Ο ΧΡΗΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΥΘΙΑΣ

Ο ΧΡΗΣΜΟΣ  ΤΗΣ ΠΥΘΙΑΣ

-----------------------------------------------------

Παρέα συναδελφική, απλή και συμπαγής

εξέδραμε  χαρούμενη στον "ομφαλό της γής".

Εις τα μνημεία των Δελφών πήγε και στα Μαντεία

και στην Πυθία στάθηκε   που ήταν αυθεντία΄.

Εισέδυσε στο άντρο της και ζήτησε να λάβει

απ' τη σοφή τη μάντισσα,χρησμό,μήπως προλάβει

και αποτρέψει τα δεινά που έρχονται με φόρα

και βίαια τους Ελληνες ωθούν στην κατηφόρα.

Πες μας Πυθία μας εσύ που όλα τα  προβλέπεις

της δόλιας της πατρίδας μας το μέλλον πώς το βλέπεις;

Φωνή βαριά, απόκοσμη ακούστηκε από το βάθος

και της Ιέρειας ο χρησμός αντήχησε με πάθος.

"Είπατε τω πρωθυπουργώ  τω Αλεξίω Τσίπρα

ότι αυτά που θα ειπώ πολλή θα φέρουν πίκρα.

Εγω η Πυθία η έμπειρη το λέω καθαρά

πως έχει από πίσω της η αχλάδα την ουρά.

Τα μέτρα που οι δανειστές , είπαν να εφαρμόσει

και τους φτωχούς ιθαγενείς με φόρους να φλομώσει

θα προξενήσουν στο λαό μιζέρια και διχόνοια

και θα τον βασανίζουνε αλύπητα για χρόνια.

Αν δεν αλλάξει τακτική,τα δόντια αν δεν τους τρίξει

τη δόλια την Ελλάδα μας στα βράχια θα τη ρίξει

κι  αφού αυτοί στα παλαιά τον γράφουν υποδήματα

να φύγει απ΄' την Κυβέρνηση με ελαφρά πηδήματα.

Αν συνεχίζει με ψευτιές στον κόσμο να μιλάει

κι'αν φύκια για μεταξωτές κορδέλες τους πουλάει,

Αν επιμείνει για καιρό να έχει αυταπάτες

και το κοινό να ξεγελά με φούμαρα κι απάτες,

κι αν δε μιλήσει ορθά κοφτά παρα μ' ήξεις αφίξεις

βασανισμένε Ελληνα βρες τρόπο να τον ρίξεις."

Με μια βαθιά υπόκλιση τέλειωσε το χρησμό

κι η συντροφιά που τ' ακουσε έβγαλε στεναγμό.

Θερμές ευχές  μας έδωσε    να πάμε στο καλό

αφού μέσ' το αγγείο της   ρίξουμε οβολό.

---------------------------------------------------------------------------

Μαρία Λιώτη

Μάϊος 2016

Ο χρησμός της Πυθίας για το μέλλον της Ελλάδος που εδώ και αιώνες επιβεβαιώνεται στο ακέραιο - See more at: http://apocalypsejohn.com/chrismos-pithias-mellon-ellados-epiveveonete/#sthash.eSXeTzVq.dpuf

Ο χρησμός της Πυθίας για το μέλλον της Ελλάδος που εδώ και αιώνες επιβεβαιώνεται στο ακέραιο - See more at: http://apocalypsejohn.com/chrismos-pithias-mellon-ellados-epiveveonete/#sthash.eSXeTzVq.dpuf

Ο χρησμός της Πυθίας για το μέλλον της Ελλάδος που εδώ και αιώνες επιβεβαιώνεται στο ακέραιο !

«Ασκός κλυδωνιζόμενος μηδεπώποτε βυθιζόμενος»

Όταν στις αρχές του 2ου προχριστιανικού αιώνα ο πολύπειρος Αρκάδας στρατηγός Φιλοποίμην, είδε την διάθεση για εμπλοκή στα Ελληνικά πράγματα του Ρωμαίου υπάτου Φλαμινίκου, κατάλαβε πως οι Έλληνες βρισκόταν μπροστά σε τεράστιες περιπέτειες.

Ο Φιλοποίμην αποφάσισε τότε να συμβουλευθεί το Μαντείο των Δελφών για το μέλλον της Ελλάδος.

Η Πυθία έδωσε τον εξής χρησμό και ταυτόχρονα τον απόλυτο ορισμό της Ελλάδας, που εδώ και 22 αιώνες επιβεβαιώνεται στο ακέραιο:

«Ασκός κλυδωνιζόμενος μηδεπώποτε βυθιζόμενος»

Η ιέρεια των Δελφών παρομοίασε, δηλαδή, την Ελλάδα με φουσκωμένο ασκί στο φουρτουνιασμένο πέλαγος, που κλυδωνίζεται μεν λόγω των κυμάτων, αλλά που δεν πρόκειται να βυθιστεί ποτέ!

