Μίλα μου γιά......μήλα !!!!

 

 

 

 

 

 

Από την αρχαιότητα ως σήμερα το μήλο ως καρπός συνδέεται με πολλές «ιστορίες», μυθολογικές και μη, ως προέκταση του συμβολισμού του τόσο στην Αρχαία Ελληνική Μυθολογία και θρησκεία όσο και στη  Βυζαντινή Ιστορία.

Η ιστορία του μήλου ξεκινά από την αρχαία Αίγυπτο όπου, όπως υποστηρίζουν οι περισσότεροι ιστορικοί, περίπου τον 13ο αιώνα π.Χ. ο Φαραώ Ραμσής φύτεψε τις πρώτες μηλιές στις όχθες του Νείλου. Αλλοι πάλι ισχυρίζονται ότι έχουν βρεθεί απολιθώματα μήλων σε διάφορα χωριά της Ελβετίας, τα οποία χρονολογούνται από τη Λίθινη Εποχή. Εμείς βέβαια ξέρουμε ότι τα πρώτα μήλα εμφανίστηκαν με τη δημιουργία του κόσμου στον Κήπο της Εδέμ. Στην αρχαία Ελλάδα, πάντως, οι αναφορές της μυθολογίας μιλούν για τα μήλα στον Κήπο των Εσπερίδων και οι αναφορές σχετικά με την καλλιέργεια των μήλων ξεκινούν τον 7ο αιώνα π.Χ. Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική παράδοση, τα μήλα αποτελούσαν αναπόσπαστο κομμάτι των γαμήλιων τελετών, και μάλιστα όταν κάποιος έριχνε ένα μήλο προς το μέρος μιας γυναίκας, αυτό ισοδυναμούσε με πρόταση γάμου. Εμείς ξέρουμε ότι η προσφορά μήλου, ειδικά εάν πρόκειται γι' αυτό της Εριδος, ισοδυναμεί με τον Τρωικό Πόλεμο.

Φιρίκια, μανιές, λαδόμηλα, φακηλάτα, χαϊβάνια, μαρκέικα, καραουλάνια... Στην Ελλάδα υπήρχαν εκατοντάδες ποικιλίες μήλων -μόνο στο Πήλιο καταγράφηκαν το 1889 τριάντα δύο είδη. Σήμερα στα μανάβικα, στις λαϊκές αγορές και στα σουπερμάρκετ βρίσκεις παραδοσιακά τέσσερις, το πολύ πέντε ποικιλίες. Οι καρποί είναι προκλητικά ομοιόμορφοι, προκλητικά χωρίς άρωμα, σαν να φύτρωσαν στο φωτοτυπικό και όχι στο δένδρο.

Εμείς της παλαιάς κοπής, με το μήλο μάθαμε να διαβάζουμε και να μετράμε , φθάνει να θυμηθούμε το Αναγνωστικό και το ‘’Λόλα, Λόλα να ένα Μήλο!’’, ή το ‘’Δώσμου Αννα ακόμα ένα, να τα κάνω δύο τα Μήλα μου’’.

Μήλος
Στην Αρχαιότητα η λέξη «μήλον» παραπέμπει στο σφαιρικό καρπό δηλαδή οποιοσδήποτε σφαιρικός καρπός χαρακτηρίζεται «μήλον». Άλλωστε αυτός είναι ο λόγος που το νόμισμα της Μήλου διαιρεί τις απόψεις των νομισματολόγων αν στον εμπροσθότυπο έχουμε μήλο, κυδώνι, ρόδι κτλ. Επιπλέον το μήλο στο νόμισμα είναι και το λαλούν σύμβολο του νησιού.

Μήλο ο καρπός της Αφροδίτης
Διότι και το όνομα του νησιού μας οδηγεί στο μύθο σχετικά με τον Μήλον και την Αφροδίτη. Συγκεκριμένα ο καρπός της μηλέας συνδέεται άρρηκτα με τη λατρεία της θεάς Αφροδίτης. Γιατί;
Επειδή ο Μήλος από τη Δήλο μετέβη στην Κύπρο όπου γνώρισε τον Άδωνη, τον τοπικό βασιλιά με τον οποίο δημιούργησε μια ισχυρή φιλία. Ο βασιλιάς του έδωσε για σύζυγο μια συγγενή του, την Πελία, η οποία ήταν πιστή στη λατρεία της Αφροδίτης. Οι δύο νέοι ερωτεύονται παράφορα και ο καρπός της ένωσής τους ήταν ένα όμορφο αγόρι που το έταξαν στη θεά Αφροδίτη και στο ιερό της. Το παιδί πήρε το όνομα του πατέρα.
Όταν ο Άδωνης πέθανε αρκετά νωρίς, ο Μήλος έπαθε κατάθλιψη και κρεμάστηκε από ένα δέντρο το οποίο από τότε πήρε το όνομά του δηλαδή μηλέα ή μηλιά. Η Πελία, βαθιά απελπισμένη, κρεμάστηκε από απόγνωση στο ίδιο δέντρο. Η Αφροδίτη συγκινημένη από τον έρωτα του ζευγαριού, αποφάσισε να διατηρήσει τη μνήμη τους. Έτσι μεταμόρφωσε την Πελία σε περιστέρι, που έγινε το ιερό πτηνό της και τον Μήλο σε καρπό, το γνωστό μήλο, σύμβολο της θεάς. Το παιδί του ζευγαριού ο Μήλος ο Νεότερος, ο οποίος ήταν υπό την προστασία της θεάς, στάλθηκε στον τόπο καταγωγής του, τη Δήλο. Όταν μεγάλωσε, αποίκησε το νησί, που πήρε το όνομά του, τη Μήλο. Επομένως τούτος ο μύθος  εδραιώνει τη σχέση της Μήλου και του ιδρυτή της, καθώς και το συσχετισμό του μήλου ως καρπού της Αφροδίτη. (π.χ. χρυσελεφάντινο άγαλμα της στο ιερό στη Σικυώνα κρατούσε ένα μήλο, Αφροδίτη της Μήλου κ.α.)

