Αντίθεση

Αντίθεση

Είχε βάλει το χέρι   να σκιάζει  τα μάτια και στεκόταν ακίνητος, εκεί στην ίδια  αγαπημένη του θέση, στηρίζοντας την πλάτη  στο κοίλωμα του απόκρημνου γκριζόμαυρου βράχου, που ορθωνότανε σαν  φύλακας στο μικρό ακρωτήρι, αγνατεύοντας τον όρίζοντα που ήταν βαμμένος με τα πορτοκαλοπόρφυρα χρώματα του δειλινού, σκοτεινιασμένα από μερικά μαύρα σύννεφα που απομακρύνονταν αργά μετά το μπουρίνι που είχε ξεσπάσει νωρίτερα. Η θάλασσα αφρισμένη βογγούσε και δέρνονταν στα βράχια, ανταριασμένη  όπως η ψυχή του….

Πρίν κουρνιάσει εκεί στο παιδικό του απάγκιο, είχε περάσει από το μικρό κοιμητήρι πίσω από την εκκλησιά του αρχοντικού των Βενετσάνων, ν΄ανάψει το καντήλι στον τάφο της μάνας  και του πατέρα του…. Δεν χρειάστηκε, όλα τα καντηλάκια ήταν ήδη αναμμένα και οι τάφοι φροντισμένοι όπως και τα λουλούδια στις γλάστρες και τα παρτέρια. Τα 12 ψηλά γέρικα κυπαρίσσια, ακοίμητοι φρουροί, στέκονταν αγέρωχα όπως την τελευταία φορά που τα είχε αντικρύσει , πάνε 25 χρόνια….Οι μνήμες τον κατέκλυσαν....

Τόσα χρόνια είχε λείψει από το νησί και γύρισε εσπευσμένα μετά το μήνυμα του παπά Ευσέβιου….δεν στάθηκε λεπτό στη Χώρα, δεν μίλησε σε άνθρωπο, μόνο μίσθωσε τον πρώτο αγωγιάτη που βρέθηκε μπροστά του στο λιμάνι και κατευθύνθηκε στο σπίτι του παπά….ένα απλό νησιώτικο χαμηλοτάβανο σπιτάκι με ασπρισμένες πεζούλες στην πλακόστρωτη αυλή, πνιγμένη στα γιασεμιά , τα φούλια, τους κατιφέδες και τα γεράνια. Η θεόρατη μπουκαμβίλια  είχε σκεπάσει την μία πλευρά του σπιτιού συναγωνιζόμενη την κληματαριά που κάλυπτε σχεδόν ολόκληρη την άλλη.

Ο παπά Ευσέβιος τον γνώρισε αμέσως, αν και καθισμένος σε αναπηρική πολυθρόνα,  είχε τα ίδια σπινθηροβόλα μάτια, όπως στα νιάτα του, το ίδιο λαμπερό χαμόγελο, διατηρούσε ακμαίο το πνεύμα του, παρά τα 93 του χρόνια και προς μεγάλη του έκπληξη, διατηρούσε ακέραιο  τόσο το χιούμορ όσο και το μνημονικό του….

Πως πέρασαν τόσες ώρες κουβεντιάζονας…. άκουγε με ενδιαφέρον τη διήγηση του ιερέα,  συνδέοντας το παρελθόν με το παρόν, γεμίζοντας τα κενά   .....  η πρεσβυτέρα είχε συχωρεθεί τον περασμένο χρόνο, τώρα πρεσβυτέρα ήταν η νύφη του παπά Ευσέβιου, μιας κι ο γιός του ο Θεόκλητος είχε πάρει τη θέση του. Θυμήθηκαν τόσα πολλά και τόσους πολλούς κι εκείνος ξανοίχτηκε μετά από ώρα και μίλησε για τα χρόνια της ξενητιάς , με συστολή παραδέχτηκε πως είχε γίνει λαμπρός Μηχανικός με ειδίκευση στις γεωτρήσεις και τα πετρέλαια, είχε εργαστεί στο ΜΠΑΧΡΕΪΝ, τη Νορβηγία, τα Αραβικά Εμιράτα, το Τέξας, τώρα ήταν εγκατεστημένος στην Αλάσκα….πρόσφατα είχε αποκτήσει και οικογένεια, είχε ένα 5χρονο αγοράκι ….

Ο παπά Ευσέβιος του θύμισε τα παιδικά του ανδραγαθήματα, τις σκανταλιές και τις βουτιές με τα δικά του αγόρια, τον Ερμόλαο, τον Θεόκλητο και τον Παύλο και του διηγήθηκε με κάθε λεπτομέρεια,  εκείνη την αξέχαστη  περιπέτεια με το βαρκάκι του πατέρα του, τότε που το πήρανε κρυφά από τον  ορμίσκο  που φώλιαζε κάτω από το μικρό ακρωτήρι και ξανοίχτηκαν στο πέλαγος  κι όταν σηκώθηκε αέρας και τους παράσερνε ολοένα στα βαθιά, στάθηκαν ανήμποροι να κουμαντάρουν κουπιά και τιμόνι και από θαύμα δεν πνίγηκαν ….τους έσωσε ο πατέρας του….ο κυρ Λάμπρος ο άλαλος…..ένας προκομμένος δουλευτής, ένας ακέραιος, έντιμος, καλότροπος  άνθρωπος….αγαπητός σε όλους γιατί βοηθούσε τους πάντες σιωπηρά κι αθόρυβα , εξαιρετικός καραβομαραγκός και ειδικός στο ράψιμο των ιστίων αλλά και χαρισματικός ψάλτης….από μικρό τον είχαν με το ζόρι και τιμωρίες σκληρές αποτρέψει να χρησιμοποιεί , το αριστερό του χέρι κι εκείνος παρά τη βούληση να υπακούσει , όχι μόνο απέτυχε, αλλά απέκτησε πρόβλημα στην ομιλία που τον ανάγκασε και το σχολείο να εγκαταλείψει αλλά και να επιλέξει την  σιωπή. Αλλά ω του θαύματος !!! Όταν έψελνε , η φωνή του έβγαινε γλυκύτατη και κελαρυστή χωρίς ίχνος προβλήματος….

Εκείνος ήξερε πως ο πατέρας του μιλούσε, επιλεκτικά, χαμηλόφωνα και τρυφερά….έψελνε πάνω από την κούνια του, του μάθαινε πράγματα της δουλειάς του, του εξηγούσε τη χρήση των εργαλείων, μυστικά για το ψάρεμα των χταποδιών, τα περάσματα των ψαριών, τα λημέρια με τις γαρίδες και τους αστακούς, τις ξέρες, τα ναυάγια , τις θαλασσοσπηλιές , όλα όσα μπορούσε να του διδάξει…..κι όταν αναγκάστηκε να φύγει τόσο απρόσμενα, ήξερε πως του ράγισε την καρδιά  όπως  και της μάνας του, όμως ποτέ δεν του είπαν λέξη, δεν παραπονέθηκαν ……Τους έγραφε τακτικά, τους έστελνε δώρα και χρήματα, ένα όμορφο πλεούμενο ήταν το τελευταίο του δώρο, για τον πατέρα του,  κανόνισε  το μικρό σπιτάκι με το κτήμα , που τους είχε παραχωρήσει η αρχόντισσα η Πασχαλίγα, να έχει όλες τις ευκολίες, στέρνα, ηλεκτρικό , φρόντισε στο κτήμα να φτιαχτούν πεζούλες με ξερολιθιές και γλύκαιναν οι ενοχές του,  όταν μάθαινε τα νέα τους , πώς είχανε 3 λεμονιές και 6 μανταρινιές που καρποφορούσαν, το κοτέτσι τους αυγάταινε,  η κατσικούλα τους η Μεταξούλα είχε κάνει 2 κατσικάκια,  το μικρό μποστάνι τους απέδιδε τόσο καλά, που τροφοδοτούσαν και όλους όσους τους όριζε ο παπά Ευσέβιος ,  ακολουθώντας κι εκείνος τον κανόνα του δικού πατέρα, του παπά Ερμόλαου….

Το ποίμνιό τους έπρεπε να φροντίζει τους έχοντες ανάγκη, τις χήρες, τα ορφανά, έτσι κάθε πιστός πέρα από τις προσευχές, τις νηστείες, τις γονυκλισίες  και τα τρισάγια, όφειλε να υπακούει πρωτίστως στους κανόνες που όριζαν οι ποιμάντορές του…. διακριτικά και με άκρα μυστικότητα ο παπάς όριζε :  5 οκάδες λάδι, 6 ζευγάρια αυγά, και ένα σακί πατάτες στη χήρα του Ακάματου, ζαρζαβατικά, μία όρνιθα και μισό σακί αλεύρι στη φαμίλια του Πετροθανάση, φρούτα, δυό οκάδες τυρί, βούτυρο και γάλα στην Καλλιόπη του Μαυροκωσταντή πόχει άρρωστο κορίτσι…..

Τη γνώριζε καλά όλη αυτή τη διαδικασία, γιατί  και ο ίδιος πολλές φορές είχε ζαλωθεί αξημέρωτα, μαζί με  τους φίλους του, τα παπαδοπαίδια, τους τορβάδες, τα σακιά και τους τενεκέδες που έπρεπε να παραδοθούν στα σπίτια των ανθρώπων που είχε ορίσει ο παπάς…

Μόλις είχανε αποφάει το μεσημέρι, τα καλούδια που ετοίμασε σβέλτα η νύφη του παπά, τυροπιτάρια, ντοματοσαλάτα  με κάπαρη κι ελιές, κολοκυθανθούς γεμιστούς με ρύζι και μυρωδικά, κοπανιστή και ζυμωτό ψωμί συνοδευόμενα από σπιτικό κρασί και σαν απόσωσαν θέλησε να φύγει, ν΄αφήσει τον γέροντα να αναπαυθεί, όμως εκείνος τον κράτησε λέγοντας «Μείνε, εγώ θα γείρω εδωδά στον καναπέ  …..» Τον  βοήθησε να ξαπλώσει στη μεγάλη μαξιλάρα και μόλις βολεύτηκε του είπε : « Πήγαινε σ΄εκείνη την κασέλα κάτω από το παράθυρο, άνοιξέ την και πάρε να διαβάσεις τα χαρτιά που θα βρείς μέσα…»

Ακολούθησε τις οδηγίες του και άπλωσε στο τραπέζι με το βυσσινί βελούδο τραπεζομάντηλο, τα κιτρινισμένα χαρτιά και τις φωτογραφίες …..βάλθηκε να  ανασκαλεύει τις σελίδες και να διαβάζει …… Κράτησε στα χέρια του με σεβασμό τις γραφές και ο νους του,  γύρισε στο παρελθόν  παρατηρώντας τις παλιές φωτογραφίες... ο άρχοντας Στέφανος και η αρχόντισσα Πασχαλίγα την ημέρα του γάμου τους, εκείνος επιβλητικός, την περνούσε 22 χρόνια, εκείνη εύθραυστη και πανέμορφη χαμογελούσε μάλλον βιασμένα, η μάνα του  χαμογελαστή με τα σγουρά της μαλλιά δεμένα με κορδέλα και η αρχόντισσα σοβαρή με την κορούλα της στα γόνατά της.  Το βλέμμα του στάθηκε  πολλή ώρα στην τελευταία φωτό, η μικρή αρχόντισσα  η Φιλαρέτη κι εκείνος με κοντά παντελόνια,   στην είσοδο του αρχοντικού  σκασμένοι στα γέλια….η αναπνοή του έγινε ακατάστατη…….Τινάχτηκε ξαφνιασμένος όταν άκουσε τη φωνή του  γέροντα, δεν είχε καταλάβει τις ώρες που είχαν περάσει….ήταν συγκλονισμένος …..

Δεν είχε πάρει είδηση  ούτε τα μπουμπουνητά, ούτε το ξαφνικό μπουρίνι που ξέσπασε και τις ριπές του αέρα και της βροχής πάνω στη φυλλωσιά της κληματαριάς και τις πλάκες της αυλής….

«Ξέρεις τώρα ότι είσαι ο μοναδικός κληρονόμος των Βενετσάνων..... η Φιλαρέτη συχωρέθηκε πρίν πέντε χρόνια, χωρίς να αφήσει κληρονόμους κι εγώ πρέπει να σου εξομολογθώ κάτι….. είχα αγαπήσει τη μάνα σου, δεν ξέρω για εκείνη, ποτέ δεν μου είπε, ούτε με άφησε να καταλάβω το παραμικρό. Εγώ αισθανόμουν ρίγος στη ραχοκοκαλιά και έτρεμαν τα πόδια μου όταν την έβλεπα στην εκκλησιά να συνοδεύει την αρχόντισσα και την κόρη της. Κάποια φορά μάλιστα , περνώντας δίπλα τους κρατώντας τα εξαπτέρυγα, θά ΄μουνα 15 χρονών,  σκόνταψα κι έπεσα φαρδύς πλατύς κατάχαμα… μια άλλη φορά μπέρδεψα τα λόγια μου στο ΠΙΣΤΕΥΩ   , ευτυχώς ανέλαβε να σώσει την κατάσταση ο ψάλτης, αλλά δεν γλίτωσα την τιμωρία .... άσε που κόντεψα να πάρω φωτιά  στον Επιτάφιο απορροφημένος από το πρόσωπο της μάνας σου,  που μου φαινόταν σαν άγγελος, όπως φωτίζονταν από τα κεριά…  Ο παπά Ερμόλαος  πήρε έγκαιρα είδηση τι μου συμβαίνει και με νουθέτησε με αυστηρότητα αλλά  και συγκατάβαση . «Επιθυμία μου είναι να γίνεις Δεσπότης  μου είπε, αλλά  θα ακούσω και  την δική σου επιθυμία.» Ήτανε από τα Κύθηρα , ένας ιερέας προερχόμενος από αγροτική οικογένεια, ο οποίος είχε την τύχη για την εποχή εκείνη, δηλαδή κατά τη δεκαετία του 20-30, να φοιτήσει στο Γυμνάσιο Κυθήρων και σε εκκλησιαστική σχολή.

Εκ φύσεως φιλομαθής, διάβαζε πολύ τα ανεκτίμητα κείμενα όχι μόνο της εκκλησιαστικής αλλά και της θύραθεν γραμματείας. Όταν εκοιμήθη, άφησε εκατοντάδες σημειώματα με λέξεις, φράσεις και αποσπάσματα, που του έκαναν εντύπωση, κείμενα με το απόσταγμα της ανθρώπινης σοφίας.

