Παραμύθια.....

https://www.youtube.com/watch?v=ucv65FoYnI4

Η Λιλλή Λαμπρέλλη Συγγραφέας και Αφηγήτρια Παραμυθιών μας διηγείται....τι άλλο; Παραμύθια  και όχι μόνο,Η Λίλη Λαμπρέλλη είναι παραμυθού και μάγεψε το κοινό του TEDxLesvos μιλώντας για την οικουμενικότητα της γλώσσας των παραμυθιών. “Στο παραμύθι λέγονται τα ανείπωτα, είναι μία αληθινή ιστορία που δεν έχει συμβεί ποτέ” είπε.

Και τώρα, πρός τέρψη και σκέψη, ένα σύγχρονο παραμύθι...που έχω αποθηκευμένο από καιρό (χωρίς να θυμάμαι ποιά φίλη μου το έστειλε) και ήρθε νομίζω η ώρα ,να το μοιραστώ με όλους εσάς που με τιμάτε με τις επισκέψεις σας.

Μια φορά κι έναν καιρό...

Η μικρή κόκκινη κλώσα σκάλιζε το χώμα στη φάρμα που ζούσε, μέχρι που ανακάλυψε μερικούς σπόρους σιταριού.

       Φώναξε τότε τους γείτονές της και τους είπε 'Αν φυτέψουμε αυτούς τους σπόρους, θα μπορέσουμε να έχουμε ψωμί να φάμε.

         Ποιος θα με βοηθήσει στο όργωμα και στο φύτεμα;' Ρώτησε η μικρή κόκκινη κλώσα.

'Όχι εγώ', είπε η αγελάδα, 'τέλειωσε το ωράριο μου'.
'Όχι εγώ', είπε η πάπια, 'σήμερα έχω ημιαργία'.
'Όχι εγώ', είπε το γουρούνι, 'έχω πάρει άδεια αιμοδοσίας'.
'Όχι εγώ', είπε η χήνα, 'ψάχνω για δουλειά'.

'Θα το κάνω τότε μόνη μου', είπε η μικρή κόκκινη κλώσα.

Κι έτσι έκανε.

Όργωσε το χωράφι, φύτεψε τους σπόρους, πότισε το χωράφι, το σιτάρι ψήλωσε κι ωρίμασε, που έγινε ψηλό και ολόχρυσο.

'Ποιος θα με βοηθήσει να θερίσω το σιτάρι;' Ρώτησε τότε η μικρή κόκκινη κλώσα.

'Όχι εγώ', είπε η πάπια, 'σήμερα κάνω στάση εργασίας.'
'Όχι εγώ, είναι εκτός της ειδικότητας μου', είπε το γουρούνι.
'Όχι εγώ, θα χάσω την αρχαιότητά μου', είπε η αγελάδα.
'Όχι εγώ, θα χάσω το επίδομα ανεργίας', είπε η χήνα.

'Θα το κάνω τότε μόνη μου', είπε η μικρή κόκκινη κλώσα.

Κι έτσι έκανε.

Θέρισε το σιτάρι, έφτιαξε το αλεύρι και έφτασε επιτέλους η ώρα να φτιαχτεί το ψωμί.

'Ποιος θα με βοηθήσει να ζυμώσω το ψωμί;' ρώτησε η μικρή κόκκινη κλώσα.

'Όχι εγώ, θα ήταν υπερωρία αν σε βοηθούσα', είπε η αγελάδα.
'Όχι εγώ, θα έχανα το επίδομα της έγκαιρης προσέλευσης', είπε η πάπια.
'Όχι εγώ, θα έχανα το επίδομα ωρίμανσης, είπε το γουρούνι.
'Όχι εγώ, θα ήτανε ρατσιστικό να ήμουν εγώ η μόνος βοηθός', είπε η χήνα.

'Θα το κάνω τότε μόνη μου', είπε η μικρή κόκκινη κλώσα.

Ζύμωσε κι έψησε πέντε φρατζόλες.

Μύρισε όμορφα το φρεσκοψημένο ψωμί, σε όλη η φάρμα και τότε μαζεύτηκαν όλα τα ζώα.

Όλα θέλανε - για την ακρίβεια απαιτούσαν -, μερίδιο απ' το ψωμί.