Το ερωτικό μήλο: μήλο της Έριδος, ο μύθος της Αταλάντης

Επιπλέον το μήλο έχει έντονο ερωτικό ρόλο (μορφολογικά θυμίζει το γυναικείο στήθος) και η κατανάλωσή του ως μαγική αφροδισιακή τροφή (κυρίως στο γάμο) έχει αλληγορική  σύνδεση με τη σεξουαλική ηδονή. Εδώ μπορεί να θυμηθεί κάποιος το μύθο της κρίσης του Πάρη και του μήλου της Έριδος, όπου ως βασικό κριτήριο για την απόκτησή του είναι η ομορφιά και ο ερωτισμός. Με τη βοήθειά του ο Πάρης θα κατακτήσει την ομορφότερη γυναίκα του κόσμου, την Ελένη.
Η ερωτική δύναμη των μήλων φαίνεται με συμβολικό τρόπο και στο μύθο της Αταλάντης-παρθένας και κυνηγού. Εκείνη αρνούνταν κατηγορηματικά να χάσει την αγνότητά της επειδή κανείς δεν μπορούσε να της παραβγεί στο τρέξιμο (αυτός ήταν ο όρος-προϋπόθεση προς τον πατέρα της για να παντρευτεί). Όμως οδηγήθηκε στο γάμο, γιατί μπήκε στον πειρασμό να μαζέψει τα χρυσά μήλα της Αφροδίτης που της τα πέταξε με δόλο ο μέλλων σύζυγός της, ο Ιππομένης, προκειμένου να την προσπεράσει (Μήλα από την ιερή μηλιά της θεάς - ρόδια; Άλλωστε κάθε σφαιρικός καρπός ονομάζεται μήλον).

Τα μήλα των Εσπερίδων

Επί τη ευκαιρία μας έρχονται στο νου τα μήλα των Εσπερίδων, ο χρυσός καρπός από την Εσπερία δηλαδή από τη Δύση. Ένας άθλος του Ηρακλέους ήταν να φέρει τα μήλα από τον κήπο των Εσπερίδων. Στην προκειμένη περίπτωση τα χρυσά μήλα ήταν τα πορτοκάλια; Ο περίφημος κήπος βρίσκονταν στους Ηράκλειους Στύλους στο σημερινό Γιβραλτάρ. Ωστόσο γνωρίζουμε ότι για τους αρχαίους Έλληνες, τα εσπεριδοειδή (πορτοκάλια, λεμόνια κλπ) ήταν άγνωστοι καρποί οι οποίοι ήρθαν από την Εσπερία παραφθορά της Ισπανίας.

 

Το χρυσόν μήλον της Κασσίας (Κασσιανής)

Αλλά αν υποθέσουμε ότι το μήλον συνδέεται με το γάμο, την ομορφιά και τις ερωτικές επιδόσεις, τότε  θα μπορούσε να έχει δόση αληθείας το γεγονός ότι και ο αυτοκράτορας Θεόφιλος (829-842) χρησιμοποίησε το χρυσόν μήλον για να το προσφέρει στη μέλλουσα σύζυγό του Κασσία. Τρεις βυζαντινοί χρονικογράφοι, ο Συμεών ο μεταφραστής, ο Γεώργιος Αμαρτωλός και ο Λέων ο Γραμματικός, αναφέρουν ότι έλαβε μέρος η συγκεκριμένη όμορφη και πλούσια κόρη στην τελετή επιλογής νύφης για τον αυτοκράτορα Θεόφιλο, την οποία είχε οργανώσει η μητριά του, Ευφροσύνη. Σε αυτή, που τοποθετείται χρονικά ή στο 821 ή στο 830, ο αυτοκράτορας επέλεγε τη σύζυγό της αρεσκείας του προσφέροντας ένα  χρυσό μήλο. Θαμπωμένος από την ομορφιά της Κασσίας, ο νεαρός αυτοκράτορας την πλησίασε και της είπε: «Ως ώρα δια γυναικός ερρύη τα φαύλα» «Από μια γυναίκα ήρθαν στον κόσμο τα κακά [πράγματα]», αναφερόμενος στην αμαρτία και τις συμφορές που προέκυψαν από την Εύα. Η Κασσία ετοιμόλογη, του απάντησε: «Αλλά και δια γυναικός πηγάζει τα κρείττονα» «Και από μία γυναίκα [ήρθαν στον κόσμο] τα καλά [πράγματα]», αναφερόμενη στην ελπίδα της σωτηρίας από την ενσάρκωση του Χριστού μέσω της Παναγίας, Μια όμως τόσο προκλητική απάντηση έκανε το Θεόφιλο να αλλάξει γνώμη και να διαλέξει τελικά τη Θεοδώρα. Η Κασσιανή αποσύρθηκε σε μοναστήρι. Εκεί ασχολήθηκε  με την υμνογραφία και συνέθεσε πολλά τροπάρια. Όμως στην πραγματικότητα υπάρχουν πολλοί βαθύτεροι λόγοι που εμπόδισαν αυτό το γάμο. Η Κασσία ήταν εικονολάτρης και ο Θεόφιλος εικονομάχος. Η μέλλουσα πεθερά δεν ήθελε αυτό το γάμο μην τυχόν επηρεάσει τον αυτοκράτορα. Συνεπώς τα αίτια ήταν πολιτικά.