 Ο πατέρας μου, πολύ συχνά μου άφηνε στο γραφείο μου ένα χαρτάκι από αυτές τις πολύτιμες σημειώσεις. Διαλέγω ένα από αυτά «…… Ἴθι προς τον μύρμηκα ὦ ὀκνηρέ και ζήλωσον ἰδών τάς ὁδούς αὐτοῦ και γενοῦ σοφώτερος ἐκείνου. Ἐκείνω γάρ γεωργίου μη ὑπάρχοντος, μηδέ τον ἀναγκάζοντα ἔχων, μηδέ ὑπό δεσπότην ὤν, ἑτοιμάζεται θέρους την τροφήν, πολλήν τε ἐν τῶ ἀμητῶ ποιεῖται τήν παράθεσιν. Ἤ πορεύθητι πρός τήν μέλισσαν καί μάθε ὡς ἐργάτις ἐστί, τήν τε ἐργασίαν ὡς σεμνήν ποιεῖται. Ἧς τούς πόνους βασιλεῖς καί ἰδιῶται πρός ὑγίειαν προσφέρονται. Ποθεινή δέ ἐστι πᾶσι καί ἐπίδοξος καίπερ οὖσα τῆ ρώμη ἀσθενής, τήν σοφίαν τιμήσασα προήχθη….»

Αυτό το υπέροχο απόσπασμα από τις Παροιμίες του Σολομώντα, σε ελεύθερη απόδοση έχει ως εξής: «Τεμπέλη άνθρωπε, δες το μυρμήγκι και προσπάθησε να το μιμηθείς, παρατηρώντας τα δρομολόγια που κάνει και γίνε σοφώτερος από εκείνο. Διότι το μυρμήγκι χωρίς να έχει χωράφι δικό του, ούτε αφεντικό, ούτε κανέναν να το αναγκάζει, συγκεντρώνει και αποθηκεύει το καλοκαίρι την τροφή του κατά το θερισμό. Ή παρατήρησε τη μέλισσα και μάθε ότι είναι εργάτρια και πόσο σεμνά εργάζεται και τον κόπο της τον απολαμβάνουν βασιλείς και ιδιώτες, διότι συμβάλλει στην υγεία τους. Και αν και είναι τόσο αδύναμο πλάσμα, είναι τόσο φημισμένη και αγαπητή σε όλους, διότι ετίμησε τη σοφία και ανεδείχθη»

Τέλος πάντων, συγχώρεσε την γεροντική φλυαρία μου, επειδή δήλωσα ότι δεν επιθυμώ να γίνω Δεσπότης, αλλά απλός ιερέας, ο πατήρ Ερμόλαος, φρόντισε να με παντρέψει με την κόρη του αγαπητού του φίλου πατέρα Ιερεμία, την  Φεβρωνία. Την θυμάσαι φαντάζομαι την πρεσβυτέρα μου, σας μάζευε σαν την κλώσσα γιά να σας προφυλάξει από τις τιμωρίες γιά τις σκανταλιές σας, εκείνος ο δικός μου ο Παύλος, ήτανε ο πιό σκάνταλος, καλή του ώρα, έφυγε παιδόπουλο στην Αυστραλία και ρίζωσε εκεί , ο Ερμόλαός μου  ασκητεύει στο ΄Ορος....Δεσπότης έγινε ο νεώτερος αδελφός μου ο Φιλήμων, όπως γνωρίζεις,  ενώ ο πρεσβύτερος ο Νικόλαος , πρέπει να τον θυμάσαι, έγινε Αξιωματικός του ναυτικού, ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή του.

Παιδί μου καταλαβαίνω πόσο συγκλονισμένος είσαι, όμως κατανοείς πως η αλήθεια δεν ήταν δυνατόν να σου φανερωθεί ενωρίτερα….Οταν ο πατέρας σου κατάλαβε πως το τέλος του πλησιάζει, μου ζήτησε να τον εξομολογήσω και να τον μεταλάβω. Δεν είπαμε πολλά, την έντιμη και άγια ζωή του την γνώριζα, μου εξομολογήθηκε πως κι εκείνος γνώριζε την αλήθεια, ποτέ δεν του είχε αποκρυβεί το παραμικρό και με γνώση απόφασισε να παντρευτεί τη μάνα σου και να σου δώσει τ΄όνομά του, σαν  να ήσουν αληθινό του παιδί. Σας αγάπησε και τους δύο πάρα πολύ, φωτίσατε τη ζωή του και τον κάνατε πραγματικά ευτυχισμένο. «Μου έδωσαν αξία και λόγο ύπαρξης» Αυτό μου ζήτησε να σου το πω.

Αύριο να πας στη Χώρα, στον Συμβολαιογράφο, νέος είναι τίποτα δεν γνωρίζει από πρόσωπα και πράγματα, από παλιές ιστορίες…..έχει τους τίτλους και όλα τα επίσημα έγγραφα και χαρτιά, φρόντισε η αρχόντισσα γιά όλα, αιωνία της η μνήμη, αναπαυμένη να είναι,  πάρε και ότι άλλο νομίζεις….

Σηκώθηκε παραζαλισμένος και κάτωχρος, είχε ανάγκη από καθαρό αέρα, "θα σ΄αφήσω γέροντα" είπε, σκύβοντας να του φιλήσει το χέρι, θα περάσω το πρωϊ να πάρω τα χαρτιά….και με γρήγορο βήμα βγήκε στην  βρεγμένη αυλή και τράβηξε στην ανηφόρα….ούτε που πήρε είδηση κάποια κουρτινάκια που ανασηκώθηκαν στα παράθυρα, κάποια βλέμματα που τον ακολούθησαν μέχρι να χαθεί στη στροφή του καλντεριμιού……

Η καρδιά του  βροντοχτυπούσε άτσαλα στο στήθος του και το μόνο που ήθελε ήτανε να βρεθεί το συντομότερο στο καταφύγιό του, στο φιλόξενο κοίλωμα του βράχου, εκεί ψηλά στ΄ακρωτήρι…..

Ευτυχώς η βροχή είχε σταματήσει και το φως του δειλινού γλύκαινε το τοπίο που είχε μείνει σχεδόν ανέγγιχτο από τον χρόνο….το αρχοντικό με σφαλισμένα τα παράθυρα και το κτήμα ολόγυρα,  απεριποίητο αλλά όχι αγνώριστο….λοξοδρόμησε  στο πίσω μέρος που βρισκότανε το κοιμητήριο, μετά τράβηξε τον ανήφορο με μεγάλες δρασκελιές, ο βράχος του στη θέση του, να αιωρείται σχεδόν στο κενό. Ακούμπησε πάνω του με λαχτάρα και αισθάνθηκε τη θαλπωρή του. Αφέθηκε  στο βουητό της θάλασσας  που του φάνηκε σαν παρηγοριά και τα χρώματα της δύσης που έβαφαν τον ορίζοντα γέμισαν τα μάτια του….

Η μάνα του, ορφανό που ξεβράστηκε από ένα ναυάγιο δυόμισυ χρονών περίπου , το μάζεψαν και το ανάστησαν οι άρχοντες του νησιού. Όταν η μοναχοκόρη τους η Πασχαλίγα, παντρεύτηκε με συνοικέσιο και χωρίς τη θέλησή της, τον άρχοντα Βενετσάνο, την ακολούθησε στο νέο της σπιτικό μαζί με τα προικιά , τα κοσμήματα και τα φορέματά της. Είχαν 12 χρόνια διαφορά στην ηλικία, αλλά είχαν συνδεθεί ψυχικά σαν αδελφές….το ορφανό και η αρχοντοπούλα….

Η Πασχαλίγα αποδείχτηκε  επίγειος άγγελος, φιλεύσπλαχνη και ελεήμων, έκανε πολλές ευεργεσίες μυστικά και αθόρυβα και χάρη στη μεγάλη προσωπική της περιουσία, αν και ο νόμος όριζε να την διαχειρίζεται ο σύζυγός της, εκείνος παραδόξως,  της είχε παραχωρήσει το δικαίωμα να την διαχειρίζεται η ίδια και μόνον να τον συμβουλεύεται όποτε έκρινε σκόπιμο, είχε την ευχέρεια να ακολουθεί όχι μόνον τους κανόνες του πατέρα Ερμόλαου αλλά να κάνει πολλά περισσότερα, να κτίζει ναούς, να χρηματοδοτεί δασκάλους,  να αναστηλώνει μονές, να κάνει αφιερώματα, να συντρέχει ασθενείς και να παντρεύει άπορα κορίτσια....

Η αρχόντισσα μετά από απανωτές αποβολές και ατυχίες στις εγκυμοσύνες της, απέκτησε μία μονάκριβη θυγατέρα, την Φιλαρέτη.

Ο άρχοντας για να γιορτάσει το ευτυχές γεγονός έκανε ένα γλέντι που όμοιό του δεν είχε ξαναγίνει στο νησί. Καϊκια στολισμένα έφεραν αρχόντους και συγγενείς από άλλα νησιά, τραπέζια στρώθηκαν, βαρέλια κρασιά ανοίχτηκαν , χοιρινά και κατσίκια ψήνονταν στις σούβλες, όρνιθες παραγεμιστές έβραζαν στις χύτρες, σαλάτες, τυριά, εκλεκτά αλλαντικά,  πίτες όλων των ειδών σερβίρονταν πλουσιοπάροχα και  ξεροτήγανα, λουκούμια, αμυγδαλωτά , χαλβάδες, παστέλια  ακόμη και γλυκίσματα σπάνια,  που  είχαν έρθει από το εξωτερικό, φορτωμένα σε τεράστιους δίσκους,ήταν παρατεταγμένα για να γλυκάνουν τους παριστάμενους.

Μουσικές, χοροί, ένα ξέφρενο γλέντι που ξεκίνησε μετά την Κυριακάτικη λειτουργία και δεν τέλειωσε ούτε την επόμενη ημέρα….

Του τα είχαν διηγηθεί όλα αυτά, κανείς από τους παρευρισκόμενους δεν είχε ξεχάσει και οι μνήμες ακόμη και μετά από χρόνια δεν διατηρούνταν μόνον ζωντανές, αλλά είχαν εμπλουτιστεί με ιστορίες αστείες, πικάντικες, αληθινές και ψεύτικες….

Η μάνα του μόνο απέφευγε να συζητά για όλα αυτά…..και τώρα ήξερε τον λόγο…η αλήθεια του είχε αποκαλυφθεί ξεκάθαρα και αμετάκλητα. Ο πατέρας Ερμόλαος, με το ίδιο του το χέρι του είχε γράψει τα συμβάντα και είχε κλείσει με βουλοκέρι τη γραφή του. Είχε ορίσει να του δοθεί μετά το θάνατο της μάνας του.

Εκείνο το έγγραφο έφερνε στο φως το μεγάλο μυστικό που στοίχειωνε τη ζωή της . Εκείνο το βράδυ της χαράς και του γλεντιού, εκείνη είχε βιώσει μία ανείπωτη τραγωδία. Κάποια στιγμή που ανέβηκε να δει την λεχώνα και το βρέφος, αφού τις τακτοποίησε , ετοιμάστηκε να ξαπλώσει στο καμαράκι παραδίπλα, η αρχόντισσα όμως επέμεινε να γυρίσει στο γλέντι και φώναξε την γριά Οικονόμο τους, την Γεσθημανή να κοιμηθεί κοντά της, μήπως και χρειαζότανε τίποτα τη νύχτα.

Πήγε να βρεί τη Γεσθημανή και όταν τα κανόνισε όλα, βγήκε από το πορτόνι της κουζίνας  για να πάει στην μεγάλη αυλή όπου είχαν στρωθεί τα τραπέζια….δεν πρόλαβε να κάνει δυό βήματα, ένα άνδρας την άρπαξε από τη μέση και της έκλεισε το στόμα….άρχισε να παλεύει ενστικτωδώς, να κλωτσάει, να δαγκώνει να φωνάζει, εκείνος ρωμαλέος και τύφλα στο μεθύσι ,ούτε που λάβαινε υπόψη τις διαμαρτυρίες της. Παρά τον τρόμο και την αγωνία της, τον αναγνώρισε !!! Ητανε ο άρχοντας Ιωάννης, ο αδελφός του αφέντη !!! Αρχοντά μου, άρχισε να το εκλιπαρεί, άφησέ με, άφησέ με !!! Γρονθοκοπούσε την πλάτη του και ξεφώνιζε απελπισμένα, όμως η μουσική και το ποδοβολητό των χορευτών, έπνιγαν τις κραυγές της απόγνωσής της. Ο Ιωάννης ήταν  γεροδεμένος, όμορφος άνδρας, με ευχάριστους τρόπους, ανοιχτόκαρδος, γλετζές, καλωσυνάτος, χωρατατζής, αλλά επιπόλαιος και ερωτύλος. Ζούσε τον περισσότερο καιρό στο εξωτερικό όπου διεύθυνε τις οικογενειακές επιχειρήσεις, στο νησί είχε έρθει στο γάμο του αδελφού του  δέκα χρόνια πριν,  και τώρα για να παρευρεθεί στο γλέντι για την γέννηση της ανηψιάς του.

Το ποτό, η εύθυμη διάθεση και η όμορφη κοπελιά που βρέθηκε μπροστά του, τον έκαναν να αγνοήσει κάθε λογική και να πάρει , έστω και χωρίς τη θέλησή της , αυτό που επιθυμούσε.

Κατάφερε να του ξεφύγει με σχισμένα ρούχα και χωρίς να έχει αποφύγει το μοιραίο συμβάν, προσπάθησε να επιστρέψει στο σπίτι, εκείνος την ακολούθησε παραπατώντας, με τα παντελόνια κατεβασμένα φωνάζοντας «Κρασί !!! Κρασί !!! Κι άλλο κρασί !!! Ορμησε με όση δύναμη της είχε απομείνει στη σκάλα και κλειδώθηκε στην πρώτη κάμαρα που βρέθηκε μπροστά της. ΄Ηταν της Γεσθημανή, της Οικονόμου. Στ΄αυτιά της αντηχούσε η φωνή του Ιωάννη « κρασίιι, κρασίιι ...που είσαι ομορφούλα ...;» έτρεμε σαν το φύλλο, η καρδιά της κόντευε να σπάσει, πονούσε και αισθανότανε το αίμα ζεστό να κυλάει ανάμεσα στα πόδια της…..Σωριασμένη στο ξύλινο πάτωμα άκουσε τον βαρύ γδούπο του σώματος που έπεφτε…μετά σιωπή....αισθάνθηκε ανακούφιση, δεν κινδύνευε πιά.