Αλλά η μικρή κόκκινη κλώσα είπε, 'Όχι, μπορώ να φάω και τις πέντε φρατζόλες μοναχή μου'.

'Αίσχος - Κερδοσκοπία!', φώναξε η αγελάδα.

'Καπιταλιστική βδέλλα!', ούρλιαξε η πάπια.

'Απαιτώ ίσα δικαιώματα!', διαμαρτυρήθηκε η χήνα.

Και το γουρούνι, απλώς γρύλισε, καθώς βαρέθηκε να κάνει κάτι παραπάνω

.
Και έγραψαν σε πλακάτ 'Αδικία',

'Η μικρή κόκκινη κλώσα να φορολογηθεί', '

Να κρατικοποιηθεί το ψωμί', '

Τα πεινασμένα ζώα έχουν δίκιο', '

Νόμος είναι το δίκιο του γουρουνιού'

και έκαναν πορεία γύρω - γύρω από τη μικρή κόκκινη κλώσα φωνάζοντας διάφορα συνθήματα.

          Τότε ήλθε ο αντιπρόσωπος της κυβέρνησης και είπε στη μικρή κόκκινη κλώσα.

'Δεν πρέπει να είσαι τόσο άπληστη, δεν μπορείς να το φας μόνη σου'.

'Μα εγώ δούλεψα μόνη μου, για να φτιαχτεί αυτό το ψωμί, κανένας άλλος δεν με βοήθησε', είπε η μικρή κόκκινη κλώσα.

'Ολομόναχη μου, τα έκανα όλα.'

         'Ακριβώς', είπε ο αντιπρόσωπος της κυβέρνησης. 'Αυτή είναι η ομορφιά της ελεύθερης αγοράς.

         Καθένας μπορεί να δουλεύει όσο θέλει.

         Αλλά, με τους σύγχρονους κρατικούς κανονισμούς, το ψωμί θα πρέπει να μοιραστεί σε όλα τα ζώα και η εσύ μικρή κόκκινη κλώσα, θα πρέπει να δώσεις φόρο την μισή φρατζόλα ψωμιού στο κράτος,

να πληρώσεις ακόμα φόρο ακίνητης περιουσίας για το χωράφι που όργωσες,

να πληρώσεις για να δημοσιεύσεις στις εφημερίδες φωτογραφίες του ψωμιού που έψησες και να πληρώσεις εισφορές στα ταμεία των αγροτών, των μυλωνάδων και αρτοποιών,

οπότε θα σου μείνει το ένα τέταρτο της φρατζόλας.

         Τι νομίζεις δηλαδή, ότι εσύ θα τρως και οι άλλοι θα πεινάνε;'

         Και έζησε η μικρή κόκκινη κλώσα καλά - με το ένα τέταρτο της φρατζόλας και τα υπόλοιπα ζώα  με τις ολόκληρες φρατζόλες ακόμα καλύτερα.

        Κι από τότε, η μικρή κόκκινη κλώσα σταμάτησε να φτιάχνει το ψωμί της σε αυτήν τη φάρμα και πήγαινε σε άλλη φάρμα.

       Οι γείτονές της όμως, η πάπια, η αγελάδα, το γουρούνι και η χήνα αναρωτιόνται ακόμα μέχρι σήμερα γιατί η μικρή κόκκινη κλώσα δεν έφτιαξε ποτέ ξανά άλλο ψωμί.

Οποιαδήποτε ομοιότητα με παρόμοιες αντιλήψεις ή καταστάσεις είναι απλώς τυχαία !!!
(Παραλλαγή του αγγλικού παιδικού παραμυθιού : "The little red hen.")

Το δικό μου παραμύθι....

Μέρες τώρα βασανίζομαι να σκαρφιστώ μιά ιστορία, ένα παραμύθι, για να συμμετέχω στο δρώμενο της αγαπημένης πριγκηπέσσας  Αριστέας , η έμπνευση όμως δεν έλεγε να με τιμήσει με την παρουσία της,  ώσπου χθές , ήρθε και με βρήκε , ένα υπέροχο παραμύθι, εκτυπωμένο πάνω στη χαρτοσακούλα του φούρνου, που τοποθετήθηκε το μαύρο  καρβελάκι (ολικής) ψωμί που αγόρασα !!!