Και πράγματι, επιβεβαιώνοντας τους φόβους του Φιλοποίμενα:

Οι Ρωμαίοι ήρθαν.
Οι Γότθοι ήρθαν.
Οι Άβαροι ήρθαν.
Οι Φράγκοι ήρθαν.
Οι Τούρκοι ήρθαν.
Οι Άραβες ήρθαν.
Οι Γερμανοί ήρθαν.
Σύμμαχοι ήρθαν, προδότες ήρθαν, χρεωκοπίες ήρθαν, μνημόνια ήρθαν…

Αλλά ο ασκός, σε πείσμα όλων αυτών και πολλών άλλων, «μηδεπώποτε βυθίζεται»!

- See more at: http://apocalypsejohn.com/chrismos-pithias-mellon-ellados-epiveveonete/#sthash.eSXeTzVq.dpuf

Ο χρησμός της Πυθίας για το μέλλον της Ελλάδος που εδώ και αιώνες επιβεβαιώνεται στο ακέραιο - See more at: http://apocalypsejohn.com/chrismos-pithias-mellon-ellados-epiveveonete/#sthash.eSXeTzVq.dpuf

Αφιέρωμα στη γιορτή της μητέρας (8/5)

 

 

 

 Από το «μαμά» στο «ρε μάνα»

​Όλα ξεκίνησαν ξαφνικά ,μια συνηθισμένη μέρα όταν άνοιξα την πόρτα του δωματίου του δωδεκάχρονου γιού μου.

«Ομορφιά μου, ξύπνα. Είναι 7.30, θα αργήσεις»

 «Άσε μας ρε μάνα πρωί-πρωί» ακούστηκε μια φωνή να λέει κάτω από τα σκεπάσματα. Σαν να με χτύπησαν ρευματοφόρα σύρματα κοκάλωσα για λίγο ,μετά έκανα όπισθεν και εκτέλεσα την εντολή της φωνής.

Άκουσα καλά; «Ρε μάνα»; Που πήγε το «μαμά μου»; Δηλαδή πως πάει; Από το «μανούλα» στο «μαμά» και μετά στο «ρε μάνα» και μετά και μετά ;Στο σκέτο «ρε» ίσως; Ή μήπως στο ακόμα χειρότερο, στην καμία προσφώνηση; Προσπαθώ να συνέλθω γρήγορα γιατί σε λίγο θα μπουκάρει από την πόρτα αυτός ο άγνωστος.  Μια σκέψη μου δίνει ελπίδα : μήπως έβλεπε κανένα εφιάλτη την ώρα που μου μίλησε; Αχ μακάρι να έβλεπε εφιάλτη ,γιατί αλλιώς σημαίνει ότι τον βλέπω εγώ.

Εξακολουθώ να νιώθω ότι βρίσκομαι στη ζώνη του λυκόφωτος. Κάνω σύντομο τεστ πραγματικότητας : Τσιμπιέμαι -τσεκ , κοιτάζω οικογενειακές φωτογραφίες -τσεκ , ανοίγω την τηλεόραση που έχει Παπαδάκη- τσεκ .Όλα στη θέση τους. Η πόρτα ανοίγει .Νάτος μωρέ ο γιός μου είναι. Τώρα θα έλθει κοντά στη μανούλα  για το πρωινό φιλάκι της. « Καλημέρα χαρά μου» του λέω περιμένοντας την κίνηση. Αυτός με κοιτάζει αδιάφορα και μετά και μετά ;Αυτό! Δεν έχει μετά. Δεν λέει τίποτα και πηγαίνει ολοταχώς για το μπάνιο. Αμάν ! Τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά.

Είναι η ιδέα μου ή όντως σήμερα αργεί περισσότερο στο μπάνιο; Μετά από δέκα λεπτά η πόρτα του μπάνιου ανοίγει- κάπως διαφορετικά σήμερα- και βγαίνει ο γιός μου. Γιαα… μια στιγμή ;Τι έχει κάνει στο μαλλί του; Το έχει βρέξει και το έχει σηκώσει κατακόρυφα. Ψυχραιμία. Καταπίνω το «πολύ σου πάει το νέο look» γιατί κάτι στο βλέμμα του με απειλεί ότι «ότι πεις θα χρησιμοποιηθεί εναντίον σου». Ανοίγει την εξώπορτα για να φύγει για το σχολείο. Με δήθεν άνεση τον πλησιάζω και του δίνω το κολατσιό του. Κάποιες αμυδρές ελπίδες ότι μπορεί να πάρω το δεύτερο φιλί της ημέρας –λες και πήρα και το πρώτο- εξανεμίστηκαν γρήγορα. Ο γιος μου γυρίζει, με κοιτάζει αδιάφορα, και μου λέει : «Τελευταία φορά που παίρνω κολατσιό. Από αύριο θέλω να αγοράζω από το κυλικείο όπως κάνουν και οι άλλοι». Η πόρτα ανοίγει και κλείνει και εγώ νιώθω σαν να παρακολουθώ  τη ζωή κάποιας άλλης. Από αισθηματική κομεντί η ζωή μου έχει γίνει ταινία αγωνίας. Τρέχω στο μπαλκόνι και κρυφά τον βλέπω να απομακρύνεται .Θέλω να του φωνάξω «τι έκανες στο γιο μου ρε»; Και τώρα που τον παρατηρώ καθόλου δεν του πάει έτσι το μαλλί. Σαν βλάκας είναι.