Οι μουσικές ,το ποδοβολητό , κι  τα τραγούδια των γλεντοκόπων της φαίνονταν μακρινά και ένα παγωμένο κενό αισθάνθηκε να την τυλίγει……πριν ξημερώσει άρχισε να συνέρχεται, σηκώθηκε με κόπο και πιασμένη από την άκρη της σιφονιέρας,  πήγε να ρίξει λίγο νερό στο  πρησμένο πρόσωπό της. Τα ρούχα της ήταν κουρελιασμένα, το καλό της φόρεμα με το δαντελένιο γιακαδάκι, το ξεραμένο αίμα στο εσωτερικό των μηρών και ο πόνος την έφεραν στη πραγματικότητα….. " Τι θα κάνω, τι θα απογίνω ;  " αναλογίστηκε με τρόμο . Στο σπίτι επικρατούσε ησυχία, έξω στη αυλή ακούγονταν κάποιες ομιλίες , ξεκλείδωσε και βγήκε με προφύλαξη στο διάδρομο. Πήγε στην κάμαρά της, συγυρίστηκε κλαίγοντας, ….δεν μπορούσε να σταματήσει τα δάκρυα να αναβλύζουν από τα μάτια της…φόρεσε καθαρή νυχτικιά και κουλουριάστηκε στο κρεβάτι της. Σε λίγο θα ξημέρωνε, θα την αναζητούσαν, θα έπρεπε να πάει στην αρχόντισσα…..πως θα σήκωνε τα μάτια της επάνω της ;;;

Τρείς μέρες έμεινε απομονωμένη στην κάμαρή της, δεν έτρωγε, δεν έπινε, μόνο έκλαιγε και αποκαμωμένη την έπαιρνε ο ύπνος….την τρίτη μέρα έμαθε ότι ο Ιωάννης θα κηδευόταν την επομένη, βρέθηκε με τσακισμένα πλευρά και σπονδυλική στήλη στο κελάρι, είχε πέσει από τη σκάλα τύφλα στο μεθύσι. Δυό μέρες χαροπάλευε, την τρίτη παρέδωσε το πνεύμα. Από τα γλέντια και τις χαρές  το αρχοντικό βυθίστηκε στη σιωπή και το πένθος. Καλύφθηκαν οι καθρέπτες και όλοι μαυροφορέθηκαν στο σπίτι, ακόμη και η αρχόντισσα η λεχώνα. Εκείνη φόρεσε μαύρο φόρεμα, μαύρη κορδέλα στα μαλλιά ενώ η πιό πυκνή μαυρίλα είχε τυλίξει την ψυχή και όλη της την ύπαρξη.

Πέρασαν δυό μήνες , η περίοδός της τόσο τακτική , δεν εμφανίστηκε, οι μαύρες σκέψεις έγιναν βεβαιότητα και κλαίγοντας με τρεμάμενη φωνή εξιστόρησε το πάθημά της στην αρχόντισσα. Αυτή ήταν ο πιο κοντινός της άνθρωπος, αυτή θα την συμβούλευε….…..Η Πασχαλίγα πήρε την κατάσταση στα χέρια της, όσο εύθραυστη και μη μου άπτου έδειχνε, τόσο αποφασιστική και δυναμική ήταν σε κρίσιμες περιστάσεις……Πρώτη της συμβουλή:"  τσιμουδιά πουθενά, ηρεμία, ομαλή καθημερινότητα και όλα θα τακτοποιηθούν". Αμέσως πήγε στον πατέρα Ερμόλαο, εξήγησε τα καθέκαστα και ζήτησε την καλή του συμβουλή. Όταν γονάτισε κι έβαλε το κεφάλι της κάτω από το πετραχήλι του, εκείνος μετά τις ευχές,  της είπε :" Το κορίτσι θα παντρευτεί με δόξα και τιμή και έχω υπόψη και τον κατάλληλο γαμπρό." Τον κοίταξε με απορία ανάμεικτη με ευγνωμοσύνη…"Πάτερ σου έχω εμπιστοσύνη"  « Ας γίνει το θέλημα του Θεού» απάντησε εκείνος ... και έγινε,  σε ενάμισι μήνα έγινε ο γάμος της μάνας του με τον Λάμπρο το άλαλο.

Εδώ και δέκα χρόνια είχε συγχωρεθεί η μάνα του κι αυτός δεν είχε  έρθει, ούτε στην κηδεία του πατέρα του παραβρέθηκε, ένιωθε απαίσια, όμως τότε το σκεπτικό του ήταν διαφορετικό, δεν ήθελε να επιστρέψει….ο θυμός μέσα του δεν είχε καταλαγιάσει ….

Τα παιδικά παιχνίδια με την Φιλαρέτη ήτανε καθημερινότητα, στην κουζίνα κάτω από την επίβλεψη της μάνας του, στην αυλή, στον κήπο, στο μπάνιο τους και στα παιχνίδια με τα βότσαλα στον μικρό ορμίσκο κάτω από το ακρωτήρι…..όμως το πέρασμα του χρόνου και η εφηβεία έφεραν στην επιφάνεια άλλα συναισθήματα κι άλλες ανάγκες…

Είχε αγαπήσει την Φιλαρέτη, παράφορα, απόλυτα, ιδανικά, κι εκείνη είχε ανταποκριθεί, με πάθος και ολοκληρωτική αφοσίωση….συναντιόντουσαν στο κοιμητήριο κάτω από τα κυπαρίσσια,  αντάλασσαν γλυκόλογα, φιλιόντουσαν στα κλεφτά και προσπαθούσαν μάταια να κρύψουν αυτό, που οι ματιές και ο χτύπος της καρδιάς τους πρόδιδε τόσο εύγλωττα….

Η μάνα του την αντιλήφθηκε την αλλαγή έγκαιρα και πήρε μέτρα να τον προσγειώσει, να τον απομακρύνει  " Ψηλά την χτίζεις τη φωλιά του είπε,  η Φιλαρέτη είναι αρχόντισσα. Δεν θα γίνει ποτέ δική σου….» «Σ΄αγαπώ γιέ μου, θέλω να σε προστατέψω, δεν θέλω να υποφέρεις…»

Από την άλλη πλευρά, παρεμφερείς νουθεσίες έκανε και η αρχόντισσα στην θυγατέρα της, Φρόντισε να την απασχολήσει με μαθήματα, μουσική, εργόχειρα,  με συμμετοχή στα φιλανθρωπικά της έργα, με μελέτη….προσπάθησε να μην έχει καθόλου ελεύθερο χρόνο και παρακολουθούσε στενά κάθε της δραστηριότητα…

Ηταν θέμα χρόνου να ξεφύγουν τα πράγματα κι εκεί που οι δυό μανάδες έδιναν τις μάχες τους για να τιθασέψουν τα συναισθήματα και την ερωτική έλξη των παιδιών τους , ήρθε το προξενιό για την Φιλαρέτη. Ωραίος, νέος , αριστοκράτης,  μορφωμένος, ο πατέρας του Πρέσβης, εκείνος προορισμένος γιά ακόλουθος…..Αντάλλαξαν επισκέψεις οι γονείς, γνωρίστηκαν και οι νέοι, η Φιλαρέτη αρχικά είχε εχθρική και άκρως αρνητική στάση, η γνωριμία όμως με το νέο περιβάλλον, η πολυτέλεια, τα σαλόνια της αριστοκρατίας, η αβρότητα, το εκλεπτυσμένο ενδιαφέρον , έντυπωσίασαν τη νεαρή νησιωτοπούλα που σχετικά σύντομα ενέδωσε …..

Τα νέα μαθεύτηκαν αστραπιαία κι εκείνος τυφλωμένος από πάθος και παράφορο θυμό, πήγε στον πατέρα της και τη ζήτησε σε γάμο !!!

Εκείνος αρχικά ξαφνιάστηκε, τον γνώριζε από μωρό και τον θεωρούσε όπως και τη μητέρα του, σχεδόν μέλος της οικογένειας….προσπάθησε να τον λογικέψει, η συζήτηση κατάληξε άσχημα, ο άρχοντας από τη σύγχυση και τις φωνές έπαθε εγκεφαλικό, η αρχόντισσα , τρομαγμένη από τον σαματά , τον πρόλαβε να κατεβαίνει ξέφρενα τη σκάλα,  "αγόρι μου...." προσπάθησε να του μιλήσει, εκείνος άγριο θηρίο, τυφλωμένος από ασυγκράτητο θυμό,  όρμησε στην εξώπορτα …..δέκα βράδια δεν γύρισε στο σπίτι, σαν το λαβωμένο θεριό μούγκριζε και χτυπιόταν στο βράχο του, κάποια στιγμή του πέρασε από το μυαλό η σκέψη να βουτήξει ίσια κάτω στα κοφτερά βράχια και να καταλήξει στην αγκαλιά της ανταριασμένης θάλασσας….

Και τώρα βρισκόταν στην ίδια ακριβώς θέση με χίλιες σκέψεις να έχουν φωλιάσει στο μυαλό του….Το μεγάλο μυστικό της μάνας του,  η αποκάλυψη της αλήθειας που άλλαζε τη ζωή του….η Φιλαρέτη δεν ήταν απαγορευμένος καρπός γιατί τους χώριζαν ταξικές προκαταλήψεις,  αλλά γιατί ήταν στενοί συγγενείς εξ αίματος  !!!

Βούρκωσε, πόσο είχε υποφέρει από την απόρριψη που βίωσε, πόσο είχε αγωνιστεί να αισθανθεί δυνατός και άξιος, να κερδίσει την αυτοεκτίμησή του….και ο πατέρας του ο Λάμπρος ο άλαλος, τι μεγαλείο ψυχής είχε επιδείξει…και τον είχε αγαπήσει βαθειά κι αληθινά όπως και τη μάνα του, αυτό το γνώριζε πολύ καλά και δεν χρειαζόταν καμιά άλλη επιβεβαίωση…., στ΄αυτιά του αντήχησε η χαμηλή γλυκιά φωνή του να σιγοψιθυρίζει : «Ἐλέησον μέ, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου. ἐπὶ πλεῖον πλῦνον μὲ ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισον μέ. ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστὶ διαπαντός. σοὶ μόνω ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα, ὅπως ἂν δικαιωθῆς ἐν τοὶς λόγοις σου, καὶ νικήσης ἐν τῷ κρίνεσθε σέ. ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καὶ ἐν ἁμαρτίες ἐκίσσησε μὲ ἡ μήτηρ μου. ἰδοὺ γὰρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια της σοφίας σου ἐδήλωσας μοί. ραντιεῖς μὲ ὑσσώπω, καὶ καθαρισθήσομαι. πλυνεῖς μέ, καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκανθήσομαι. ἀκουτιεῖς μοὶ ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ πάσας τᾶς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοὶς ἐγκάτοις μου. μὴ ἀπορρίψης μὲ ἀπὸ τοῦ προσώπου σου καὶ τὸ πνεῦμα σου τὸ ἅγιον μὴ ἀντανέλης ἀπ’ ἐμοῦ. ἀπόδος μοὶ τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου καὶ πνεύματι ἠγεμονικῶ στήριξον μέ. «



Εβγαλε τη φωτογραφία της γυναίκας και του γιού του από το πορτοφόλι του, τους κοίταξε να του χαμογελούν και μια γλύκα τον πλημμύρισε, αυτοί ήταν το λιμάνι του , κοντά τους θα γαλήνευε επιτέλους η ψυχή του.


Φαντάστηκε το αγοράκι του να παίζει με τα βότσαλα κάτω στον μικρό ορμίσκο , το μικρό βαρκάκι με το πανάκι που θα του χάριζε, τη γυναίκα του, στο ανατολικό παράθυρο του αρχοντικού να του γνέφει με το μεταξωτό μαντήλι της….πήρε βαθιά ανάσα και ξεκόλλησε από το κοίλωμα του βράχου, απομακρύνθηκε με ανάλαφρα βήματα και πιο ανάλαφρη ψυχή, τα χρώματα είχαν χαθεί από τον ουρανό και το φεγγάρι είχε ανατείλει για τα καλά, θα τα τακτοποιούσε όλα και το συντομότερο...... θα έφερνε στο νησί την οικογένειά του . Ανυπομονούσε, δεν θα γνώριζαν τον παππού και την γιαγιά, ήθελε όμως να προλάβουν να γνωρίσουν τον πατέρα Ευσέβιο…., το αρχοντικό των Βενετσάνων, το σπιτάκι των παππούδων , τον ορμίσκο με τα πολύχρωμα βότσαλα, τον βράχο του....

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου, στην 3η φωτο-συγγραφική σκυτάλη, που διοργανώνει η Μαίρη μας με την Γήινη ματιά της. Η Φωτογραφία είναι επιλεγμένη από την Μαρίνα, μαζί με την λέξη «αντίθεση» και την ευχαριστώ που μου έδωσε το έναυσμα να φλυαρίσω ακατάσχετα με ένα μίνι μυθιστόρημα, που ελπίζω να μη βαρεθείτε να διαβάσετεΜε την σειρά μου, δίνω στην Ανέσπερη την παρακάτω εικόνα, με την λέξη «γυναικοπαρέα»!

* Πασχαλίγα


Η επιλογή αυτού του ονόματος, έγινε μετά την ανάγνωση αυτού του κειμένου : https://www.eleniharou.gr/i-peina-sta-kythira-kata-to-1603-1605-kai-o-venetos-pronoitis-vincenzo-pasqualigo/


* Την εικόνα του ιερέα και μέρος του κειμένου τα δανείστηκα από εδώ : https://www.eleniharou.gr/apo-tis-simeioseis-enos-kythirioy-ierea/

Το μήνυμα και περί θανάτου και ανάστασης....

Αυτό το κείμενο διάβασα φίλες μου, συνέπεσε και το Ποιητικό Συμπόσιο της Αριστέας μας,( https://princess-airis.blogspot.com/search…) πριν από κάμποσες εβδομάδες είναι η αλήθεια , και είπα να συμμετέχω με το παρακάτω στιχούργημα ....