 

Σχετικά με το φούρνο ΜΑΜΑ ΨΩΜΙ δείτε εδώ

Ένα παραμύθι για έναν βασιλιά που έχασε κάτι σπουδαίο…

΄Ητανε ένας βασιλιάς που ξαφνικά έχασε κάτι πολύ σπουδαίο : Τη 

 γεύση του !!! Είχε πλούτη, είχε ένα βασίλειο κραταιό και ξακουσμένο, δεν είχε εχθρούς και οι υπήκοοί του ήτανε φιλήσυχοι και ευχαριστημένοι.

Ο βασιλιάς όμως, χάνοντας τη γεύση του, έχασε τον ύπνο, την ηρεμία και την καλή του διάθεση. ΄Ηρθανε οι διασημότεροι γιατροί  του βασιλείου, αλλά κι από άλλες χώρες ,για τον βοηθήσουνε και οι σπουδαιότεροι αρχιμάγειρες , για να παρασκευάσουνε τα καλλίτερα εδέσματα προκειμένου να επανέλθει η γεύση του βασιλιά.

Οι γιατροί πρότειναν διάφορα φάρμακα, εντριβές, συστήσανε ασκήσεις, περιπάτους , αρωματοθεραπείες, βελονισμούς, χωρίς αποτέλεσμα. Οι μάγειρες με τους βοηθούς και τους παραβοηθούς τους , πασχίζανε  όλο  και περισσότερο να σκαρφιστούνε, καινούργιες συνταγές, να συνδυάσουνε νέα υλικά, να δημιουργήσουνε νέες γεύσεις, με την ελπίδα ότι θα κατάφερναν να ξαναδώσουνε στο βασιλιά τους, τη χαμένη χαρά της γεύσης του….

Σπάνια υλικά, μπαχαρικά, βότανα, φρούτα και λαχανικά κατέφθαναν καθημερινά για να συνοδέψουνε  τα εκλεκτά ψάρια, όστρακα, κρέατα, πουλερικά, κυνήγι  που θα παρουσιάζανε στο  βασιλικό τραπέζι , μάταια όμως.

 Ο καιρός περνούσε και η κατάσταση δεν άλλαζε, χειροτέρευε μάλιστα μιάς και ο βασιλιάς,  κάθε μέρα γινότανε και πιο μελαγχολικός και πιο βαρύθυμος.

Ωσπου μια μέρα, παρουσιάστηκε ένας γεροντάκος και ζήτησε ακρόαση. Ο βασιλιάς τον δέχτηκε ανόρεχτα, καθαρά από περιέργεια και μετά από την ιδιαίτερη συνομιλία τους, ο βασιλιάς, αφήνοντας όλους τους αυλικούς και την οικογένειά του άναυδους, τους ανακοίνωσε ότι θα ακολουθούσε το γέροντα στο φτωχικό του, προκειμένου να θεραπευτεί. Είχε πεισθεί απόλυτα πως αν ακολουθούσε τις οδηγίες του γέροντα θα εύρισκε τη χαμένη γεύση του !!!

Πραγματικά ο βασιλιάς ντυμένος με απλά, καθημερινά ρούχα και παπούτσια, ακολούθησε το γέροντα στο φτωχικό του και από την επομένη το χάραμα, τον ακολούθησε στις δουλειές του μικρού του αγροκτήματος.

Μαζί οργώσανε και σπείρανε το χωραφάκι του, μαζί ταϊσανε τις κότες, βγάλανε για βοσκή την αγελάδα και τις κατσικούλες, το βράδι αρμέξανε και στη συνέχεια πήξανε το γάλα και φτιάξανε γιαούρτι και τυράκι.