Χωρίς αναπνοή, τρέχω στον υπολογιστή και πιάνω αμέσως δουλειά. Κάτι δεν πάει καλά με το παιδί μου και πρέπει να το μάθω γρήγορα.  Ανοίγω το facebook το γιού μου .Μου ζητάει κωδικό .Πατάω τον κωδικό που ήξερα -γιατί τον ήξερα- και τίποτα .Τον ξαναγράφω. Τίποτα πάλι. Δεν είναι δυνατόν ; Έχει αλλάξει κωδικό! Ψυχραιμία! Η ζωή μου από ταινία αγωνίας δεν θέλει και πολύ να εξελιχθεί σε θρίλερ.

Παίρνω τηλέφωνο τη φίλη μου τη Λέλα. Αυτή έχει μεγαλύτερη εμπειρία αφού έχει μεγαλώσει τρία παιδιά. Η αρχική σιωπή της Λέλας όσο της εξιστορώ με κάθε λεπτομέρεια το σημερινό συμβάν με κάνει να αγωνιώ ακόμα περισσότερο. Μίλα Λέλα! Διέκοψε με επιτέλους και πες μου ότι όλα ιδέα μου είναι! Η Λέλα παίρνει μια βαθιά ανάσα που κόντεψε να κόψει τη δικιά μου και λέει : «Δεν φοβάμαι για κάτι συγκεκριμένο βρε παιδί μου, αλλά πώς να στο πω, κάτι δεν μου κολλάει στη συμπεριφορά του. Άσε καλύτερα όμως ,μη σε κάνω να ανησυχήσεις χωρίς λόγο» .Μας υποχρέωσες Λέλα. «Πες μου την αλήθεια Λέλα ,τι βλέπεις ;»Και η Λέλα τότε σαν να ήταν καφετζού και χαρτορίχτρα μαζί, μου τα είπε. «Μάλλον έχει μπλέξει αλλά είναι ακόμα νωρίς ,μπορείς να προλάβεις το κακό. Οι ειδικοί λένε ότι αυτές οι απότομες αλλαγές συμπεριφοράς των παιδιών είναι πάντα ύποπτες». Αχ, το ήξερα! Το ήξερα εγώ. Να τώρα που το λένε και οι ειδικοί. Και το λέει και η Λέλα που με τρία παιδιά και αυτή στους ειδικούς συγκαταλέγεται.

Και τι νομίζετε ότι έκανα μόλις έκλεισα το τηλέφωνο; Ναι αυτό που νομίζετε έκανα. Κατέστρωσα σχέδιο παρακολούθησης. Καταρχάς  έφτιαξα ψεύτικο προφίλ στο facebook :Θα εμφανιζόμουν ως Ελεονόρα Τατ  12 ετών μαθήτρια σε γυμνάσιο κοντινό στο γυμνάσιο του γιου μου .Έβαλα φωτό που βρήκα στο ιντερνέτ. Φυσικά έκανα αίτημα φιλίας στον ύποπτο και περίμενα να τσιμπήσει. Και τσίμπησε αμέσως. Το αίτημα φιλίας σας έγινε δεκτό. Γιααα… μια στιγμή. Αφού είναι σχολείο πως και είναι μέσα στο facebook ; Πάει σήμερα θα τρελαθώ, θα το δείτε. Συγκεντρώνομαι στην αποστολή μου. Του απαντάω στο facebook με greeklish για ξεκάρφωμα : «Pws kai den eisai sxoleio,tetoia wra ;» Αυτός απαντάει αμέσως «Δεν μου αρέσουν τα greeklish.Και εσύ γιατί δεν είσαι σχολείο;» Ωχ αμάν ,αυτό δεν το είχα σκεφτεί .Και εγώ μια δωδεκάχρονη μαθήτρια είμαι. Σκέψου ,σκέψου κάτι ηλίθιο κεφάλι μου. «Είμαι λίγο άρρωστη σήμερα και δεν πήγα. Εσύ ;» του λέω παίρνοντας ανάσα(ουφ !) μετά από ένα ολόκληρο λεπτό. «Εμείς έχουμε κενό τώρα, λείπει ο φυσικός» μου απαντάει. Συνεχίζει : « 2 ερωτήσεις .Γιατί έχεις βάλει φωτό προφίλ τη Miley Cyrus, και γιατί η σελίδα σου είναι όλη άδεια χωρίς καμία ανάρτηση ;» Άγιε Γκούγκλη μου βοήθεια .Γκουγκλάρω  Miley Cyrus και ανακαλύπτω ότι είναι μια πολύ διάσημη τραγουδίστρια .Φτου!!.Απαντώ : «Μου αρέσει η Miley και μισώ τις αναρτήσεις. ’Έκανα  facebook μόνο για να συνομιλώ με φίλους». .(απάντησα έτσι γιατί είχα καταλάβει ότι και η Miley είναι κάπως αντιδραστική). Περνά αρκετή ώρα χωρίς απάντηση και ξέρετε τι σκέφτομαι. Τελικά φτάνει η απάντηση « Οκ άποψή σου. Περαστικά.PS: Στείλε μου κάποια στιγμή δική σου φωτό στο inbox». Το ψάρι τσίμπησε και κατάπιε και το αγκίστρι μαζί.