Το μήνυμα



Στον ύπνο μου το μήνυμα, ω φίλτατοι επήρα,
ο Αη Πέτρος πρόσταξε , «τις άγκυρες για βίρα,
το λάδι στο καντήλι σου εσώθηκε , κουνήσου ,
λίγες είναι οι μέρες σου , τελείωσε η ζωή σου !!!»
Τι να σας πω, ένα σύγκρυο μ΄έπιασε κι ένας τρόμος
γιατί μου ήρθε ξαφνικά, πως έληξε ο χρόνος…
Με βρήκε απροετοίμαστη ετούτο το χαμπέρι
οφείλω να ενημερωθώ….. και από πρώτο χέρι,
δεν μου ΄χει τύχει να βρεθώ ξανά , στην ίδια θέση,
είμαι απροετοίμαστη…..κι αυτό δεν μου αρέσει.
Πρέπει αμέσως να σκεφτώ τις εκκρεμότητές μου,
να θέσω με σαφήνεια τις προτεραιότητές μου….
Κάτι χρωστάω στον ΕΝΦΙΑ , κάτι στην Εφορία,
τα τάπερ που δανείστηκα, από τη θεία Σωτηρία,
στην αδελφή μου έταξα εκείνα τα μπακίρια,
το θυμιαστήρι της μαμάς , δυό κεντητά πεσκίρια
και στα παιδιά μου άμεσα, πρέπει να φανερώσω,
πως έταξα 200 ευρώ, στον Αη Γιάννη τον Ρώσσο…
Τώρα το πιο σημαντικό, είναι αν θα προλάβω
να πάρω τη συχώρεση και αν θα μεταλάβω…..
να μην με βρεί ο θάνατος με βάρη στην ψυχή μου
και συνοδεία σιχτηριών στην κατευόδωσή μου….
Και μην ξεχάσω ….άμεσα, να κόψω και την μάσα
για να χωρέσει άνετα, το σώμα μου στην κάσσα !!!

ΠΕΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ, ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΩΝ

Του Κώστα Κωνσταντινίδη

Στο βιβλίο περί θνητότητας ο μεγάλος Σαραμάγκου βάζει τον ήρωά του αρχιεπίσκοπο να επιπλήττει τον πρωθυπουργό της χώρας που τόλμησε να πει σε διάγγελμά του πως η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης επειδή πια δεν πέθαινε κάνεις πολίτης, ακόμη και οι υπέργηροι. Αλλά και οι καρκινοπαθείς τελευταίου σταδίου, με μυστήριο τρόπο επιβίωναν φρακάροντας τα νοσοκομεία αλλά και καταργώντας επαγγελματικούς κλάδους, όπως τα γραφεία κηδειών, που εν μια νυκτί έκλεισαν τις επιχειρήσεις τους λόγω παντελούς έλλειψης πελατών.


Η φράση που ενόχλησε σφόδρα τον αρχιεπίσκοπο ήταν πως ο πολιτικός ηγέτης τόλμησε να ξεστομίσει εν τη ρύμη του λόγου πως η θνητότητα νικήθηκε από τη ζωή, δημιουργώντας ερωτηματικά για το μέλλον ενός λαού που δε θα φοβόταν, πλέον, τον Θάνατο, άρα και καμία πολιτική και θρησκευτική εξουσία.



«Η θνητότητα είναι ο θεμέλιος λίθος της Εκκλησίας μας, της πίστης μας, της θρησκείας μας!» έλεγε με θυμό ο θρησκευτικός αρχιερέας στον πολιτικό αρχιερέα. «Χωρίς θάνατο δεν υπάρχει ανάσταση και, όπως αντιλαμβάνεστε πρωθυπουργέ μου, δεν θα υπάρχει καμία υποχρέωση στους πιστούς να ζητούν ανακούφιση στους κόλπους της Εκκλησίας για τη μετά θάνατον ζωή, αλλά και τη θέωση του απλού κοινού ανθρωπάκου».


Ο πολιτικός ρεαλισμός του πρωθυπουργού και η διπλωματία του για γλώσσα λανθάνουσα δεν ησύχασαν καθόλου τον δικαιολογημένα ανησυχούντα ιεράρχη, που μπήκε σε υπαρξιακά αδιέξοδα και ο ίδιος, −αφού είναι χρόνια πιστός στο δόγμα του «οι νεκροί δεδικαίωνται»− ένιωσε βαθιά μέσα του το ρήγμα της πίστης να γίνεται σχεδόν βεβαιότητα για απιστία. Το «ύπαγε οπίσω μου σατανά» δεν ηρέμησε καθόλου την αμαρτωλή σκέψη για το βέβαιο της κοινωνικής αναστάτωσης στη χώρα του. Της χώρας, δηλαδή, που κανείς δεν ήθελε να πεθάνει. Βάζοντας, πλέον, σοβαρά ερωτηματικά στα μυαλά των πολιτών για τις υπαρξιακές φιλοσοφίες και τα θρησκευτικά δόγματα, ενισχύοντας ταυτόχρονα τις ύποπτες αντιεξουσιαστικές ιδεολογίες με ατράνταχτα επιχειρήματα, «εδώ νικήσαμε τον θάνατο, την εξουσία των κυβερνητών και των παπάδων θα φοβηθούμε;»...






Οι παλιές βεβαιότητες όπως «πατρίς - θρησκεία - οικογένεια» πήγαν περίπατο, αναγκάζοντας φιλοσόφους της σχολής του Heidegger να κάνουν σημαία τη θεωρία του για το μηδενίζον μηδέν. Που, όσο ζούσε, του την είχαν φτυσμένη ως υπερφίαλη και άνευ καμίας πρακτικής αξίας.



Λένε πως ο μεγάλος αυτός φιλόσοφος, για να εκδικηθεί τους αντιπάλους της θεωρίας του μηδενίζοντος μηδενός, έγινε ναζιστής επειδή ο πυρήνας της φιλοσοφίας των Αρίων είχε την αρχή πως υπάρχουν κάποιες ανθρώπινες φυλές που, ως ανώτερες, μπορούν να αποφασίζουν, όπως οι παλιές θεότητες, να καίνε τις δευτεροκλασάτες φυλές σε φούρνους... Εξευτελίζοντας τον Παλιό Θάνατο με τα δρεπάνια, που τον έλεγαν και Χάρο, αποδεικνύοντας πλέον πως ακόμα και τα μηδενικά δίποδα μπορούν να εκμηδενίζουν ατιμωρητί και αμελλητί, δίνοντας πλέον σάρκα και οστά στην πολύτιμη θεωρία που συνέλαβε κλεισμένος σε μια καλύβα στο δάσος, μακριά από τη γυναίκα του και τα κοινά μυαλά που σιχαινόταν από το ύψος της διανοητικής του ανωτερότητας.


Ο δάσκαλος του μεγάλου φιλοσόφου, ένας καθολικός ιερέας ονόματι Charles Peguy, έλεγε ήδη από τις αρχές του αιώνα πως ο σύγχρονος κόσμος κατάφερε να εξευτελίσει ακόμα και αυτό που ήταν δύσκολο να ευτελιστεί. Τον Θάνατο. Που έχει από μόνος του μια αξιοπρέπεια και μια μοναδικότητα. Αφού επιλέγει ένα μοναδικό άτομο να το βγάλει από την κοινωνία, που συνήθως το αδικούσε, και να του δώσει τον μοναδικό ιερό τίτλο του δικαιωμένου, «ο νεκρός δεδικαίωται», ήταν μια μεγάλη ανακάλυψη των θρησκειών που στη συνέχεια ενισχύθηκε από την ακόμη πιο ευφυή σύλληψη, πως μετά τον Θάνατο ακολουθεί η Ανάσταση. Μάλιστα σε ένα σχεδόν Σαββατοκύριακο ο νεκρός δικαιώνεται ως πεθαμένος το Σάββατο και ξυπνά την Κυριακή ως ζωντανός, πεντακάθαρος από τις ανθρώπινες αμαρτίες της ζωώδους του φύσης.


Οι μεγάλες θρησκείες κάλυψαν με σιωπή τη σωτηρία των νεκρών, ακολουθώντας την απαγόρευση των εικόνων όπως η Εβραϊκή, είτε δίδαξαν την ανάσταση της σάρκας, όπως η Ορθόδοξη.


Επειδή όλες οι θεωρίες για την ερμηνεία της ζωής και του θανάτου μάλλον είναι ανθρώπινες κατασκευές, είτε επιστημονικές είτε μεταφυσικές, έχουν στον πυρήνα τους μία και μόνη αλήθεια που δικαιώνει τον άπληστο για ζωή και ευτυχία ανθρώπινο νου. Αυτή η αλήθεια έχει τρεις πυλώνες:


Τη βεβαιότητα ότι δεν μπορεί να είμαστε μόνο απόγονοι ζώων, γιατί διαφορετικά θα είμαστε και οι ίδιοι ζώα − κάτι που κανένα εγωιστικό γονίδιο δεν θα αποδεχόταν αμαχητί.


Την πίστη πως η ζωή είναι μικρής διάρκειας για να χωρέσει όλες τις επιθυμίες μας, άρα κάτι θα έχουμε σαν μπόνους μετά θάνατον. Οι θρησκείες εδώ, οφείλω να ομολογήσω, είναι πιο σοβαρές από τις αστρολογικές προβλέψεις και τα μέντιουμ που συνήθως απευθύνονται στην βλακώδη πλευρά του ιδιοφυούς εγκεφάλου, ενώ η θρησκεία σέβεται τουλάχιστον το θεϊκό φρόνημα του ανθρώπου βάζοντάς του και όρια, «οι ταπεινοί έσονται πρώτοι» και οι πλούσιοι πάνε μόνο στην κόλαση...


Ο τρίτος πυλώνας της διανοητικής σύλληψης είναι ο κομφορμισμός, που δίνει νόημα στη χωρίς νόημα ζωή του ανθρώπου, που δεν ανέχεται να ψοφά όπως τα άλλα ζώα, αλλά να πεθαίνει με συνείδηση όσο ζει και τιμές που πείθεται ότι του αποδίδονται μετά θάνατον.


Είναι παράδοξο, αλλά στατιστικά επιβεβαιωμένο, πως η ζωή φτύνει τον άνθρωπο, καθυβρίζοντάς τον όσο είναι ζωντανός και εκθειάζοντάς τον ως πεθαμένο. Ίσως αυτό κάνει τον κομφορμιστικό θεούσικο νου του ανθρώπου να πείθεται πως πρέπει να ζει ως ταπεινός − ή τουλάχιστον να φαίνεται ταπεινός− για να δικαιωθεί ως πεθαμένος. Κάτι που, ενώ δεν τον αφορά, πονηρά σκεπτόμενος κάνει ότι το πιστεύει, αφού τόσα χρόνια ιστορίας τού έμαθαν πως είναι καλύτερα να φαίνεσαι πιστός, ακόμη κι αν δεν είσαι.


Μήπως ο Heidegger τελικά είχε δίκιο για το μηδενίζον μηδέν και τον ευτελισμό του θανάτου που έπραξαν οι κοινωνίες, μηδενίζοντας το μόνο μηδέν που θα γινόταν άπειρο, αν το άφηναν ήσυχο οι ανήσυχοι και μηδενιστές κοινοί θνητοί;

Πηγή : https://qoshe.com/zougla/kostas-konstantinidis/34678121

Πως να φτιάχνετε κρέμες προσώπου και αλοιφές

Οι χειροποίητες κρέμες για το δέρμα είναι πλουσιότερες και βαρύτερες από τις έξτρα ελαφρές «μους» κρέμες που πωλούνται στα καταστήματα καλλυντικών, αλλά είναι εξαιρετικά αποτελεσματικές και οικονομικές. Η ακόλουθη συνταγή προσφέρει μια αρκετά απαλή κρέμα η οποία θα σκληρυνθεί ελαφρώς αν διατηρηθεί στο ψυγείο, αλλά που όταν έρχεται σε επαφή με το δέρμα, λιώνει. Θα διαπιστώσετε ότι μια μικρή ποσότητα αρκεί για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Χρησιμοποιήστε τη σαν κρέμα χεριών ή προσώπου για ξερό δέρμα.


Μπορείτε να πειραματιστείτε και με άλλα φυτικά λάδια στο μίγμα (φουντουκέλαιο, λάδι από τον πυρήνα βερίκοκου), όσο χρειάζεται για 120 ml. Αν προστεθεί λίγο σιτέλαιο στη συνταγή (20 ml), θα αποκτήσει μεγαλύτερη διάρκεια ζωής και θα διευρυνθούν οι θεραπευτικές του ιδιότητες. Όλες οι χειροποίητες κρέμες και αλοιφές έχουν διάρκεια αρκετών μηνών, αν φυλάσσονται σε δροσερό, σκιερό χώρο. Το κίτρινο κερί (που χρησιμοποιείτε στη συνταγή για κρέμα και αλοιφή) είναι πιο φυσικό από ό,τι το λευκό. Μπορεί κανείς να το βρει σε καταστήματα φυτικών προϊόντων.


Βασική Κρέμα Δέρματος 15 gr κίτρινο κερί 120 ml αμυγδαλέλαιο


30 ml αποσταγμένο νερό ή ροδόνερο ή νερό ανθέων πορτοκαλιάς


4-6 σταγόνες αιθέριο έλαιο (βλέπε χάρτη περιποίησης δέρματος)


Λιώνετε το κερί μαζί με το λάδι σ’ ένα βραστήρα (επισμαλτωμένο) ή βραστήρα ατμού, πάνω από νερό που σιγοβράζει (δηλαδή κάντε μπαιν μαρί)


2· Στο μεταξύ θερμαίνετε το αποσταγμένο νερό σ’ έναν άλλο βραστήρα πάνω από νερό που σιγοβράζει. Δεν απαιτείται κάποια συγκεκριμένη θερμοκρασία, αρκεί να θερμανθεί. Αρχίστε να προσθέτετε αποσταγμένο νερό, αρχικά σταγόνα-σταγόνα, στο λάδι και στο κερί, αναμιγνύοντας με το χέρι ή μέσα σε μίξερ στη χαμηλότερη ταχύτητα.


4. Όταν θα έχετε αναμίξει δύο περίπου κουταλάκια νερό με το λάδι και το κερί, βγάλτε το από τη φωτιά και συνεχίστε να προσθέτετε λίγο-λίγο το νερό μέχρι τέλους.


5. Μόλις αρχίσει να γίνεται το μίγμα, ρίξτε και τα αιθέρια έλαια.



6. Χωρίστε το μίγμα σε μικρά, γυάλινα, αποστειρωμένα βάζα και κλείστε τα σφιχτά.


Βασική Αλοιφή (Πομάδα)


Υλικά


15 gr κίτρινο κερί


60 ml αμυγδαλέλαιο


10-15 σταγόνες αιθέριο έλαιο (βλέπε πίνακες προβλημάτων υγείας και θεραπειών)


Θερμαίνετε το κερί και το αμυγδαλέλαιο, όπως παραπάνω. Ανακινήστε καλά, βγάλτε το από τη φωτιά και όταν κρυώσει, προσθέστε τα αιθέρια έλαια. Ύστερα τοποθετείτε το μίγμα σε αποστειρωμένο, γυάλινο βάζο και το κλείνετε σφιχτά.