Μαζί πήγανε στο βουνό και μαζέψανε χόρτα και μανιτάρια, κόψανε μήλα από τη μηλιά της αυλής και βατόμουρα από το φράχτη και όταν ήρθε ο καιρός, μαζέψανε το σιτάρι από το χωραφάκι και το πήγανε στο μύλο με το γαϊδουράκι. Πήρανε τέσσερα σακιά κίτρινο αλεύρι, ζυμώσανε ψωμάκι, βάλανε ξύλα στο φούρνο και περιμένανε να κάψει καλά, μετά φουρνίσανε το ψωμί …

Η μοσκοβολιά  του ψημένου ψωμιού κυρίεψε γαργαλιστικά τα ρουθούνια του βασιλιά που αμέσως αισθάνθηκε να γίνεται το θαύμα !!! Πριν καλά καλά βγεί το καυτό ψωμί από το φούρνο, ρίχτηκε πάνω στο  πρώτο καρβέλι δοξάζοντας το Θεό και το γέροντα και έκλαιγε από χαρά κι ευγνωμοσύνη….

Τώρα πιά και η γεύση του είχε επιστρέψει και η επίγνωση για το βαθύτερο νόημα αυτής της εμπειρίας.

Ο βασιλιάς επέστρεψε στο παλάτι και τα καθήκοντά του και έζησε τον υπόλοιπο μακρύ βίο του, με σύνεση, με δικαιοσύνη και απέραντη αγάπη για τους ανθρώπους….

                                       Μακάρι κι εμείς….

 

Τα Καλλιστεία Χειροποίητης Κούκλας !!!



Εικαστικές και μοναδικές οι κούκλες που ποζάρουν πάνω στο κόκκινο βελούδο

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιηθήκανε, το περασμένο Σάββατο, τα Καλλιστεία Χειροποίητης Κούκλας στο Ξενοδοχείο ΑΜΑΛΙΑ στην Αθήνα !!! Μία εκδήλωση της ΔΡΑΣΗΣ ΕΛΛΗΝΙΔΩΝ ΜΠΛΟΚΕΡ υπέρ των σκοπών του ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΕΙΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ της Πάτρας !!!
Η Βίκυ, σαν υπεύθυνη παρουσίασης , έκανε πλήρες και θαυμάσιο φωτορεπορτάζ καθώς και τη λεπτομερή περιγραφή των τίτλων που απονεμήθηκαν.  Μπορείτε να δείτε όλες τις λεπτομέρειες εδώ :http://drasigreekblogger.blogspot.gr/2016/02/blog-post.html



Εδώ η πρωτοτυπία, η χάρη και η χρηστικότητα κάνουνε στενή παρέα....






Η αίθουσα του ημιορόφου του Ξενοδοχείου ΑΜΑΛΙΑ φιλοξένησε περισσότερες από 170 υπέροχες χειροποίητες κούκλες, φτιαγμένες με μεράκι και αγάπη από Ελληνίδες μπλόκερ και όχι μόνο, από δημιουργούς με περίσσευμα αγάπης, αλληλεγγύης, ανθρωπιάς, δοτικότητας και ταλέντου !!!

Οι επισκέπτες γέμισαν την αίθουσα. θαύμασαν τις εμπνευσμένες δημιουργίες και αγόρασαν τις κούκλες της προτίμησής τους, άλλωστε υπήρχανε τόσες επιλογές.....εικαστικές, ρομαντικές, γλυκούλες, μοντέρνες, χρηστικές, μεγάλες, μικροσκοπικές, όλες φτιαγμένες με μεράκι και αγάπη.....πολλή αγάπη !!!

Τα δώρα της καθιερωμένης Λαχειοφόρου αγοράς, Χειροποίητος Καθρέπτης με γιαλόξυλα, Βαρύτιμο σεμέν κεντημένο με χάντρες, Εικαστική κούκλα, Εικαστικός πίνακας MIXED MEDIA , και Το μεγάλο Δώρο: (Ταξίδι στην Ιταλία για 2 άτομα)

Οι μοναδικές και υπέροχες μινιτούρες κούκλες/καρφίτσες δια χειρός κυρίας Νικολίτας Αντωνοπούλου

 Η "γωνιά" με τα κοσμήματα , όπου οι καρφίτσες "κούκλες" έκλεψαν την παράσταση !!!

Μικρές, τοσοδούλικες, μεγάλες, όλες οι κουκλίτσες υπέροχες,  έτοιμες να δώσουνε χαρά και να αγαπηθούνε !!!
κοριτσιών για τις κούκλες , τα αγαπημένα παιχνίδια, τη φροντίδα, ακόμη και τα τραγούδια/ποιήματα ….