Συνεχίζω στο δεύτερο μέρος του σχεδίου: κατασκοπία του κινητού του. Το μεσημέρι ο ύποπτος γύρισε από το σχολείο. Μπήκε μέσα με κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα. «’Όλα καλά σήμερα;» του λέω. «Δεν μας παρατάς και εσύ ρε μάνα»; Κάνοντας διαχείριση θυμού και πανικού μαζί φράζω την έξοδο στη φράση «πες μου ρε βλαμμένο που έχεις μπλέξει»; Αφού έφαγε τελείως αμίλητος το μεσημεριανό του σηκώθηκε να πάει τουαλέτα. Τώρα είναι η μοναδική ευκαιρία που αποχωρίζεται το κινητό του. Σαν τον Γκόλουμ με το «my precious» του ένα πράμα. Έχω περίπου 10 λεπτά στη διάθεσή μου. Μπαίνω κατευθείαν στα τελευταία μηνύματα .Τα διαβάζω με κομμένη ανάσα και με κομμένα φρένα. Ένα μήνυμα μου τραβάει την προσοχή με κάποιον που τον έχει καταχωρημένο ως «χοντρός» .Σας το διαβάζω :

12-11-2015

Χοντρός: «Αύριο θα φέρεις εσύ ή θα φέρω εγώ»;

Γιός μου: «Άσε θα φέρω εγώ. Θα φέρω την καλή. Τρίτη ώρα έχουμε κενό. Συνάντηση στο γνωστό σημείο. Πόσοι θα είμαστε ;»

Χοντρός :« Καμιά δεκαριά .Γουστάρω ,θα τη βρούμε δικέ μου. »

Επόμενο μήνυμα με «χοντρός»

13-11-2015

Χοντρός : «Δικέ μου σόρυ .Με χάλασε πολύ το χτεσινό. Δεν αντέχω άλλο .Οι γέροι μου φωνάζουν που με βλέπουν έτσι χάλια το μεσημέρι. Πες και στους άλλους τέρμα για μένα, γιατί αυτοί θέλουν να με χώσουν μέσα για τα καλά».

 Γιός μου: «Εντάξει αδελφέ, μην σε νοιάζει, θα καθαρίσω εγώ για πάρτη σου» 

Εντάξει ,δεν χρειάζεται να διαβάσω άλλα. Είμαι συντετριμμένη. Ο γιος έχει μπλέξει με ναρκωτικά. Είχε δίκιο η Λέλα τελικά. Πρέπει να μιλήσω στον πρώην άντρα μου και να έρθω σε επικοινωνία με τον Σφακιανάκη ,ξέρετε αυτόν από το σώμα ηλεκτρονικού εγκλήματος όχι τον άλλον από το «σώμα μου», του τραγουδιστικού εγκλήματος.

Μετά από λίγο ο γιος μου βγαίνει από την τουαλέτα .Έχω αποφασίσει να του δείξω ότι ξέρω, να έχει το φόβο μην μπλέξει χειρότερα μέχρι να δούμε τι θα κάνουμε. Και τότε συνέβη το αναπόφευκτο. Άνοιξε το στόμα μου και ξαναέκλεισε μόνο όταν του είπα όλη αυτή την ιστορία που έχω πει και σε σας.

Ο γιος μου καθ’ όλη τη διάρκεια του παραληρήματός μου με κοίταζε με ανοιχτό το στόμα. Το μόνο που ψέλλισε ήταν «ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη ρε μάνα» και έφυγε. Αυτή τη φορά το «ρε μάνα» ήταν διαφορετικό .Μου ακούστηκε σαν το «μαμά μου». Λες να έκανα λάθος; Μπα δεν νομίζω ,τα γεγονότα μιλάνε από μόνα τους.

Για τις επόμενες δύο μέρες δεν ανταλλάξαμε ούτε λέξη. Μόνο κρυφές ματιές .Κάποια στιγμή μου πέρασε από το μυαλό να μπω στο facebook να δω αν με διέγραψε από φίλη του. Με έκπληξη αντίκρισα ένα νέο μήνυμα από εκείνον στο inbox.Σας το διαβάζω :