Σημαντικό: Για περιπτώσεις προβλημάτων από δερματικές μολύνσεις όπως είναι η ψωρίαση, θα χρειαστείτε διπλάσια ποσότητα αιθέριων ελαίων ή επιθέτετε καθαρή λεβάντα ή τσαγιόδεντρο.


Προσοχή: Εάν δεν έχετε εμπειρία με τη χρήση των αιθέριων ελαίων, θα πρέπει να μελετήσετε τις ιδιότητές τους πριν κάνετε οποιαδήποτε χρήση και ανάλογα με τη χρήση να έχετε τη σύμφωνη γνώμη του ανάλογου επαγγελματία υγείας.






Συνταγή: Η κρέμα προσώπου που θα τη ζήλευαν οι καλύτερες εταιρείες καλλυντικών






Το μόνο «δύσκολο» στην παρασκευή αυτής της αντιγηραντικής κρέμας προσώπου είναι να συγκεντρώσετε τα συστατικά που θα χρειαστείτε, τα οποία μπορείτε να βρείτε σε καταστήματα με είδη υγιεινής διατροφής. Το να τη φτιάξετε, στην πραγματικότητα είναι πιο εύκολο από το να κάνετε ένα ρόφημα σοκολάτας. Απλώς λιώστε τα υλικά και ανακατέψτε τα όλα μαζί.






Υλικά:


6 κουταλιές της σούπας αμυγδαλέλαιο


1/4 φλιτζανιού βούτυρο κακάο


3 κουταλιές της σούπας βούτυρο Καριτέ


2 κουταλιές της σούπας έλαιο καρύδας






1 κουταλιά της σούπας κερί μέλισσας


2/3 φλιτζανιού ανθόνερο, γνωστό και ως υδροδιάλυμα (σανταλόξυλο)


1/3 φλιτζανιού τζελ αλόης βέρα


1/2 κουταλάκι του γλυκού έλαιο βιταμίνης Ε (14.000 ui)


1 κουταλάκι του γλυκού εκχύλισμα βανίλιας


10 σταγόνες από αιθέρια έλαια






Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε αιθέρια έλαια όπως λιβάνι, λεμονόχορτο ή πατσουλί.























Μοναδική σπιτική κρέμα για να απαλλαγείτε από τις ουλές μέσα σε 2 εβδομάδες!







Share3


Tweet


Pin9


Share


12SHARES


Σε περίπτωση που τραυματιστείτε, πληγωθείτε, υποβληθείτε σε χειρουργική επέμβαση ή πάθετε δερματική φλεγμονή, αφού η πληγή επουλωθεί, το πρόβλημα που μάλλον θα σας απασχολεί είναι η ύπαρξη κάποιας ουλής. Οι ουλές συνήθως εμφανίζονται σε 3 φάσεις. Αλλά αν καταφέρετε να φροντίσετε κατάλληλα το τραύμα και ολόκληρο το σώμα σας από την αρχή, θα κάνετε θαύματα στη σωστή επούλωση του ουλώδους ιστού.


Τις περισσότερες φορές όμως οι γυναίκες δεν καταφέρνουν να πετύχουν τα επιθυμητά αποτελέσματα. Αυτό συμβαίνει σχεδόν με όλες τις κρέμες που κυκλοφορούν στην αγορά. Αυτός είναι ο λόγος που θα πρέπει να στραφείτε στη βοήθεια της φύσης. Διαβάστε πώς θα παρασκευάσετε μια υπέροχη σπιτική κρέμα που θα σας βοηθήσει να απαλλαγείτε από τα σημάδια μέσα σε 2 εβδομάδες.
Ειδική σπιτική κρέμα


Τα συστατικά που απαιτούνται είναι:


• 1/4 του φλιτζανιού βούτυρο κακάο


• 1 κουταλιά της σούπας ανεπεξέργαστο, φυσικό μέλι


• 1/4 του φλιτζανιού ελαιόλαδο


• 3 – 4 σταγόνες έλαιο λεβάντας


Τρόπος προετοιμασίας:


• Βάλτε το βούτυρο κακάο σε ζεστό νερό και λιώστε το.



• Προσθέστε ίση ποσότητα ελαιόλαδου.


• Προσθέστε 1 κουταλιά της σούπας μέλι.


• Προσθέστε το έλαιο λεβάντας.


• Αφήστε το μείγμα να κρυώσει και τοποθετήστε το στην κατάψυξη για 20 λεπτά.


Φυλάξτε το μείγμα σε ένα βάζο με καπάκι και κλείστε το πολύ καλά. Η ειδική σπιτική κρέμα που θα απομακρύνει τα σημάδια είναι έτοιμη.


Χρήση


Χρησιμοποιήστε αυτή την κρέμα καθημερινά 1 φορά το πρωί και 1 το βράδυ. Τα συστατικά της θα θεραπεύσουν το δέρμα σας και θα το θρέψουν δίνοντάς του επίσης μια καταπληκτική μυρωδιά.


Η κρέμα δεν είναι κατάλληλη για παλιές ουλές.






https://enallaktikidrasi.com/2014/02/pos-na-ftiaxnete-kremes-prosopou-kai-aloifes/

Οδηγίες προς ψηφοφόρο.....

Δώστε βάση παρακαλώ.......... ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΡΟΣ ΨΗΨΟΦΟΡΟ -------------------------------------------------------- Ηγγικεν ψηφοφόρε μου των εκλογών η ώρα και στόχος υποψήφιων εσύ θα είσαι τώρα. Πύρινους λόγους θα εκφωνούν σηκώνοντας τα χέρια , και θα σου τάζουν φουκαρά τον ουρανό μ αστέρια. Οι τόνοι θ' ανεβαίνουνε,θ'ανάβουνε τα αίματα και θα σε βομβαρδίζουνε με θηριώδη ψέμματα. "Δέκατη τρίτη σύνταξη εμείς θα απονείμουμε, μερίσματα,επιδόματα,σ'όλους θα διανείμουμε. Στο θέμα των συντάξεων λύση θα βρούμε δόκιμον μειώνοντας σημαντικά του βίου το προσδόκιμον. Με νόμο θα επιβάλλουμε στους γέροντες λιτότητα για να οδεύσουν σύντομα προς την αιωνιότητα. Θα δώσουμ' αναδρομικά σ'ολους αγάλια-αγάλια προμηθευτείτε τάχιστα ευρύχωρα τσουβάλια Μισθός υποκατώτατος θα γίνει ευθύς κατώτατος και εις μέλλον λίαν μακρινό θα καταστεί ανώτατος Της ανεργίας το θεριό εμείς θα το πατάξουμε επάνοδο απ' την ξενητιά των νέων θα διατάξουμε. Οι υποσχέσεις με το "θα" αυτιά λαού χαϊδεύουν και τα "κουκιά' οι ρήτορες με μέθοδο ανιχνεύουν. Απ' όσα ακούσεις φίλε μου τίποτα μην πιστέψεις γιατί μετά τις εκλογές στα ίδια θα επιστρέψεις Αυτοί που μπαίνουν στη Βουλή και γίνονται ηγούμενοι χωρίς ντροπή κραυγάζουνε πως φταίν' οι προηγούμενοι Από τις υποσχέσεις τους, καμιά δεν θα τηρήσουν, τα βάρη που σου φόρτωσαν θα τα διατηρήσουν, θα ισχυριστούν πως αδειανά βρήκανε τα Ταμεία και για να σωσεις θα κληθείς χώρα κι' οικονομία. Και όταν με την ψήφο σου πάρουν την εξουσία αίφνης θα παθουν ολοι τους ανίατη αμνησία Τα αίτια της κρίσεως σε σένα θ'αποδώσουν κι αυτοί στον Πρόεδρο θα παν τον όρκο τους να δώσουν Δια ταύτα ψηφοφόρε μου που εκτιμήσεως χαίρεις, ποιούς θα ψηφίσεις πρόσεχε μη γίνεις κοψοχέρης. ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Μαρία Λιώτη   Μάϊος 2019 Και επειδή το παραπάνω στιχούργημα , ενδεχομένως να μελοποιηθεί   (ως ρεμπέτικο).....μάλιστα εκδηλώθηκε τέτοιο ενδιαφέρον !!! Ενεκα τούτου γράφτηκε και ρεφρέν..... Ψηφοφόρε αφυπνίσου, τώρα είναι η στιγμή σου, κοίτα της Βουλής το χάλι, η ευθύνη σου μεγάλη ! Την ψήφο σου επέλεξε σε ποιούς θα την χαρίσεις θα είσαι αδικαιολόγητος, ρεμάλια αν ψηφίσεις !!! Την πάτησες πολλές φορές, φίλε μου αναλογίσου, τα ίδια λάθη συνεχώς , στοιχειώνουν τη ζωή σου .... Πρόσεξε λοιπόν πολύ, ποιούς θα στείλης στη Βουλή !!!

Δυό μισά πενηντάρικα

Δυό  μισά  πενηντάρικα

Μόλις είχε τελειώσει η βάρδιά της στο Μαιευτήριο  που πρόσφερε εθελοντικά τις υπηρεσίες της καθημερινά η Ροδάνθη και αποφάσισε να καθίσει λίγο στο παγκάκι του μικρού πάρκου.  ΄Ηθελε να καταλαγιάσει η χαρά μέσα της…..και  μετρούσε τα λεπτά μέχρι να μπορέσει να συναντηθεί με τις κολλητές της. Τηλέφωνο δεν ήθελε να χρησιμοποιήσει , θα τις συναντούσε όπως ήταν κανονισμένο άλλωστε,  στις 7.00 .

Τι επιφυλάσσει η ζωή, μονολογούσε….κανείς δεν γνωρίζει….κανείς δεν φαντάζεται….Ορφανή  μεγάλωσε με θετούς γονείς , τους έχασε όμως νωρίς, μόλις είχε εισαχθεί στη σχολή Μαιών…..Παντρεύτηκε από έρωτα τρελό,  τον Θέμη, τον ονειροπόλο γιατρό  με την μεγάλη καρδιά,  που πήρε εθελοντικά την θέση ενός συναδέλφου σε μία διάσωση με ελικόπτερο…. και χάθηκε…Εμεινε μόνη στα 34 με δυό μικρά παιδιά….δυό στάλες χαράς στην καρδιά της  που είχε γεμίσει στάχτη…

Η ΄Αννα της,   δεν απέκτησε οικογένεια, η  Δικαστική εξουσία της ασκούσε  ακατανίκητη έλξη από παιδί  και ο Τίμος της,  ακολούθησε τον δικό δρόμο , που χάραξε η αγάπη του γιά κάθε ζωντανό πλάσμα…έγινε Κτηνίατρος και παντεύτηκε μία συμφοιτήτριά του….απέκτησαν και μία κορούλα ….

Βασανιστικά πέρασε η ώρα, η Ροδάνθη , συγκρατώντας με κόπο τον ξέφρενο ενθουσιασμό της ,  πήγε να συναντήσει το dream team ,  τη Νιόβη, την Αρετή, τη Φώφη , τη Ρόη και  την  Τασία …..χήρες όλες ,  δεμένες περισσότερο από αδελφές, συναντιόντουσαν σχεδόν καθημερινά και έτρωγαν παρέα, μοιραζόντουσαν τα νέα, τις χαρές και τις λύπες τους,  όλες εθελόντριες σε διάφορα  Σωματεία είχαν τόσα κοινά ….

Ασυγκράτητη ξεκίνησε να τους διηγείται :

«Λοιπόν θυμάστε που σας έλεγα για εκείνο το μισό πενηντάρικο που είχα βρεί  κάτω από το στρώμα της εγγονής μου πέρυσι το καλοκαίρι ;;; Είχε γραμμένα κάτι νούμερα  επάνω…. Σήμερα το πρωί, ο γλυκύτατος  νεαρός που παίρνω τον καφέ μου απέναντι από το Νοσοκομείο, ήταν περίλυπος και σχεδόν δακρυσμένος γιατί του είχανε κλέψει το μπουφάν και το κινητό και δεν τον ένοιαζε για τίποτε από αυτά τα δύο,  αλλά για ένα μισό πενηντάρικο που είχε γραμμένο το τηλέφωνο μια κοπέλας που είχε γνωρίσει πέρσι το καλοκαίρι….»

Το φαντάζεστε ;;; Αμέσως μπήκε σε δράση το χάρισμα μου  των συνειρμών  …. 

-Καλά βρε αγόρι μου, δεν τηλεφωνηθήκατε από πέρισυ το καλοκαίρι  ρώτησα….

-Δεν μπόρεσα να την βρω δυστυχώς…έλειπαν  κάποια  νούμερα, το μόνο που ξέρω , το όνομά της  και ότι έκανε μεταπτυχιακό στη Ζυρίχη….κι εγώ εκεί έχω κάνει το μεταπτυχιακό μου….

- Ούτε εκείνη επικοινώνησε μαζί σου ;;;

- Όχι δυστυχώς , γιατί και από τον δικό μου αριθμό τηλεφώνου έλειπαν νούμερα, έτσι άτσαλα που σχίσαμε το πενηντάρικο….όμως έχω την ελπίδα ότι θα την βρώ και θα ξανασυνατηθούμε ….!!! Εχω αλωνίσει τα κοινωνικά δίκτυα, μέχρι και με την Γραμματεία της Σχολής της επικοινώνησα, αλλά αρνήθηκαν να μου δώσουν πληροφορίες….όλες μου οι προσπάθειες άκαρπες….

Εδώ  φίλες μου, δίνω άφεση  σε όλα τα στραπάτσα της ζωής μου και εννοείται ότι αφού σιγουρεύτηκα ότι πρόκειται για την μονάκριβη εγγονή μου, τη Ρομίνα μου,  με την οποία επικοινώνησα πάραυτα,  έπραξα τα δέοντα !!!

Στην υγεία μας και στην υγειά τους, κερνάω εγώ απόψε !!!

Ήταν η δική μου συμμετοχή στο παίζοντας με τις λέξεις #19, που διοργάνωσε με ιδιαίτερη  φροντίδα και αγάπη για μια ακόμη φορά η Memaria, λογοτεχνικό σπιτικό της My trips on blog.Ευχαριστώ θερμά για τη φιλοξενία. Συγχαρητήρια σε όλους τους συμμετέχοντες και στην , γιά πολλοστή φορά, άξια  νικήτρια, Μαρία Κανελλάκη.