«΄Εχω μια κούκλα στο κουτί , μία κούκλα στο καλάθι

Στη θύμησή μας ήρθανε οι εικόνες των παιδικών χρόνων, η λαχτάρα των μικρών

 και άλλη κούκλα σαν κι αυτή, στον κόσμο δεν υπάρχει !!!

 Της έμαθα το α, το βι, το ένα, δύο, τρία,

ΚΟΥΚΛΕΣ από την Αρχαιότητα μέχρι σήμερα.....

Με αφορμή τα Καλλιστεία χειροποίητης κούκλας που διοργανώνει το ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΕΙΟ ΙΔΡΥΜΑ το προσεχές Σάββατο 6 Φεβρουαρίου στο Ξενοδοχείο ΑΜΑΛΙΑ (Βασιλίσσης Αμαλίας 10 στο Σύνταγμα), σας καλώ φίλες μου να επισκεφθείτε και να θαυμάσετε , περισσότερες από 150 χειροποίητες κούκλες, φτιαγμένες με μεράκι και αγάπη , προσφορά των Ελληνίδων blogger  και όχι μόνο, από όλη την Ελλάδα ,που θα εκτεθούν στην αίθουσα του ημιορόφου του Ξενοδοχείου. !!! Σαν συμπλήρωμα αυτής της εκδήλωσης, αποφάσισα να κάνω ένα αφιέρωμα και  ταυτόχρονα μίαα ιστορική αναδρομή....

  

Ο Αριστοτέλης στο σύγγραμμα "Τα Πολιτικά" αναφέρεται στα αγάλματα του Δαίδαλου που είχαν τη μοναδική ιδιότητα στην αγαλματοποιία να έχουν την ικανότητα να κινούνται από μόνα τους. 

Η τέχνη της Μαριονέτας γεννήθηκε στην Ελλάδα, περίπου τον 5ο αι. π.Χ. με την ονομασία «Αγάλματα – Νευρόσπαστα» (σπαστά νεύρα). Το 422 π.Χ. ο πλούσιος Καλλίας παρέθεσε δείπνο και επειδή αγαπούσε τις επιδείξεις του πλούτου του, εβεβαιώθη ότι ένα περίτεχνα στρωμένο τραπέζι, το άφθονο κρασί και οι ωραίες γυναίκες δεν θα έλειπαν από το γλέντι. Αλλά το μεγάλο γεγονός του απογεύματος ήταν η παράσταση "άφωνος" (παντομίμα) και ενός θεάτρου Νευροσπάστων.   Τα Νευρόσπαστα και οι θεατρικές παραστάσεις ήταν της "μόδας" μεταξύ των Ελλήνων όπως τουλάχιστον αναφέρεται από τους Έλληνες και Ρωμαίους συγγραφείς. Για πολλούς το θέατρο νευροσπάστων ήταν το σύμβολο της ανθρώπινης μοίρας. Επιφανείς κλασικοί συγγραφείς, φιλόσοφοι, θεολόγοι και επιστήμονες, όπως ο Πλάτων, ο Μάρκος Αυρήλιος, ο Κλεμέντιος ο Αλεξανδρινός, ο Ευσέβιος, ο Επίκτητος, ο Φίλωνας και άλλοι κάνουν συχνές περιγραφές για τις μαριονέτες και τον τρόπο που κινούνταν χρησιμοποιώντας τη λέξη ΄΄νευρόσπαστον΄΄ συνώνυμη της λατινικής λέξης marionette.   Ο Πλάτων στο βιβλίο του «Οι Νόμοι» κάνει αναφορά στις μαριονέτες λέγοντας: «Ας υποθέσουμε ότι ο καθένας από εμάς είναι ένα "νευρόσπαστο" (κινούμενη φιγούρα) που βρίσκεται στα χέρια των Θεών για τη δική τους διασκέδαση ή επειδή είχαν ένα σοβαρό σκοπό για μας για τον οποίο δε γνωρίζουμε τίποτα. Οι παρορμήσεις που μας κινούν μοιάζουν με κλωστές που τις τραβούν οι θεοί από διάφορες κατευθύνσεις …» Ο Αριστοτέλης στο σύγγραμμα «Τα Πολιτικά» αναφέρεται στα αγάλματα του Δαίδαλου που είχαν τη μοναδική ιδιότητα στην αγαλματοποιία να έχουν την ικανότητα να κινούνται από μόνα τους. Ο Οράτιος, ο σατυρικός Πέρσιος Φλάκος, και ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος αμφιβάλουν για την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου συγκρίνοντας τον με νευρόσπαστο. Οι Ελληνικές μαριονέτες κατασκευάζονταν από τερακότα (ψημένο χώμα - πηλός), κερί, ελεφαντόδοντο ή ξύλο.   Η αρχαία Ελλάδα λοιπόν είχε λαμπρή παράδοση στις κούκλες, την παρουσία των οποίων ανιχνεύουμε αδιάκοπα σε όλες τις ιστορικές περιόδους, όπου έκαναν την εμφάνισή τους διάφορα είδη από κούκλες με ποικίλες ονομασίες : πλαγγόνα, γλυνή, νύμφη, κόρη, κοροκόσμια ή κορύλλια, δάγυνα, νευρόσπαστο, είδωλο  . Κάποιες κούκλες ήταν φιλοτεχνημένες σε ελεφαντόδοντο  ή ξύλο και είχαν συμβολικό χαρακτήρα,   Οι εξαιρετικές κατασκευές ήταν από ασήμι. Τα Νευρόσπαστα και οι θεατρικές παραστάσεις ήταν της μόδας μεταξύ των Ελλήνων όπως τουλάχιστον αναφέρεται από τους Έλληνες και Ρωμαίους συγγραφείς. Για πολλούς το θέατρο νευροσπάστων ήταν το σύμβολο της ανθρώπινης μοίρας. Επιφανείς κλασικοί συγγραφείς, φιλόσοφοι, θεολόγοι και επιστήμονες, όπως ο Πλάτων, ο Μάρκος Αυρήλιος, ο Κλεμέντιος ο Αλεξανδρινός, ο Ευσέβιος, ο Επίκτητος, ο Φίλωνας και άλλοι κάνουν συχνές περιγραφές για τις μαριονέτες και τον τρόπο που κινούνταν χρησιμοποιώντας τη λέξη ΄΄νευρόσπαστον΄΄ συνώνυμη της λατινικής λέξης marionette.