«Μανούλα ή μαμά ή μητέρα ή «ρε μάνα» ή Ελεονόρα ή Miley με έχεις κάνει έξαλλο. Νομίζω ότι αξίζω μεγαλύτερη εμπιστοσύνη από σένα. Τέλος πάντων επειδή δεν μπορώ να σε βλέπω να υποφέρεις χωρίς λόγο θα σου πω δυο λόγια, αν και κανονικά θα έπρεπε να σε αφήσω να βράζεις στο ζουμί σου . Ο «χοντρός» λοιπόν είναι ο κολλητός μου ο Γιώργος και είναι όντως χοντρός. Η συνεννόηση μεταξύ μας αφορούσε ποιος θα φέρει μπάλα για να παίζουμε στο σχολείο στα κενά μας. Επίσης όταν έλεγε «τέρμα για μένα, γιατί αυτοί θέλουν να με χώσουν μέσα για τα καλά» εννοούσε ότι επειδή είναι λιγάκι χοντρός και κουράζεται αυτός θέλει να κάθεται στο τέρμα (τερματοφύλακας) ενώ οι άλλοι στην ομάδα του τον βάζουνε να παίζει μέσα. Κατάλαβες τώρα; Όσο για τα σκαμπανεβάσματα στη διάθεσή και την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά μου ομολογώ ότι κάπου έχεις δίκιο .Μην νομίζεις και μένα με παραξενεύει και με φοβίζει πολλές φορές αλλά είναι κάτι πιο δυνατό από μένα. Εφηβεία παλιοκατάσταση, καταλαβαίνεις ρε μάνα;  Και άκου κάτι που έχω διαβάσει κάπου. Όταν συγκρούομαι με σένα δεν απορρίπτω εσένα αλλά το ρόλο σου, είναι σαν να διεκδικώ την νέα μας σχέση. Κατάλαβες;  Δεν θέλω πια μαμά , μάνα θέλω. Και μην διανοηθείς ποτέ να πιστέψεις ότι επειδή δεν σου κάνω πολλές χαρούλες πλέον ότι δεν μου είσαι και απαραίτητη γιατί τότε θα φας μπλοκ, διαγραφή και θα σε δηλώσω ως spam.  Μεγαλώνω ρε μάνα……  

 Αυτή τη φορά το «ρε μάνα» μου ακούστηκε σαν την πιο τρυφερή κουβέντα που μου έχει πει ο γιος μου μέχρι τώρα .Το μόνο που έκανα ήταν να  ρωτήσω κάτι ακόμη τον κύριο Γκούγκλη και αυτός μου απάντησε « πάτα  3 ».Μια καρδιά σχηματίστηκε σαν δική μου απάντηση στον γιο μου.

Δημήτρης Τσιριγώτης. Φυσικός

Πασχαλινά Δώρα....χειροποίητες δημιουργίες

Κάποτε, όταν είμασταν παιδιά ανυπομονούσαμε για τα πασχαλινά  δώρα του νονού ή της νονάς....τη λαμπάδα, τα παπούτσια, τα παιχνίδια.....εγώ είχα την τύχη να έχω συνεπέστατη νονά που ποτέ δεν με άφησε παραπονεμένη, σε αντίθεση με την αδελφή μου, που την έλλειψη της δικής της νονάς, κάλυπτε συνήθως η μάνα μας ή ακόμη και η δική μου νονά, που ερχότανε πάντα στην ώρα της , με δύο λαμπάδες και βιβλία και για τις δυό μας. Το Πάσχα είχαμε την χαρά να έχουμε καινούργια παπούτσια, συνήθως κόκκινα λουστρίνια με μπαρέττα , και κάποιες φορές άσπρα πεδιλάκια αγορασμένα στου ΜΟΥΓΕΡ στην Ερμού. Θυμάμαι πόσο δυσανασχετούσα όταν φορούσα με την αδελφή μου ίδιο σχέδιο παπούτσια ή το ίδιο ρούχο !!!

 Αισθανόμουνα τέτοια καταπίεση, που εκφραζότανε άτσαλα με εμφανή κατήφεια και πεισματάρικη σιωπή. Θυμάμαι τη φορά που η νονά μου είχε την ιδέα να μας φέρει, εκτός από τις λαμπάδες και από μία κούκλα . Κάστανή και ντυμένη στα πράσινα για εμένα , ξανθούλα και ντυμένη στα ροζ για τη μικρότερη  αδελφή μου. Στη μνήμη μου έχει καταγραφεί το πόσο έντονα εκδήλωσα την απαξίωσή μου για το δώρο μου, αν και ποτέ δεν υπήρξα αγενής, εκείνη την ημέρα φέρθηκα με όση περισσότερη αγένεια μπόρεσα να εκφράσω. Τις αντιπαθούσα τις κούκλες, δεν τις θεωρούσα παιχνίδια, δεν τις λαχταρούσα, δεν μου άρεσαν και η νονά μου, κατάπληκτη γι αυτή μου τη συμπεριφορά, φρόντισε ποτέ πιά να μην επαναλάβει το ίδιο λάθος....
Το περίεργο είναι ότι πολλές δεκαετίες αργότερα, το εικαστικό μου ενδιαφέρον στράφηκε στις κούκλες !!! Αρχισα να τις μελετώ, να τις ανακαλύπτω βήμα-βήμα και να τις αγαπώ....ιδιαίτερα τις παλιές πορσελάνινες και τις πάνινες...
Αυτό το Πάσχα λοιπόν, έφτιαξα τις πρώτες μου πάνινες κούκλες τύπου TILDA και σας τις παρουσιάζω με καμάρι !!! Τρία κορίτσια και ένας άγγελος !!! Φτιαγμένες με αγάπη και μεράκι από εμένα που δεν έπαιξα ποτέ με κούκλα, που μόλις τώρα έμαθα να γαζώνω στη ραπτομηχανή και που ποτέ πριν δεν έχω κάνει κάτι παρόμοιο !!! Οι κούκλες μου, έγιναν κατόπιν παραγγελίας των κοριτσιών μου και έγιναν δώρα  στα βαφτιστήρια τους και στις αδελφούλες των βαφτιστηριών τους...!!! Μου άρεσε η διαδικασία, η επιλογή των υφασμάτων, η σχεδίαση του πατρόν, η τοποθέτηση των μαλλιών, το χτένισμα....και τέλος η φωτογράφηση !!!
Με καμάρι και υπερηφάνεια , σας παρουσιάζω τις πάνινες κούκλες μου !!! 