Ο διαγωνισμός κεντήματος  της Εταιρείας Ε.ΜΟΥΖΑΚΗΣ...είναι ένα γεγονός που με έχει ενθουσιάσει, όχι γιά την κατάκτηση βραβείων ή επαίνων αλλά γιά την συμμετοχή και την ανάδειξη των λατρεμένων μου κεντημένων Δειγματολογίων !!! Παρουσιάζεται μία θαυμάσια ευκαιρία να κεντηθούν ελληνικά Δειγματολόγια  και να  να προβληθεί  με τον καλύτερο τρόπο αυτό το είδος κεντήματος που είναι  σχεδόν άγνωστο στην Ελλάδα...(έχω κάνει παλαιότερα ανάρτηση σχετική με την ιστορία των κεντημένων Δειγματολογίων  https://katoapotinakropoli.blogspot.com/2014/12/blog-post.html )  Δεδομένης ευκαιρίας λοιπόν, κάνω έκκληση στις φίλες που αγαπούν το κέντημα και σε πείσμα των καιρών εξακολουθούν να κεντούν, να στρέψουν το ενδιαφέρον τους στα Δειγματολόγια και να συμμετέχουν σ΄αυτόν τον διαγωνισμό με το δικό τους μοναδικό και υπέροχο έργο !!!Είμαι πρόθυμη να παρέχω κάθε βοήθεια στον σχεδιασμό και σύνθεση.....σε όποια φίλη το επιθυμεί.


Στην αρχαία Ελλάδα οι πεταλούδες ονομάζονταν «ψυχές», καθώς πιστευόταν ότι είναι οι ψυχές των νεκρών. Οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν την πεταλούδα «σκώληκα ή καμπή», ενώ τη χρυσαλλίδα, το επόμενο δηλαδή στάδιο στάδιο μεταμόρφωσης από την κάμπια, «νεκύδαλλο», που σημαίνει «περίβλημα νεκρού».Ο συμβολισμός της πεταλούδας στα Δειγματολόγια, είναι απολύτως ταυτόσημος.

Επιπροσθέτως η προκήρυξη αυτού του διαγωνισμού ,με παρότρυνε να αναζητήσω και τον σχετικό αρχαιοελληνικό μύθο....έτσι γιά  να  φρεσκάρω την μνήμη , που παρουσιάζει  τελευταία μεγάλη δυσλειτουργία....

Το άγαλμα «Έρως & Ψυχή» είναι ένα έργο του Antonio Canova και βρίσκεται στο Λούβρο.

Το μαρμάρινο γλυπτό αναπαριστά στιγμιότυπο από τον δημοφιλή ελληνικό μύθο του Έρωτα και της Ψυχής, και συγκεκριμένα τη στιγμή που ο Έρωτας ξαναζωντανεύει την Ψυχή. Είναι επίσης ευρέως γνωστό και σαν «Η Αναγέννηση της Ψυχής από το Φιλί του Έρωτα».

Ο μύθος του Έρωτα και της Ψυχής αναφέρεται ως μια αρχαία αλεξανδρινή παράδοση των ελληνιστικών χρόνων. Δεν συνδέεται με συγκεκριμένους τόπους και ιστορικά γεγονότα αλλά προσπαθεί να ερμηνεύσει αξιόλογα φαινόμενα ή να εκφράσει κάποια φιλοσοφική διδασκαλία, όπως η περίφημη αθανασία της ψυχής.
Η αλήθεια που εκφράζει ο μύθος του Έρωτα και της Ψυχής είναι πως η υπέρτατη Ηδονή προκύπτει από το σμίξιμο του έρωτα με την ψυχή.
Οι μύθοι όλων των λαών περιέχουν σημαντικά διδάγματα και μεγάλες αλήθειες. Ωστόσο ο αρχαίος ελληνικός μύθος αποδεικνύεται συχνά ως κάτι σημαντικότερο. Όντας δηλαδή οργανικό μέρος της θρησκείας ενός υπέροχου πολιτισμού, δεν προβάλλει απλά ένα επιγραμματικό, στατικό δίδαγμα, αλλά λειτουργεί και ο ίδιος ως μια διαδικασία μύησης στις μεγάλες αλήθειες της ζωής.
Έτσι από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα ο μύθος του Έρωτα και της Ψυχής έχει εμπνεύσει αναρίθμητους καλλιτέχνες σε όλο τον κόσμο.




Ο μύθος του Έρωτα και της Ψυχής λοιπόν, όπως τον αναφέρει ο Απουλήιος, Ρωμαίος συγγραφέας του 2ου μ.Χ. αιώνα, ο οποίος εκτός από συγγραφεύς, ήταν και φιλόσοφος και ενίσχυσε την ιστορία του με πολλές συμβολικές έννοιες. Η Ψυχή αντιπροσώπευε την ψυχή και ο Έρωτας τη θεϊκή αγάπη. Μόνο υπερνικώντας τη θεία αγάπη μπορούσε η ψυχή να βρει την αληθινή ολοκλήρωσή της.

"Μια φορά κι έναν καιρό ζούσαν σε μια πολιτεία μεγάλη, πλούσια και δυνατή ένας βασιλιάς και μια βασίλισσα. Η μικρότερη από τις τρεις κόρες τους, η Ψυχή ήταν τόσο όμορφη, που μόνο με τη θεά Αφροδίτη μπορούσε να παραβληθεί.


Έτσι, όποιος την έβλεπε, έπεφτε θαμπωμένος και την προσκυνούσε σαν να είχε μπροστά του την ίδια τη θεά. Με τον καιρό όλοι πίστεψαν πως η ψυχή δεν ήταν παρά η ίδια η θεά του έρωτα που είχε κατεβεί στη γη. Τα ιερά της Αφροδίτης στην Πάφο, στα Κύθηρα, στην Κνίδο, ερημώθηκαν. Οι προσευχές λησμονήθηκαν. Οι θυσίες σταμάτησαν. Ο κόσμος, που λάτρευε πριν τη μεγάλη θεά, σαγηνεύτηκε από την ομορφιά της θνητής, και αυτήν προσκυνούσε πια και λάτρευε.

Η Αφροδίτη δεν άντεξε την προσβολή και αποφάσισε να εκδικηθεί... Πρόσταξε λοιπόν το γιο της, τον Έρωτα, να χτυπήσει την αντίζηλό της με τα βέλη του και να την κάνει να αγαπήσει παράφορα τον πιο ασήμαντο και περιφρονημένο άνθρωπο του κόσμου.

Εν προκειμένω επιβεβαιώνεται ότι η ομορφιά πολλές φορές στέκεται αιτία μεγάλης δυστυχίας, όπως συνέβη με την Ψυχή, καθώς οι νέοι έμειναν μαγεμένοι από τη ομορφιά της, κανείς όμως δεν αποφάσιζε να την κάνει γυναίκα του, και η Ψυχή έμενε μόνη και έρημη.

Οι δύο αδερφές της είχαν παντρευτεί πριν από καιρό στα ξένα, και η Ψυχή, κλεισμένη στο παλάτι, έκλαιγε τη μοίρα της και καταριόταν την ομορφιά της. Όταν ο βασιλιάς είδε κι αποείδε, αποφάσισε να ρωτήσει το μαντείο του Απόλλωνα στη Μίλητο, για την τύχη της κόρης του.


Η απάντηση του θεού ήταν αλλόκοτη και σκληρή: έπρεπε να οδηγήσουν την Ψυχή νυφοστολισμένη, σαν να ήταν να παντρευτεί στον Κάτω Κόσμο, στην πιο ψηλή κορφή ενός έρημου και μακρινού βουνού. Εκεί θα συναντούσε το γαμπρό που της είχε τάξει το ριζικό της: ένα πελώριο φίδι φτερωτό που προξενούσε το φόβο και τον τρόμο, ακόμη και στον μεγάλο Δία.

Τρόμαξε ο βασιλιάς. Μήπως όμως μπορούσε να κάνει κι αλλιώς; Έτσι όλος ο λαός, μαζί με τους γονείς της, τη συνόδεψε με κλάματα και μοιρολόγια ως την κορφή του βουνού, όπου την άφησαν κι έφυγαν.

Τότε ο Ζέφυρος την ανασήκωσε, και ταξιδεύοντάς την πάνω από στεριές και θάλασσες, την έφερε και την άφησε μέσα σε ένα μαγεμένο περιβόλι. Σ' αυτό το περιβόλι η Ψυχή σαστισμένη πήρε να σεργιανάει εδώ κι εκεί, όταν ξαφνικά βρέθηκε μπροστά σ' ένα ολόχρυσο παλάτι, εντελώς αφύλαχτο.

Παρ' όλο το φόβο που ένιωθε, μπήκε μέσα και άρχισε να το τριγυρίζει, ώσπου άκουσε μια φωνή: «όλα όσα βλέπεις, κυρά μου, είναι δικά σου. Μη φοβάσαι! Κάθισε να ξαποστάσεις, και όταν θελήσεις να λουστείς και να νοιαστείς για την ομορφιά σου, φώναξέ μας να σε βοηθήσουμε. Εμείς είμαστε οι υπηρέτες σου. Η κάθε σου επιθυμία είναι για μας προσταγή».

Πραγματικά, οι υπηρέτες έκαναν ό,τι μπορούσαν για να την περιποιηθούν και να τη διασκεδάσουν. Τη βοήθησαν να λουστεί, της έστρωσαν πλούσιο το τραπέζι και της τραγούδησαν, χωρίς όμως να τους δει. Τη νύχτα έφτασε ο άγνωστος άντρας της και μέσα στο βαθύ σκοτάδι την έκανε δική του, προτού ξημερώσει όμως, χάθηκε από κοντά της.

Έτσι περνούσε ο καιρός: την ημέρα οι αόρατοι υπηρέτες φρόντιζαν να μην της λείψει τίποτα και τη νύχτα ερχόταν ο μυστηριώδης εραστής της και την έκανε ευτυχισμένη. Στο μεταξύ οι γονείς της γερνούσαν μέσα στην απελπισία και στο πένθος. Κοντά τους είχαν έρθει οι δυο άλλες θυγατέρες τους και προσπαθούσαν μάταια να τους παρηγορήσουν.

Αλλά και η Ψυχή άρχισε να αισθάνεται δυστυχισμένη: ολομόναχη τη μέρα να ζει ανάμεσα σε αόρατα πνεύματα και το βράδυ να πλαγιάζει στην αγκαλιά ενός άντρα, που ούτε για μια στιγμή δεν είχε αντικρίσει το πρόσωπό του. Στο τέλος με δάκρυα και παρακάλια καταφέρνει η Ψυχή να πείσει τον άντρα της μέσα στα χάδια να επιτρέψει να έρθουν για λίγον καιρό, οι αδερφές της για να της κρατήσουν συντροφιά.

Η άδεια δίνεται, με έναν όρο όμως: «Μπορείς, της είπε, να τους χαρίσεις ό,τι θελήσουν από τα πλούτη του παλατιού. Μα μην πλανηθείς από τα λόγια τους και θελήσεις να με αντικρίσεις στο φως. Θα με χάσεις για πάντα και θα γίνεις δυστυχισμένη». Η Ψυχή του υπόσχεται να σεβαστεί την επιθυμία του. Άλλωστε και η ίδια τον έχει αγαπήσει στο μεταξύ και δεν θέλει να τον χάσει. Ξέρει ακόμη πως από τη διαγωγή της θα εξαρτηθεί και η φύση του παιδιού που έχει στα σπλάχνα της: αν συμμορφωθεί με την εντολή του άντρα της, το παιδί που θα γεννήσει θα είναι αθάνατο. Αν όχι, θνητό.


Ύστερα από λίγες μέρες οι αδερφές ανεβαίνουν στο βουνό για να κλάψουν την Ψυχή, που τη νόμισαν πια χαμένη για πάντα. Στους θρήνους τους αποκρίνεται η φωνή της ίδιας της Ψυχής που τις καλεί κοντά της.

Σε λίγο, ταξιδεμένες κι αυτές από το Ζέφυρο, βρίσκονται μέσα στο παλάτι. Η χαρά τους είναι ανείπωτη. Όμως, σιγά σιγά αρχίζουν να ζηλεύουν την τύχη της αδερφής τους και ο φθόνος τους μεγαλώνει ύστερα από κάθε επίσκεψη, καθώς η Ψυχή, εντελώς ανυποψίαστη για τα αισθήματά τους, τις σεργιανίζει μέσα στο παλάτι και τους δείχνει τους αρίθμητους θησαυρούς.

Στους γέρους γονείς τους δεν λένε κουβέντα για την τύχη της Ψυχής. Τους αφήνουν να πιστεύουν πως η μικρότερη αδερφή είναι από καιρό πεθαμένη. Οι φθονερές αδερφές δεν σκέφτονται παρά μόνο πώς θα κάνουν κακό στην Ψυχή. Δεν σταματούν να τη ρωτούν για τον άντρα της. Και η Ψυχή αναγκάζεται στο τέλος να τους πει ψέματα, πως τάχα ο άντρας της είναι ένας νέος όμορφος και δυνατός που περνά τη μέρα του πάνω στα βουνά κυνηγώντας.

Η ομολογία της Ψυχής κάνει να φουντώνει ακόμα πιο πολύ ο φθόνος στα στήθη των αδερφάδων της, γιατί και οι δυο έχουν παντρευτεί γέρους και ανήμπορους βασιλιάδες. Όμως και ο σύντροφος της Ψυχής ξέρει τι διαθέσεις έχουν οι κακές αδερφές και σε κάθε ευκαιρία την προειδοποιεί για την ανεπανόρθωτη καταστροφή που θα προκαλέσει η ίδια αν τυχόν παραβεί την εντολή του.

Οι αδερφές της ωστόσο επιμένουν να μάθουν λεπτομέρειες και έτσι, κάποτε που η Ψυχή ξεχάστηκε και είπε πως ο άντρας της είναι κάποιος πλούσιος έμπορος από την κοντινή επαρχία, κάπως μεγάλος στην ηλικία, πέφτουν πάνω της και την αναγκάζουν να παραδεχτεί, μια και η ίδια άλλα τους είχε πει πιο παλιά, πως τον άντρα της δεν τον είχε ποτέ δει στα μάτια της.

Στο τέλος κατορθώνουν να την πείσουν πως αυτός ο άγνωστος άντρας της δεν ήταν παρά το φοβερό φίδι που μνημόνευε η προφητεία του Απόλλωνα. Αν τη φροντίζει, της είπαν, είναι γιατί θέλει να τη φάει, μόλις το παιδί μεγαλώσει στα σπλάχνα της. Ένας μόνο τρόπος υπάρχει για να γλιτώσει από το θάνατο: μια νύχτα, να ανάψει ένα λυχνάρι και να κόψει το κεφάλι του τέρατος.

