα Σαββάτου και έγινε ένα απερίγραπτο πανηγύρι….Δοκιμάζανε, σχολιάζανε, γελούσανε μέχρι δακρύων….όλα τα άγχη και οι στενοχώριες τους σκορπίσανε μακριά , έστω προσωρινά….Ο Φιλήμονας ξέχασε τους πόνους του κι έκανε κριτική στις επιλογές τους, αποφάσισε κι εκείνος να φορέσει για την περίσταση, το σμόκιν του μακαρίτη του πεθερού του. Οι τουαλέττες μεταποιηθήκανε , φαρδύνανε, στενέψανε, κοντύνανε, μακρύνανε, τα ψαλίδια και τα βελόνια πήρανε φωτιά , οι γούνες βγήκανε από τις υφασμάτινες θήκες, αεριστήκανε και προβαριστήκανε μέσα σ΄ένα κλίμα ενθουσιασμού και αβίαστης χαράς…
Η Ροδάνθη φόρεσε εκείνο το μπεζ ροζ μακρύ φόρεμα από ταφτά, η Σοράγια το αέρινο γκρί ασημί με το λεπτό κέντημα, η Νιόβη το εντυπωσιακό τυρκουάζ με τις ασημένιες ρίγες, η Ευγενία το αριστοκρατικό καφέ σοκολά και η Φιλομήλα το σμαραγδί μεταξωτό με τη δαντέλα και τα λευκά τριαντάφυλλα στο κορσάζ …



Ολες με μεγάλη προθυμία ανέλαβαν το παραδοσιακό μενού, εξ άλλου δεν χρειαζόντουσαν πολλά ή ακριβά εδέσματα…. κουραμπιέδες και λαχανοντολμάδες και θα έφτιαχνε η Ευγενία, που συμβολίζουνε τα σπάργανα του Χριστού και πατροπαράδοτα τα έφτιαχνε τα Χριστούγεννα η μάνα της και η γιαγιά της, πολίτικη σαλάτα και μπακλαβά θα έφτιαχνε η Φιλομήλα. Η Σοράγια επέμεινε να κάνει τα μελομακάρονα με μπύρα, με την απίθανη συνταγή της θείας της και παραδοσιακό κατσικάκι με πατάτες στη γάστρα…..Η Νιόβη κράτησε μυστική τη συνεισφορά της στο ρεφενέ τραπέζι, έφτιαξε χοιρινά κότσια με δαμάσκηνα και ραβανί με καρύδα !!! Η Ροδάνθη δεν είχε και πολύ διαθέσιμο χρόνο για μαγειρική, το μόνο που πρόλαβε ήτανε μία εξαιρετική μακαρονοσαλάτα με σπιτική μαγιονέζα !!!



Ο Χαρίτωνας ετοίμασε με απόλυτη μυστικότητα τη δική του έκπληξη….μετά το τηλεφώνημα της Φιλομήλας, ενθουσιασμένος με την ιδέα, εκτός από το εισιτήρια που έστειλε από μέρες στ΄ανήψια του, για να έρθουνε να γιορτάσουνε μαζί τα Χριστούγεννα, σκέφτηκε κάτι ακόμη, πιο σπουδαίο, πιο συγκινητικό, πιο ουσιαστικό… «Να μη γιορτάσουμε Χριστούγεννα χωρίς Χριστό……όμορφα τα λαμπιόνια, τα χριστουγεννιάτικα δέντρα, οι μυρωδιές, τα παραδοσιακά γλυκά και εδέσματα…. όμως υπάρχουν τόσες ανάγκες εκεί έξω, τόση ανέχεια ….Το φως της Βηθλεέμ απαλό και λυτρωτικό, ας φωτίσει τις ψυχές μας…. Ανήμερα τα Χριστούγεννα, το απόγευμα , πρότεινε να επισκεφθούν έναν Οίκο Ευγηρίας και να περάσουν μερικές ώρες με τους τροφίμους , πρόταση που έγινε αποδεκτή από όλους…. και το χάρηκαν πραγματικά , τραγούδησαν, άκουσαν ιστορίες, χάρισαν πολλά χαμόγελα και μοιράστηκαν πρωτόγνωρη χαρά. Για την Πρωτοχρονιά είχε ήδη κανονίσει η νεαρή Μαριάννα, την επίσκεψη σ΄ένα ίδρυμα για παιδιά όπου μαζί με συμφοιτητές, θα παρουσίαζαν μία παράσταση κουκλοθεάτρου!!! Διακριτικά και αθόρυβα είχαν ετοιμαστεί από μέρες και κάμποσα δέματα, με την βοήθεια των συνεργατών και των περισσότερων πελατών του Χαρίτωνα, ενώ είχαν ήδη αποσταλεί , τρόφιμα , κούτες τσιγάρα και κλινοσκεπάσματα σ΄ένα δημόσιο ψυχιατρείο, επιτραπέζια παιχνίδια, γλυκά και ρουχισμός σε μία δομή φιλοξενίας παιδιών, φάρμακα κι ένα ειδικό ιατρικό μηχάνημα σε μία εθελοντική οργάνωση Νοσηλείας ….