Ενα ακόμη δώρο που προσφέρθηκε σε αγαπημένη φίλη, είναι ο σταυρός που κατασκευάστηκε από σύρμα και πέρλες

Ομως εκτός απο τις δημιουργίες μου, που έγιναν πολύ ευπρόσδεκτα δώρα προς μεγάλη μου ικανοποίηση είναι η αλήθεια, είχα τη χαρά να λάβω κι εγώ θαυμάσια δώρα/δημιουργίες αγαπημένων φιλένάδων, όπως της Marie Anne που την ευχαριστώ απεριόριστα,( μόλις που πρόλαβα να φωτογραφίσω  τα υπέροχα δωράκια της, γιατί κατασχεθήκανε αυτοστιγμή από τις κόρες μου !!!), της Δέσποινας το μοσχομυριστό ζυμωτό τσουρέκι, συνοδευόμενο από τις ζωγραφισμένες πέτρες της αδελφής της....(το τσουρέκι δεν πρόλαβε να φωτογραφηθεί....)

 και φυσικά τα όμορφα χειροποίητα στολίδια από το μυστικό μου ταίρι την Αλεξάνδρα (http://abuttononthemoon.blogspot.gr/)   μαζί με τις καταπληκτικές καρτούλες της και τα όμορφά της λόγια!!! Αλεξάνδρα μου, για τη χαρά και τη συγκίνηση που μου χάρισε, κατ΄αρχήν η όμορφη ιδέα σου: " Το καλωσόρισμα" και φυσικά τα θαυμάσια δώρα σου, χίλια ευχαριστώ !!!

Τέλος θα παρουσιάσω το φίνο και καλόγουστο μενταγιόν με το μικρό ψαράκι, δώρο της αγαπημένης μου Βίκυς, που  με τιμά με τη φιλία της και  σε κάθε περίσταση , έχει το χάρισμα να επιλέγει και να προσφέρει κάτι ξεχωριστό και απόλυτο ταιριαστό με την προσωπικότητα του αποδέκτη !!Ι Βίκυ μου μιά μεγάλη αγκαλιά και πολλά ευχαριστώ για την παρουσία σου στη ζωή μου !!!

Καλωσόρισμα !!!

 Δεν έχω κάμερες πολλές μουδέ οντά μεγάλο,
μα ‘χω τσ’ αγκάλες μ’ ανοιχτές μέσα να σας σε βάλω.




Η Αλεξάνδρα ( http://abuttononthemoon.blogspot.gr/) με "σκούντηξε" να είναι καλά και πήρα είδηση το δρώμενό της secret spring circles!!!  Δεν ξέρω αλλά αυτή η ΄Ανοιξη με έχει βρεί σε μία κατάσταση πλήρους αποδιοργάνωσης.....πήρα μπρός και  άρχισα να το επεξεργάζομαι το θέμα "Καλωσόρισμα"....ξέρω τι σημαίνει η λέξη, μας εξήγησε λεπτομερώς και η Αλεξάνδρα : σημαίνει σε υποδέχομαι, σε αποδέχομαι, σε καλοδέχομαι. Στο σπίτι μου, στην καρδιά μου, στα όνειρά μου. Εσένα, τον ξένο, τον άγνωστο, το φτωχό, τον πληγωμένο. Και σου προσφέρω, σου εύχομαι, σου στέκομαι. Κι ακόμα, κάτι πιο προσωπικό. Σε καλοδέχομαι στα άδυτα της ψυχής μου, εσένα, που είσαι ο δικός μου άνθρωπος. Σε υποδέχομαι ξανά στο σπίτι μου, εσένα, που μαλώσαμε. Σε αποδέχομαι, εσένα, που μοιάζεις λίγο περίεργος, αλλά μπορεί να γίνουμε φίλοι.

Εχω βιώσει και μπόλικα καλωσορίσματα στη ζωή μου, το πατρικό μου σπίτι (ένα μικροαστικό τριάρι σε πολυκατοικία του 60) ήτανε πάντα ανοικτό στους φίλους , τους συγγενείς ακόμη και στους πιο μακρινούς, αργότερα  συνεχίστηκε η παράδοση στο δικό μου σπίτι, το σόϊ του συζύγου, τα πεθερικά μου, ανεξαιρέτως όλοι πάντα καλοδεχούμενοι  , η πόρτα μου ανοιχτή όπως και η καρδιά μου ,  υποδοχή με χαμόγελο, κεράσματα,  το καλωσόρισμα  με όλη τη σημασία της λέξης, αυτό που είχα μάθει από τα μικράτα μου.... αν και αναλογιζόμενη την πραγματική έννοια της φιλοξενίας και του καλοσωρίσματος, όπως την έχουνε βιώσει άλλοι άνθρωποι, ούτε καν την έχω προσεγγίσει...
 