Η ψυχή βασανίστηκε πολύ ώσπου να πάρει την απόφαση, αλλά στο τέλος πίστεψε πως αυτή θα έπρεπε να χτυπήσει πρώτη. Έτσι, μια μέρα, όταν έπεσε το σκοτάδι και ο άντρας της πλάγιασε κοντά της και αποκοιμήθηκε βαθιά, σηκώθηκε και άναψε το λυχνάρι. Κάτω όμως από το φως του η Ψυχή τα έχασε: μπροστά της βρισκόταν ο ίδιος ο Έρωτας, πιο ωραίος κι απ' ό,τι τον φανταζόταν. Στα πόδια του κρεβατιού ήταν ριγμένα τα άρματά του : το τόξο, η φαρέτρα και τα βέλη.


Η Ψυχή πήρε τότε μια σαΐτα και, καθώς την περιεργαζόταν, πληγώθηκε ελαφρά στο δάχτυλο. Από κείνη τη στιγμή, χωρίς και η ίδια να το καταλάβει, ερωτεύεται παράφορα τον ίδιο τον Έρωτα. Μετανιωμένη για την ευπιστία και την αμυαλιά της προσπαθεί να αυτοκτονήσει για να τιμωρήσει τον εαυτό της. Άδικος κόπος. Το μαχαίρι γλιστρά και πέφτει από το χέρι της.

Ξαφνικά, μια σταγόνα καυτό λάδι χύνεται από το λυχνάρι και πέφτει πάνω στον γυμνό ώμο του κοιμισμένου θεού. Ο Έρωτας πετιέται πάνω αλαφιασμένος από τον πόνο και, διαπιστώνοντας την απιστία της γυναίκας του, ανοίγει τα φτερά του για να φύγει. Μόλις που προφταίνει η Ψυχή να πιαστεί από το πόδι του και να ανυψωθεί μαζί του πάνω στα σύννεφα. Ύστερα από λίγο, εξαντλημένη από την κούραση, πέφτει στη γη, χωρίς να σκοτωθεί.

Ο Έρωτας όμως κατέβηκε, στάθηκε στην κορυφή ενός κοντινού κυπαρισσιού, και αφού της παραπονέθηκε για την αχαριστία που έδειξε, πέταξε πάλι στα ύψη. Η Ψυχή ρίχτηκε από την απελπισία της σ' ένα ποτάμι για να πνιγεί, εκείνο όμως τη σήκωσε απαλά πάνω στα νερά του και την άφησε πάνω στην πυκνή χλόη της όχθης του.

Ο Παν, που βρισκόταν εκεί κοντά, κατάφερε να τη μεταπείσει και να της δώσει θάρρος. Από εκείνη τη στιγμή ένας είναι ο σκοπός της ζωής της: να ξαναβρεί τη χαμένη της ευτυχία. Πρώτα όμως πρέπει να τιμωρήσει τις αδερφές της. Στην πρώτη εξομολογείται πως ο Έρωτας έφυγε από κοντά της, τάχα για να παντρευτεί εκείνην.

Δεν χρειάστηκε μεγάλη προσπάθεια για να πειστεί η φθονερή αδερφή να παρατήσει τον άντρα της, λέγοντάς του πως τάχα πέθαναν οι γονείς της, να ανεβεί στο βουνό και να γκρεμιστεί στα βράχια, πιστεύοντας ως την τελευταία στιγμή πως θα τη σηκώσει, όπως και την άλλη φορά, ο Ζέφυρος. Με τον ίδιο τρόπο σκοτώνεται και η δεύτερη. Ύστερα από την τιμωρία τους, η Ψυχή ξεκινάει να βρει τον Έρωτα.

Άδικα όμως παραδέρνει σε στεριές και θάλασσες. Οι θεοί την έχουν εγκαταλείψει. Ούτε η Ήρα, ούτε η Δήμητρα, παρόλο που τη συμπονούν, δέχονται να τη βοηθήσουν, όταν καταφεύγει στα ιερά τους, γιατί δεν θέλουν να έρθουν σε σύγκρουση με την Αφροδίτη, που τη μισεί θανάσιμα, επειδή μπόρεσε αυτή, μια θνητή, να ξελογιάσει το γιο της.

Τέλος, πηγαίνει στο παλάτι της Αφροδίτης, με την ελπίδα πως εκεί θα έβρισκε τον Έρωτα, και πέφτει ασυλλόγιστα στα χέρια της. Από καιρό άλλωστε η θεά είχε στείλει τον Ερμή να τη βρει και να την οδηγήσει με το καλό ή με τη βία μπροστά της.

Από τη στιγμή αυτή αρχίζουν οι μεγάλες δοκιμασίες για την Ψυχή. Δύο έμπιστες δούλες της ζηλότυπης θεάς, η Θλίψη και η Έγνοια, τη μαστιγώνουν αλύπητα. Άλλη της βγάζει τρίχα-τρίχα τα μαλλιά, η Αφροδίτη η ίδια τη δέρνει και της ξεσκίζει τα ρούχα.

Ύστερα την προστάζει μέσα σε λίγες ώρες να ξεδιαλέξει από έναν τεράστιο σωρό καρπούς της γης το κάθε είδος στάρι, παπαρουνόσπορο, κεχρί, ρεβίθια, φακή, κουκιά, κριθάρι και να το βάλει χωριστά. Η Ψυχή καταφέρνει να τα βγάλει πέρα με τη βοήθεια των μυρμηγκιών. Την άλλη μέρα υποχρεώνεται να πάει να βρει και να φέρει το χρυσό μαλλί από τα άγρια πρόβατα του βουνού, και ύστερα να κουβαλήσει νερό από την πηγή της Στύγας, που τη φύλαγαν, νύχτα και μέρα, δράκοι ακοίμητοι.

Στις επικίνδυνες αυτές αποστολές δεν της έλειψαν ωστόσο οι παραστάτες: πρώτα το προφητικό καλάμι που τη συμβούλεψε να μαζέψει με την ησυχία της τις τούφες το μαλλί που άφηναν τα πρόβατα πάνω στα αγκάθια των θάμνων και ύστερα ο αετός του Δία που γέμισε το κανάτι με το νερό της πηγής.

Οι δοκιμασίες όμως και τα βάσανα της Ψυχής δεν τελειώνουν. Η Αφροδίτη τη στέλνει στον Κάτω Κόσμο να δανειστεί από την Περσεφόνη την αλοιφή της ομορφιάς, μια και η δική της είχε τελειώσει. Και αυτή τη φορά η Ψυχή, παίρνοντας κουράγιο από τη δύναμη του πάθους της και έχοντας βοηθό έναν μαγικό πύργο, θα τα καταφέρει, όχι βέβαια χωρίς δοκιμασίες. Ο πύργος αυτός, όπου είχε ανέβει για να αυτοκτονήσει, τη συμβούλεψε πώς θα κατεβεί στον Άδη και της φανέρωσε τι είχε να αντιμετωπίσει εκεί.

Η ατυχία της, όμως, δεν είχε όρια. Μόλις πήρε το βάζο με τη θεϊκή αλοιφή, θέλησε να δοκιμάσει η ίδια το θαυματουργό φάρμακο, ελπίζοντας πως, αν έβαζε λίγη αλοιφή στο πρόσωπό της, θα γινόταν ακόμη πιο όμορφη, και έτσι θα μπορούσε να ξανακερδίσει την αγάπη του Έρωτα.

Τη στιγμή όμως που άνοιξε το βάζο, ένιωσε να την τυλίγει σαν αποπνικτικός καπνός, ο Ύπνος, και έχασε τις αισθήσεις της. Τα βάσανα της Ψυχής βρίσκονται όμως πια στο τέλος τους. Αρκετά είχε δοκιμαστεί.

Ο Έρωτας που δεν την είχε ποτέ απολησμονήσει, κατορθώνει να γλιστρήσει από το δωμάτιο όπου τον είχε κλειδωμένο η Αφροδίτη, τάχα για να του γιατρέψει την πληγή, τρέχει και ξανακλείνοντας τον Ύπνο μέσα στο βάζο, την συνεφέρνει.

Έπειτα κατορθώνει, σε ένα συμβούλιο των θεών, να καταπραΰνει το θυμό της μητέρας του με τη βοήθεια του Δία, που αντιμετωπίζει με κατανόηση την περιπέτεια του Έρωτα, και πρωτοστατεί στο μεγάλο γλέντι που στήνεται στον Όλυμπο, για να τιμηθεί η γαμήλια ένωση του θεού με τη θνητή.

Η Ψυχή γίνεται πια επίσημα γυναίκα του και την ίδια ώρα της χαρίζεται η αθανασία. Ύστερα από λίγο καιρό φέρνει στον κόσμο τον καρπό της αγάπης της με τον Έρωτα: την Ηδονή."

Αντιγραφή από: (Ελληνική Μυθολογία, Εκδοτική Αθηνών)

Δεν θέλω να σας κουράσω, όμως η αναζήτησή μου στον κόσμο των πεταλούδων, μου αποκάλυψε και αυτήν την πληροφορία που θέλω να μοιραστώ μαζί σας....



Πόσες και πόσες γενιές έχουν περάσει κι όμως αυτό το χαρούμενο παιδικό τραγουδάκι «Μια ωραία πεταλούδα σ’ ένα κάμπο μια φορά… » ακούγεται και μαθαίνεται στα παιδιά μας μέχρι και σήμερα, αναλλοίωτο μέσα από το χρόνο, με την βοήθεια των γιαγιάδων και των μητέρων μας, οι οποίες μας το μεταλαμπαδεύουν υπομονετικά κι ακούραστα. Ένα τραγουδάκι που δε θα το χαρακτήριζε κανείς καθόλου απλό ή τυχαίο, αν δεν ανατρέξουμε να βρούμε τις ρίζες του που χρονολογούνται πριν 140 χρόνια!
Δημιουργός αυτού του όμορφου παιδικού τραγουδιού ήταν ο καθηγητής Ηλίας Τανταλίδης, κρητικός στην καταγωγή. Το πραγματικό του όνομα ήταν Τρανταλιδάκης με πατέρα τον Ανδρέα Τρανταλιδάκη και μητέρα τη Φωτεινή Δημητρίου. Είχε γεννηθεί στο Φανάρι στην Κωνσταντινούπολη το 1818. Από πολύ μικρός είχε έφεση στην ποίηση, σπούδασε στην Πατριαρχική Σχολή του Γένους, στην Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης καθώς και στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1840-1844). Η πρώτη έκδοσή του, ποιητικές συλλογές τα «Παίγνια ή Ποιημάτια Διάφορα» 1839 ήταν αυτή που τον καθιέρωσε ως έναν από τους πιο δημοφιλείς ποιητές της εποχής του. Η γνωστή μας «Πεταλούδα» καθώς τα «Άσματα εις Ευρωπαϊκήν Μελωδίαν» 1876, και τα « Άσματα άνευ Ευρωπαϊκής μελωδίας » 1878 ανήκουν στη συλλογή των παιδικών και σχολικών τραγουδιών.

Ο νεαρός Ηλίας Τανταλίδης σε ηλικία 26 χρόνων αρχίζει να χάνει την όρασή του. Παρά το γεγονός της οριστικής απώλειας της όρασής του το 1845 ,όχι μόνο δεν καθίσταται ανήμπορος να συνεχίσει το έργο του αλλά ένα χρόνο αργότερα διορίζεται ως καθηγητής τριάντα χρόνια των Ελληνικών Γραμμάτων και της Ρητορικής στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης! Έλαβε το οφφίκιο του << Μεγάλου Ρήτορος >> του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Επίσης συνέχυσε το έργο του , δεν έγραφε αφού δεν έβλεπε αλλά υπαγόρευε σε άλλους διάφορα επιγράμματα, βιογραφικά κ.α. Στη λαμπρή πορεία του περιλαμβάνονται έργα φιλολογικού και εκκλησιαστικού περιεχομένου, καθώς και λαογραφικού χαρακτήρα. Έχαιρε μεγάλης εκτίμησης ως άνθρωπος τόσο από την νεολαία χάριν του έργου του, όσο και για το ότι θεωρούταν ένας από τους πιο δημοφιλείς ποιητές της εποχής του. Ήταν από τους εκπροσώπους του Ελληνικού ρομαντισμού. Τρανή απόδειξη αποτελεί ο τίτλος που του είχε αποδοθεί « αηδών και κύκνος του Βοσπόρου»! Θεωρώντας τον, λοιπόν, ως έναν από τους μεγαλύτερους δασκάλους του Γένους, ήταν απόλυτα φυσικό πως με την έκδοση της ποιητικής του συλλογής το 1976 στην Αθήνα, όλα τα εκπαιδευτήρια τόσο στην Ελλάδα όσο και στα ελληνικά σχολειά της Τουρκίας θα την δίδασκαν στα παιδάκια μας. Πέθανε στην Χάλκη.
Βάζω στοίχημα, αγαπητοί μου αναγνώστες ,πως πολλοί λίγοι, ίσως και κανένας μας θα τολμούσα να πω (χωρίς να είμαι απόλυτος) δε γνωρίζει ολόκληρο αυτό το χαρούμενο ποίημα και πως ο δημιουργός της ποτέ δε θα έβαζε την καημένη την πεταλουδίτσα του να πεθαίνει τον χειμώνα «πέφτει κάτω και ψοφά»! Κι αυτό γιατί ως εξαίρετος παιδαγωγός γνωρίζει ότι απευθύνεται σε μικρές και αθώες ψυχούλες…
Σας παραθέτω το πρωτότυπο ποίημα:


1.Μια ωραία πεταλούδα/ σ’ ένα κάμπο μια φορά/ φουντωτή και παρδαλή/ ζούσε κι ήτο μια χαρά/
2 .Λάμπουν κόκκινοι σπινθήρες/ στα γαλάζια της πτερά, τά άκρα της λαμποκοπούν/ σαν διαμάντια φλογερά.
3. Ολον τον καιρόν γυρίζει/ και τα άνθη χαιρετά,/τώρα κάθεται σ’αυτό,/ τώρα φεύγει και πετά.
4. Στον καθένα ψιθυρίζει,/ είμαι νόστιμη πολύ,/ τάχα τέτοια ευμορφιά/ σ΄άλλο βρίσκεται πουλί;
5. Να σ’ αυτόν τον ξεπασμόν της/ και μια μέλισσα περνά,/ και με φόρτωμα γλυκύ / στην κυψέλη της γυρνά .
6. Κάμε τόπον την φωνάζει/ η κοκώνα παρδαλή,/πλην εκείνη σοβαρή/ εις το σπίτη την καλεί.
7. Έλα, λέγει, να γνωρίσεις / πως αν εις΄ωραία συ,/ εγώ είμαι και σοφή/ κι οικοδέσποινα χρυσή.