Το ρεφενέ ρεβεγιόν ήτανε γεγονός !!! Ο Πέτρος και η Αλίκη είχαν φροντίσει γιά ένα μικρό συμβολικό δώρο γιά όλους !!! Ο Φιλήμονας, παρά τους πόνους του, καλοδιάθετος με το σμόκιν του, ο Θεόφιλος με τα πνευματώδες χιούμορ του και τα αστεία του, ο Λεωνίδας με την κιθάρα του, ο Χαρίτωνας με το καλοσυνάτο βλέμμα , τα τέσσερα νεαρά παιδιά κεφάτα και ενθουσιώδη, οι κυρίες της συντροφιάς, καλοντυμένες, λαμπερές, χαμογελαστές, θα γιόρταζαν όλοι μαζί, παραμονή Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς, ακουμπώντας ο ένας στον άλλο, ξορκίζοντας τους φόβους και τα άγχη, παίρνοντας δύναμη και κουράγιο γιά ν΄αντιμετωπίσουν με ελπίδα το αύριο, ενδυναμωμένοι από τους δεσμούς της συγγένειας, της φιλίας, της αλληλεγγύης, του μοιράσματος……Θα το παλεύανε !!!



Σημείωση : Οι εικονιζόμενες πάνινες κούκλες είναι δικής μου κατασκευής....και αισθάνομαι ιδιαίτερο καμάρι γιατί με ενέπνευσαν γιά την ιστορία μου!!!


Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2020




https://youtu.be/vuLSGqSfIh4   
Ο Χερουβικός Υμνος όπως ακουγόταν στην Αγία Σοφία μέχρι και το 1453











Ας χαρούμε φίλοι μου, τα Χριστουγεννιάτικα και πρωτοχρονιάτικα Κάλαντα από όλη την Ελλάδα !!! Η Χορωδία «Δόμνα Σαμίου», ένα φωνητικό σύνολο που δημιουργήθηκε στα 1993 από την μεγάλη κυρία της δημοτικής μας μουσικής, τα παρουσίασε στο ΜΕΓΑΡΟ την παραμονή των Χριστουγέννων. Από τους τραγουδιστές της θα ακούσουμε παραδοσιακούς σκοπούς που καλωσορίζουν τη Θεία Γέννηση και την καινούργια χρονιά από τη Σάμο, την Καππαδοκία, τη Ρόδο, τον Τσεσμέ και τα Κοτύωρα. Τη Χορωδία «Δόμνα Σαμίου» διευθύνει η Κατερίνα Παπαδοπούλου, η οποία παίζει επίσης πολίτικο λαούτο και κρουστά. Προσκεκλημένοι τους, ο δεξιοτέχνης της φλογέρας και της τσαμπούνας Χαρίτωνας Χαριτωνίδης και ο σολίστ της πολίτικης λύρας και του πολίτικου λαούτου Σωκράτης Σινόπουλος.



Χριστουγεννιάτικα κάλαντα Καππαδοκίας

Καλην εσπέραν άρχοντες κι αν είναι ορισμός σας,
Χριστός γεννάται σήμερον εν Βηθλεέμ τη πόλη.