Αναζητώ ιδέες, ξεφυλίζω περιοδικά, σερφάρω ατελείωτα προκειμένου να βρώ κάτι αντιπροσωπευτικό για να στείλω στο μυστικό μου ταίρι....μέρες μου τριβέλιζε το μυαλό αυτή η σκέψη, ώσπου εντελώς ξαφνικά, άστραψε η ιδέα !!! Ξεκίνησα άμεσα την υλοποίησή της και είμαι πανευτυχής που μόλις ολοκληρώθηκε .....βρίσκομαι στο στάδιο της αναζήτησης κατάλληλης συσκευασίας, οπότε θα ακολουθήσει αμέσως η αποστολή !!! Μυστικό μου ταίρι, σύντομα θα λάβεις το κάτι τις μου, μέχρι τότε.....υπομονή !!!

Αλεξάνδρα μου σου είμαι υπόχρεη για το "ξεκούνημα",  η συμμετοχή μου στο όμορφο δρώμενό σου με έβγαλε από την αδράνεια και πολύ το χάρηκα.....ανυπομονώ για τη συνέχεια, μέχρι τότε θα σας κεράσω όλους ένα μοσχομυρισμένο χαλβά (το γλυκό καλωσορίσματος που έφτιαχνε κι ακόμη, δόξα το θεό,  φτιάχνει η μαμά μου) και θα σας τον στολίσω και με μία ταιριαστή μαντινάδα που έχω ακούσει απο τα χείλη της γιαγιάς μου :

 Χίλια καλώς ορίσανε οι φίλοι οι γ-εδικοί μας,
κι α δε χωρούν στο σπίτι μας, πάνω στη κεφαλή μας.

 Για την ιστορία, η γιαγιά μου, μητέρα του πατέρα μου, βρέθηκε διωγμένη από τον τόπο της, λόγω του πολέμου, στον Πειραιά όπου από τους βομβαρδιμούς των Γερμανών καταστράφηκε το σπίτι, η οικοσκευή και το μαγαζί του παπού μου, σωθήκανε μόνο οι ίδιοι και τα 4 αγόρια τους καθώς και λιγοστά από τα υπάρχοντά τους. Ηρθανε στην Αθήνα, κοντά σε συγγενείς και βολευτήκανε σε δύο καμαρούλες στην αυλή ενός ισόγειου  νεοκλασικού, κάτω από την Ακρόπολη. Κατά την περίοδο του πολέμου, σ΄αυτές τις καμαρούλες καλωσοριστήκανε και φιλοξενηθήκανε περιστασιακά, φίλοι, συγγενείς, κρυφτήκανε ακόμη και ΄Αγγλοι στρατιωτικοί και δύο εβραίες  φίλες φίλων.....
Αργότερα στα χρόνια του εμφυλίου, οι παπούδες μου με κίνδυνο της ζωής τους, συνεχίσανε να καλοδέχονται, να φιλοξενούνε  και να κρύβουνε καταδιωγμένους, τραυματισμένους, ασθενείς....

ΜΕΡΕΣ ΑΝΟΙΞΗΣ..... !!!

Ανταποκρίνόμενη στο δρώμενο της Αριστέας http://princess-airis.blogspot.gr/2016/03/blog-post15-meres-anoiksis.html που μας ζήτησε  :

εικόνες, φωτογραφίες, κείμενα ή δημιουργίες κι έργα

που θα είναι όλα ανοιξιάτικα.

Έτσι, για να υμνήσουμε αυτή την υπέροχη εποχή του χρόνου,

για να έχουμε κίνητρο για δημιουργία και χαρά,΅

θυμήθηκα την Ερασμία και τις φουσκοδεντριές....που είχε κάνει πρώτη εμφάνιση παλαιότερα σε κάποιο άλλο δρώμενο της Αριστέας, σας την ξαναπαρουσιάζω λοιπόν :

Η Ερασμία βουρλίστηκε

Εαρινή η διάθεση κι η φύση ξεσαλώνει ,                                                                                                                                                                           

γεμίζουνε με λούλουδα οι γυμνωμένοι κλώνοι,

αλλάζει η πλάση φορεσιά, με τις φουσκοδεντριές,

κι η Ερασμία βουρλίστηκε και θέλει….παντρειές…

της άνοιξης τ΄αρώματα γεμίζουν τον αέρα ,

κι αυτή , το πήρε απόφαση, να βάλει πάλι βέρα !!!

Τι να πώ γιά το ριζικό και για το πεπρωμένο….

η Ερασμία αγάπησε……. έναν αλλοφερμένο……

αυτός, κάρτα παραμονής ήθελε ν΄ αποκτήσει

και βρήκε νύφη πρόθυμη για να του τη χαρίσει…

Στο φέις μπούκ αλλοίμονο, έγινε η γνωριμία,

με τσάτ, μηνύματα και λάικ  μουρλάθηκ΄η Ερασμία !!!