 

 

Δείτε τις πιο δημοφιλείς κούκλες στην Αρχαία Ελλάδα!

 

‘Όμορφες, με κομψά χτενίσματα, πολύχρωμες και με μαγικές ιδιότητες, οι πλαγγόνες σαγήνευαν μικρούς και μεγάλους. Το αρχαιότερο παιχνίδι στον κόσμο εξελίχτηκε από θρησκευτικό ειδώλιο και πήρε τη μορφή της κούκλας για να παίξει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη των κοριτσιών. Καθοριστική στη διαφοροποίηση αυτή υπήρξε η εμφάνιση της αρθρωτής κούκλας (νευρόσπαστο) με κινητά χέρια και πόδια, ενώ η χρήση καλουπιού θα βοηθήσει στη μαζική παραγωγή για να μη μείνει κορίτσι χωρίς την αγαπημένη του ηρωίδα! Χαριτολογώντας θα μπορούσαμε να συγκρίνουμε την πλαγγόνα με τη Barbie της σημερινής εποχής και διαβάζοντας θα καταλάβετε τις ομοιότητες, αλλά κυρίως θα μάθετε περισσότερα για αυτό το παιχνίδι της αρχαιότητας.
 

Ο “μαγικός κόσμος της Πλαγγόνας”

Η πλαγγόνα ήταν ένα από τα αγαπημένα παιχνίδια των κοριτσιών στην αρχαία Ελλάδα. Ήταν κούκλα, συνήθως φτιαγμένη από πηλό, με γυναικεία μορφή και περίπλοκα χτενίσματα στα μαλλιά. Κάποιες φορές η ενδυμασία της κούκλας ήταν ζωγραφισμένη, άλλες φορές τα κορίτσια έφτιαχναν πάνινα ρουχαλάκια. Μικρά αντικείμενα όπως τραπεζάκια, κρεβατάκια, αγγεία, κτλ. συμπλήρωναν το μαγικό κόσμο των κοριτσιών. Εκτός από το να εξυπηρετεί τη χαρά του παιχνιδιού, η πλαγγόνα είχε και εκπαιδευτικό χαρακτήρα, σαν μια εισαγωγή του κοριτσιού στο ρόλο και τις υποχρεώσεις του ως γυναίκα στην κοινωνία. Οι πλαγγόνες γίνονταν προσφορές προς τη θεά Άρτεμη τις παραμονές του γάμου του κοριτσιού.