Εν τω σπηλαίο τίκτεται, εν φάτνη των αλόγων,
οι ουρανοί αγάλλονται, χαίρει κι η φύσις όλη.

Εκ της Περσίας έρχονται τρεις Μάγοι με τα δώρα,
άστρον λαμπρόν τους οδηγεί, χωρίς να λείψη ώρα.

Γονατιστοί τον προσκυνούν και δώρα του χαρίζουν,
σμύρνα, χρυσόν και λίβανον, Θεόν τον ευφημίζουν.

Και επληρώθη το ρηθέν, προφήτου Ησαΐου,
μετά των άλλων προφητών και του Ιερεμίου.

Φωνή ηκούσθη εν Ραμά, Ραχήλ τα τέκνα κλαίει,
παραμυθήν ουκ ήθελεν, ότι αυτά ουκ έχει.

Ιδού όπως σας είπαμεν όλην τήν υμνωδίαν,
του Ιησού μας του Χριστού, γέννησιν την αγίαν.

Χρόνους πολλούς να χαίρεσθε, πάντα ευτυχισμένοι,
σωματικώς και ψυχικώς να είσθε πλουτισμένοι.




Τα Βυζαντινά Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα θυμίζουν αλφαβητάρι, κάθε στίχος τους ξεκινάει από ένα γράμμα του αλφαβήτου κατά σειρά, με Θεολογικό περιεχόμενο.

Βυζαντινά Κάλαντα Χριστουγέννων – Τα 24 γράμματα του αλφαβήτου



Άναρχος Θεός καταβέβηκεν και εν τη Παρθένω κατώκησεν
Βασιλεύς των όλων και Κύριος, ήλθε τον Αδάμ αναπλάσασθαί
Γηγενείς σκιρτάτε και χαίρεσθε, τάξεις των αγγέλων ευφραίνεσθε
Δέξαι Βηθλεεμ τον Δεσπότην σου, Βασιλέα πάντω και Κύριον
Εξ ανατολών Μάγοι έρχονται, δώρα προσκομίζοντες άξια
Ζητούν προσκυνήσαι τον Κύριον, τον εν τω σπηλαίω τικτόμενον
Ήνεγγεν αστήρν μάγους οδηγών, ένδον του σπηλαίου εκόμισεν
Θεός, βασιλεύς προαιώνιος, τίκτεται εκ κόρης Θεόπαιδος
Ιδών ο Ηρώδης ως έμαθεν, όλω εξεπλάγη ο δείλαιος
Κράζει και βοά προς τους ιερείς, τους δοξολογούντας τον Κύριον
Λέγετε σοφοί και διδάκαλοι άρα που γεννάται ο Κύριος;
Μέγα και φρικτόν το τεράστιον, ο εν ουρανοίς επεδήμησεν
Νύκτα Ιωσήφ ρήμα ήκουσε, άγγελος Κυρίου ελάλησεν
Ξένον και παράδοξον άκουσμα και η συγκατάβασις άρρητος
Ο μακροθυμίσας και εύσπλαχνος, πάντων υπομένει τα πταίσματα
Πάλιν ουρανοί ανεώχθησαν άγγλοι αυτού ανυμνήτωσαν
Ρήτορες ελθόντες προσέπεσον βασιλέα μέγαν και ένδοξον
Σήμερον η κτίσις αγάλλεται και πανηγύρίζει κι ευφραίνεται
Τάξεις των αγγέλων εξέστησαν επί το παράδοξον θέαμα
Ύμνους και δεήσεις ανέμελπον των πάντων δεσπότην και άνακτα
Φως εν τω σπηλαίω ανέτειλε και τοις εν τω σκότει επέλαμψε
Χαίρουσα η φύσις αγάλλεται και πανηγυρίζει κι ευφραίνεται
Ψάλλοντες Χριστόν, τον Θεόν ημών, τον εν τω σπηλαίω τικτόμενον
Ω Παρθενομήτορ και Δέσποινα, σώζε του εις Σε καταφεύγοντας.