Μωρή για κάθησε καλά κι έλα στα συγκαλά σου,

μουρλή ήσουν απ΄τα νιάτα σου  και στα γεράματά σου,

αποτρελάθηκες λοιπόν και μας παντρολογιέσαι,

πως χήρεψες βρε τρείς φορές, διόλου δε συλλογιέσαι;

Τον πρώτο σου τον δώσανε με προξενιό, θυμάσαι;

Δήμαρχος ήτανε θαρρώ, μίλα καλέ…κοιμάσαι;

Τον δεύτερο αγάπησες τρελά όπως δηλώνεις,

και δυό παιδιά απόκτησες, κι έχεις να καμαρώνεις,

όμως βραχύς ο βίος του,  χήρα έμεινες και πάλι

ώσπου παντρεύτηκες ξανά,  το Σώτο το μπακάλη.

 Πέντε χρόνια περάσανε που τον έχεις φυτέψει,

και για  την τέταρτη παντρειά σε γυροφέρνει η σκέψη….

άλλες μια ολάκερη ζωή και δε σταυρώνουν άντρα,

κι εσύ ακαμάτρα και λωλή, στο κομπολόϊ χάντρα…

΄Ημαρτον Παναγία μου, για τ΄άδικα του κόσμου,

υπομονή με τη ζουρλή όμως κι εμένα δός μου !!!

Πάτησες βρε τα εξήντα οκτώ κι ας είσαι κοτσονάτη,

σύνελθε , παραδέξου το,    δεν είσαι η….Χιονάτη!!!

Βρε τα παιδιά σου ντρέπονται , άσε πιά τα εγγόνια,

νισάφι, πάρτο απόφαση, περάσανε τα χρόνια…

Δεν έχεις αθεόφοβη συναίσθηση καμία;

γεμάτα  παλαβόγριες πιά τα τρελοκομεία….

Το έαρ ήρθε βολικά,  σαν τέλειο σκηνικό,

να ζωντανέψει αισθήματα κι οίστρο γεροντικό,

που αψηφά κάθε φραγμό που βάζει η κοινωνία,

στο διάολο  πιεσόμετρα, σταγόνες και  δισκία…

Η ηλικία δεν μετρά , ούτε λαβαίνει υπόψη,

το αίσθημα, που αψηφά του ξυραφιού την κόψη,

ο έρως βρήκε αφορμή, το βέλος να πετάξει,

η Ερασμία θα παντρευτεί, ο κόσμος να πλαντάξει !!!

Οι μέρες άνοιξης συνεχίζονται.....

Η άνοιξη προχωρά ακάθεκτη και η Μαρία Λιώτη συμμετέχει στο δρώμενο της Αριστέας μας " ΜΕΡΕΣ ΑΝΟΙΞΗΣ" με ένα επίκαιρο στιχούργημα, τιτλοφορούμενο  ΤΣΑΝΤΙΡ ΕΛΛΑΣ !!!

ΤΣΑΝΤΙΡ-ΕΛΛΑΣ

Τα  σύνορά τους σφάλισαν της Κομισιόν τα μέλη

πλην της Ελλάδας πούγινε σαν ξέφραγο αμπέλι.

Γέμισε ο τόπος μας σκηνές, πρόχειρες που στεγάζουν

ανδρες και γυναικόπαιδα που κλαίνε και στενάζουν.

Κλείσαν τ' αυτιά τους στις φωνές οι εταίροι με γινάτι

και άφησαν τους πρόσφυγες σε μας, ως αμανάτι.

Κατάντησε η χώρα μας να μοιάζει με Βαβέλ

και σ' αφασία  έπεσαν οι Συριζο-Αν-έλ.

Τους ξέφυγε ο έλεγχος, χάσαν αυγά πασχάλια

κι έγινε η πατρίδα μας σαν ένα μάτσο χάλια.

Γκρινιάζουν οι αρμόδιοι,γι'ασήμαντα ερίζουν

και οι λοιποί , από μακριά, αμήχανα σφυρίζουν.

Η Αριστερή Κυβέρνηση ,εντός  Μαξίμου ούσα

απ' το μεταναστευτικό είν' η μεγάλη απούσα.

Δεν  δύναται μονάχη της αυτή να καταφέρει

επίλυση  στης προσφυγιάς το πρόβλημα να φέρει.

Τη ζαχαρένια σου εσύ ,Αλέξη δε χαλάς

γιαυτό η χώρα έγινε τσαντιρομαχαλάς.

Απ'  τις σκηνές ακούγονται χιλιάδες αχ και βαχ

που οι δύστυχοι βοήθεια ζητούν απ' τον Αλλάχ.

Τρέξε ευθύς στην Κομισιόν και πες τους να φροντίσουν

τα όσα συμφωνήσατε αμέσως να τηρήσουν.

Ρώτα τους Τούρκους  που είπανε στη συμφωνία ναί

γιατι  τώρα αλλάξανε αυτοί τον αμανέ;

Η άνοιξη κατέφθασε με θλιβερά μαντάτα,

Αλέξη, παρδέξου το, τα κάνατε σαλάτα …

Και τώρα που ο Σόιμπλε σφόδρα σε αγαπάει,

πες του στ΄αυτί  πως ο ρωμιός αυτά δεν τα μασάει.

-------------------------------------------------------------------------------------

Μαρία Λιώτη.

Μάρτιος 2016