Η κατασκευή

Αυτό το ειδώλιο ήταν η πηγή έμπνευσης για τις μασκότ των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας 2004, Φοίβο και Αθηνά.

Ευρήματα πλαγγόνων έχουμε ήδη από τον 7^ο αι. π.Χ, και φαίνεται ότι το παιχνίδι αυτό προέρχεται από τα θρησκευτικά ειδώλια. Καθοριστικό ρόλο για την εξέλιξη από τα θρησκευτικά ειδώλια έπαιξε η κατασκευή των νευρόσπαστων που ήταν πήλινες κούκλες με κινητά άκρα. Τα χέρια και τα πόδια τους ήταν κινούμενα και ενώνονταν με μια κλωστή με το κυρίως σώμα (νεύρο).

Η κατασκευή της πλαγγόνας γινόταν στα εργαστήρια κοροπλαστικής. Είτε πλάθονταν με το χέρι, είτε ο κοροπλάστης δημιουργούσε μια βασική μορφή στον τροχό και μετά πρόσθετε τις λεπτομέρειες. Περίπου στο 500 π.Χ. γενικεύεται η χρήση καλουπιού. Ο κοροπλάστης έφτιαχνε πρώτα μια μήτρα, μετά τη γέμιζε με υγρό πηλό και, όταν στέγνωνε, απομάκρυνε τον πηλό που είχε πάρει τη μορφή της μήτρας. Έπειτα κάλυπτε το παιχνίδι με λευκό επίχρισμα και το έψηνε στο φούρνο. Στο τέλος το παιχνίδι χρωματιζόταν.

 

Που μπορούμε να τις δούμε;

Επειδή η πλαγγόνα ήταν από τα πιο συνηθισμένα παιδικά παιχνίδια, η αρχαιολογική σκαπάνη έχει φέρει στο φως μεγάλο αριθμό ευρημάτων. Έτσι σήμερα έχουμε τη δυνατότητα να δούμε πλαγγόνες να κοσμούν συλλογές πολλών μουσείων, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Να αναφέρουμε το Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας, το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, το Μουσείο του Λούβρου και το Βρετανικό Μουσείο.

 

 Στο Βυζάντιο η κούκλα, ονομαζότανε Νέννος ή νιννί

Την περίοδο της Τουρκοκρατίας ονομαζόταν «κουτσούνα». Ο  βοσκός σκάλιζε μια κούκλα η οποία κρατούσε συνήθως στα χέρια της κάποιο σύμβολο χριστιανικής λατρείας.

Στη νεότερη Ελλάδα οι μητέρες έφτιαχναν στα παιδιά τους κούκλες από στάχυα, κουρέλια, ζυμάρι ή από τσουβάλια, και κάλτσες παραγεμισμένες με άχυρα  ή από την πρώτη πάνα της κόρης. Σε κάποια νησιά έφτιαχναν κούκλες από κουκούλι μεταξοσκώληκα που το έντυναν με χρωματιστά χαρτιά

 

 

 

 

 

 

 

 Τον 16^ο-17^ο αιώνα οι κούκλες κατασκευάζονταν από πορσελάνη

 

Μετά τον Β΄ΠΠ οι κούκλες κατασκευάζονταν από πλαστικό.
 


Μέχρι τον 19ο αιώνα δεν υπήρχαν μοντέλα. Έτσι οι σχεδιαστές μόδας έπρεπε να επιδείξουν τις δημιουργίες τους πάνω σε μικρές πάνινες κούκλες.





Αγαπημένες πάντα, παραμένουν οι χειροποίητες κούκλες ,από ύφασμα και διάφορα υλικά,
χαρτί, μαλλί, δέρμα κλπ