Χρήστος Μήτσιας
ARCADIAPORTAL

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ στη γιορτή αγάπης του ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΕΙΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ

                                                   Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η

Φίλες μας, ευχόμενοι Χρόνια πολλά και καλή χρονιά, σας προσκαλούμε το Σάββατο 16 Φεβρουαρίου 2019 στην καθιερωμένη Γιορτή Αγάπης του ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΕΙΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ που θα πραγματοποιηθεί για μία ακόμη χρονιά στο Ξενοδοχείο ΑΜΑΛΙΑ στην Αθήνα.

Το ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΕΙΟ συνεχίζει να προσφέρει αγάπη και φροντίδα στα παιδιά που προστατεύει ,στηριζόμενο αποκλειστικά στην αγάπη και προσφορά των φίλων του . Είμαστε ευγνώμονες για την παρουσία σας και μας ευχαριστεί ιδιαίτερα αυτή η ετήσια συνάντηση στην Αθήνα , που μας δίνει την ευκαιρία να χαρούμε μαζί σας την ζεστή ατμόσφαιρα της φιλικής μας παρέας , να πραγματοποιήσουμε την καθιερωμένη κλήρωση των λαχνών μας με τα ξεχωριστά δώρα ενώ παράλληλα ,όπως έχει καθιερωθεί, θα υπάρχει η δυνατότητα να επιλέξετε μοναδικά χειροποίητα κοσμήματα, τσάντες, κεντήματα, πίνακες , κεραμικά διακοσμητικά, κηροπήγια, φανταστικές υφασμάτινες ποδιές και μοναδικές, χρηστικές πάνινες τσάντες "Ψωνιστρούλες" !!!

Σας περιμένουμε, εκφράζοντας τις αμέριστες ευχαριστίες μας για την παρουσία σας και την στήριξή σας.


Οσες από εσάς, επιθυμείτε να προσφέρετε χειροποίητες δημιουργίες σας, μπορείτε να τις στείλετε ταχυδρομικώς πρίν από τις 16/02/19 (συνεννόηση με μέηλ ή τηλεφωνικά με τις κ. Νικόλ Λιακοπούλου liakopouloumaria52@gmail.com και Κλαυδία Μάμαλη claude _mml@yahoo.gr ) ή να τις παραδώσετε αυτοπροσώπως την ημέρα διεξαγωγής της εκδήλωσης.

Καλό μήνα και καλό ποδαρικό....

Κατ΄αρχάς καλό μήνα...κατά δεύτερον ένα καλό ποδαρικό είναι απαραίτητο γι΄αυτό μερίμνησε η έμπνευσή μου, η οποία αν και ράθυμη και εντελώς απρόβλεπτη, αποφάσισε μετά την ανακοίνωση των 5 λέξεων του αγαπημένου  Παιχνιδιού  : 
"Παίζοντας με τις    λέξεις"https://mytripssonblog.blogspot.com/   να με βομβαρδίσει κυριολεκτικά. (Σας συνιστώ να πάτε να διαβάσετε τις υπέροχες 23 συμμετοχές   και σας πληροφορώ ότι Πρώτευσε η Μαρία μας από το Απαγκιο της με το ''Άριος Πάγος (*)''.
Ευχαριστώ πολύ τη MeMaria που ακούραστα στο ''Χάρτινο καραβάκι '' της διοργανώνει αυτό το δρώμενο που μας δίνει την ευκαιρία να γράφουμε και να διαβάζουμε υπέροχες ιστορίες και ποιήματα. )

Εξηγούμαι γιά να μην παρεξηγούμαι : Γράφω τις ιστορίες μου παρακινούμενη μόνο από τις 5 λέξεις "κλειδιά" του συγκεκριμένου παιγνιδιού, μυστήριο, παράδοξο, παράλογο αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα, έτσι μόνον λειτουργώ και στην προκειμένη περίπτωση, αν και αρχικά οι 5 λέξεις μου φάνηκαν πολύ ζόρικες γιά  να συνταιριαστούν, κατέφθασε η αλλοπρόσαλη έμπνευση να βάλει μία τάξη στο χάος του μυαλού μου, έτσι προέκυψε η ιστορία μου :

Το όνομα του εγγονού

-Πραξιθέα !!! Πάλι με νεύρα ξύπνησες κι εγώ έχω ξαγρυπνήσει…..

-Εμ βέβαια , κάθεσαι και χάνεις τον ύπνο σου παρακολουθώντας  αυτή τη  μεταμεσονύκτια εκπομπή….και μετά σου φταίνε τα νεύρα μου….και το Πραξιθέα είπαμε κομμένοι….Θέα….έτσι με φωνάζουν όλοι….εδώ και χρόνια…

-Το στεφανοχάρτι,  Πραξιθέα γράφει….εγώ το προτιμώ…και η εκπομπή είναι αξιόλογη ,  εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, σχετική με την Ελληνική Γλώσσα και με ευχαριστεί να την παρακολουθώ, βέβαια καλό θα ήτανε να την βάζανε νωρίτερα….αλλά βλέπεις τις νορμάλ ώρες, βάζουν όλες τις σαχλαμάρες….

-Κι εσένα Πολύβιο σε γράφει το στεφανοχάρτι,  αλλά μόνο στο γραφείο σου σε φώναζαν έτσι….Αν θέλεις να ξέρεις, κι εγώ ξαγρύπνησα με το φλέγον ζήτημα…..το στομάχι μου έχει δεθεί κόμπος….

-Είπαμε να αποστασιοποιηθούμε από το «φλέγον ζήτημα»……είναι θέμα των παιδιών μας…και το όνομά μου, που εσύ με το έτσι θέλω μου το άλλαξες χωρίς την συγκατάθεσή μου…  σε Πόλυ,  λες και είμαι παπαγάλος….δεν το αποδέχτηκα ποτέ!!!

-Ας αφήσουμε τα δικά μας ονόματα και να δούμε τι θα γίνει με το όνομα του εγγονού μας.

-Μαλλιά κουβάρια έχουν γίνει τα παιδιά, οι κουμπάροι, οι συμπέθεροι. Μόνο εμείς το παίζουμε «αποστασιοποιημένοι»  και «υπεράνω» λες και δεν μας αφορά…

-Αφορά τους γονείς, τελεία και παύλα.

-Πόλυ είσαι βαθειά νυχτωμένος και με εξοργίζεις..…..οι συμπέθεροι έχουν θέσει θέμα ηθικής υποχρέωσης.

-Κακώς.  Περάσαμε την αγωνία της αποκατάστασης της θυγατέρας μας, μετά από 5-6 ατελέσφορες σχέσεις και 3 αρραβώνες…..ε….τώρα θα κολλήσουμε στην ονοματοδοσία του εγγονού ;;;

-Δεν το θεωρείς σημαντικό ζήτημα;;; Ο συμπέθερος θέλει να βγάλει τον πατέρα του, Λουκά, γιατί  ήταν πρόκριτος στα Δερβενοχώρια. Η συμπεθέρα και η κουμπάρα, τον δικό τους πατέρα, Νίκο….γιατί ο ένας ήτανε Ψάλτης στην Μητρόπολη Αθηνών και ο άλλος ονομαστός Ξυλογλύπτης…Ο κουμπάρος κρατάει κλειστά τα χαρτιά του …..

-Ελα βρε Πραξιθέα, τι σημασία έχει, ας το βαφτίσουν το παιδάκι  επιτέλους να πάρει φώτιση και   ας του δώσουν ότι όνομα θέλουν….στο κάτω κάτω ας του δώσουν και τα δύο…

-Πόλυ δεν ξέρεις τι σου γίνεται ….αναλογίστηκες καλέ αν βαφτιστεί ο εγγονός μας Λουκάς και Νίκος,  στο σχολείο   θα του κάνουν καζούρα φωνάζοντάς τον ΛΟΥΚΑΝΙΚΟ ;;;Ανίδεος είσαι από ΜΠΟΥΛΙΝΓΚ……θα δημιουργηθεί θέμα στο παιδί, ψυχικό τραύμα….και θα έχουμε συναινέσει….….

-Πότε γεννήθηκε ο μικρός ;;; 9 Ιουλίου.….Παγκρατίου Ιερομάρτυρος….Ας το πούνε Παγκράτιο….

-Τα έχασες τελείως μου φαίνεται Πόλυ,  σιγά μην το πούνε Βύρωνα, Κύψελο, Αμπελόκηπο….. βρέ γιατί να μην προτείνουμε το όνομα του πατέρα σου, Φωκάς που του άφησε και την γκαρσονιέρα στα Πετράλωνα, η του δικού μου, Ονούφριος που είναι σπάνιο και ασυνήθιστο ;;;

-Γιατί Πραξιθέα, κατάλαβέ το,  κανένα δεν θα γίνει αποδεκτό, η  δέσμη των ονομάτων που «παίζουν» είναι : Αλέξανδρος, Αχιλλέας, Φοίβος….

Τελικά ο μικρός βαπτίσθηκε σχεδόν δυόμισι ετών. Και το όνομα αυτού : Αγήνωρ !!!

Η συμπεθέρα κατέρρευσε μέσα στην εκκλησία, ο συμπέθερος έξω στο προαύλιο , η Πραξιθέα παρά τρίχα γλίτωσε το εγκεφαλικό, η κουμπάρα μπλάβιασε εκτοξεύοντας ύβρεις….  πάνω από την κολυμπήθρα, ο κουμπάρος ατάραχος ξέπλενε τα χέρια του  χαμογελώντας σαρδόνια, ο παπάς  σταυροκοπιότανε ασταμάτητα πριν αποθέσει τον νεοφώτιστο που έκλαιγε γοερά, τρομοκρατημένος  από  το σουρεαλιστικό σκηνικό, στην αγκαλιά του Πολύβιου,  του μόνου που  διατηρούσε την ολύμπια  ψυχραιμία του….

Το θέμα είναι ότι δόθηκε και συνέχεια....η ιντριγκαδόρισσα έμπνευση που λέγαμε,  είχε τρελά κέφια και το θέμα το προχώρησε ..... με στρίμωξε να περιλάβω τον αγαπημένο μου δεκαπεντασύλλαβο και να αναμετρηθώ εκ νέου με τις 5 ζόρικες λέξεις του παιγνιδιού... ιδού το αποτέλεσμα :

ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΑΥΤΟΥ

Βρε Πραξιθέα σύνελθε και μην με πιλατεύεις

το θέμα δεν μας αφορά τι ψάχνεις και γυρεύεις….;

εκεί που δεν σε σπέρνουνε τι θέλεις και φυτρώνεις

κακούς μπελάδες προκαλείς και βάρη μας φορτώνεις.

Τράβα κοιμήσου κι άσε με να δω την εκπομπή μου,

κόμπος γίναν τα νεύρα μου , χάθηκ΄η υπομονή μου,

μ΄ έπρηξες χρόνια ολόκληρα και νύχτα και ημέρα,

με την αποκατάσταση που θα ΄χει η θυγατέρα.

Κι όταν αυτό συνέβηκε κι είπα θα ξανασάνω,

άλλος νταλκάς προέκυψε, στο όνομα επάνω,

του εγγονού και πράγματι μ΄έχει προβληματίσει

γιατί το θέμα απαιτεί να του δοθεί μια λύση.

Κουμπάροι και συμπέθεροι έχουνε μπεί στη μέση,

κι ονόματα προτείνουνε σ΄όποιον ότι αρέσει….

Άλλος θέλει τον πάππο του και άλλος τον πατέρα,

τον ΄Αγιο Φλώρο απαιτεί, να βγάλει η συμπεθέρα,

μα ο κουμπάρος σφαλιστά, κρατάει τα χαρτιά του,

και ο γαμπρός μας την καρδιά κάνει στα γονικά του….

Τι δέσμη μέτρων πρότεινες , στην κόρη μας γυναίκα,

και το ζευγάρι έκανες από χωρία…….δέκα ;;;

Για ηθική υποχρέωση πήρε κάτι τ΄αυτί σου,

και άναψες και κόρωσες, δεν το χωράει η ψυχή σου,

να έχουν τέτοια απαίτηση οι δύο συμπεθέροι,

των προπαππούδων τ΄όνομα  το εγγόνι μας να φέρει,

Λουκάς και Νίκος δηλαδή ,  βρε μιά χαρά ταιριάζουν,

και στο σχολειό ΛΟΥΚΑΝΙΚΟ όλοι να τον φωνάζουν !

Η σκέψη αυτή με τάραξε, το ΜΠΟΥΛΙΝΓΚ είναι θέμα,

στην κάκιστη επιλογή, πρέπει να μπεί ένα τέρμα.

Αχ Πραξιθέα στα λόγια σου, έρχομαι κι ας μην θέλω

στους συμπεθέρους μήνυμα, άμεσα αποστέλλω…..

κι άμεση κοινοποίηση κάνω και στον κουμπάρο

ώστε η ενημέρωση να γίνει μ΄ένα σμπάρο !!!

Αγαπητοί μου το παιδί, τ΄όνομα που θα φέρει

σκεφθείτε το πολύ καλά , για να μην υποφέρει

θα είμαστε υπαίτιοι κι ένοχοι ταυτοχρόνως,

σε μια πράξη διηνεκή που δεν θα σβήσει ο χρόνος,

ας γίνει αρίστη επιλογή , μεταξύ ονομάτων

που θα τιμήσει το παιδί, μετ΄άλλων χαρισμάτων,

να δώσουμε οι παππούδες του, εν πρώτοις την ευχή μας

και όνομα ελληνικό, απ την παράδοσή μας,

απ΄την σπουδαία γλώσσα μας και τον πολιτισμό μας,

προίκα, καμάρι και τιμή στον πρώτο εγγονό μας !!!

ΑΓΗΝΩΡ ονομάστηκε εν τέλει το παιδάκι

κι η μάνα του ζορίστηκε να πιεί τέτοιο φαρμάκι,

όσο για τους συμπέθερους, δεν έχουν καταφέρει

απ τον κουμπάρο να δεχτούν, ετούτο το χουνέρι…

΄Ασε βρε Πραξιθέα μου κι εσύ τον κωπετό,

γιατί ματαίως αναζητάς,  υποκοριστικό…….

Εγώ είμαι ευτυχής παππούς κι έτσι θα παραμείνω

μ΄ελπίδα και κρυφή χαρά καλός παππούς να γίνω!!!

Σημείωση : Επειδή μου ήταν αδύνατον να επιλέξω ποιό από τα 2 πονήματά μου, θα συμμετείχαν στο παιχνίδι, ανέθεσα στην Μαρία να το κάνει γιά χάρη μου και επέλεξε την έμμετρη εκδοχή.