Το μήλο του Νεύτωνα

Επίσης κατά την Αναγέννηση και μετά στους χρόνους του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού το μήλον συνδέεται με ένα «επιστημονικό ανέκδοτο». Είναι το γνωστό μήλο του  Νεύτωνα, αφορμή έμπνευσης του νόμου της βαρύτητας………….
Τις χρονιές 1665 και 1666, όταν την Ευρώπη έπληττε η πανούκλα, το πανεπιστήμιο στο Κέμπριτζ, όπου δίδασκε ο Νεύτων, παρέμεινε κλειστό για προληπτικούς λόγους. Έτσι, ο Νεύτων γύρισε στο κτήμα της οικογένειάς του στο Γούλσθορπ, στη βόρεια Αγγλία. Όπως αναφέρει ο Stukeley, ένα ανοιξιάτικο απόγευμα του 1666 συνέβη η πιο διάσημη πτώση φρούτου στην ανθρώπινη ιστορία.
Ο Νεύτων του είπε ότι καθόταν με στοχαστική διάθεση στον κήπο του, όταν το μήλο έπεσε και τότε ξαφνικά διερωτήθηκε: «Γιατί το μήλο δεν πάει προς τα πλάγια ή προς τα πάνω και συνεχώς πέφτει κάθετα προς το κέντρο της Γης;»
(http://news.bbc.co.uk/2/hi/science/nature/8461591.stm)

Τα μήλα των παραμυθιών

Το μήλο της Χιονάτης

Και τέλος ας μην ξεχάσουμε το μήλο του παιδικού παραμυθιού από την ιστορία της Χιονάτης: το ερωτικό ζήτημα, η ομορφότερη γυναίκα, η Χιονάτη, και το δηλητηριώδες μήλο που θα την καταδικάσει σε αιώνιο ύπνο. Όμως το ερωτικό φιλί και ο άδολος έρωτας θα φέρει την Ανάσταση.

Η Μηλιά του Ροΐδη

Στα παραμύθια μπορούμε να κατατάξουμε και το παραμύθι του Ροΐδη. Η Μηλιά η οποία ήταν μια καλόκαρδη κόρη που την ερωτεύεται ο βασιλιάς και την παντρεύεται …….και ο θετός πατέρας της αν και αγράμματος γίνεται υπουργός Παιδείας…

Η Μηλιά του Κόντογλου  

Και φυσικά υπάρχει και η Μηλιά με τα χρυσά μήλα του Φ. Κόντογλου η οποία φέρνει την Ειρήνη στον κόσμο και εξαφανίζει τους Σκληρόκαρδους και Στενόμυαλους άρχοντες.

Το μήλο της Εύας

Και τέλος είναι εντυπωμένο στη μνήμη μας το μήλον της Εύας από την Παλαιά Διαθήκη το οποίο οδηγεί στο προπατορικό αμάρτημα. Ο Αδάμ και η Εύα ζουν την απόλυτη ηθική ελευθερία  με τον όρο να υπακούν στην εντολή του Θεού και να μην δοκιμάσουν τον καρπό ( μήλον) από το « δένδρο της γνώσης». Ο « όφις ο αρχαίος» τους οδηγεί στην αμαρτία δεν υπακούν και εκδιώχνονται (Γένεση: Κεφ:1-4, Προς Ρωμαίους 5:12-14).

Το δαγκωμένο μήλο της Apple

Ένα από τα πιο πετυχημένα λογότυπα εταιρείας είναι αυτό της γνωστής Apple, που έχει ως σήμα κατατεθέν ένα δαγκωμένο μήλο. Με βάση τις προηγούμενες ιστορίες για τη δυναμική αυτού του φρούτου είναι αυτονόητο η επιτυχία της εταιρείας να συνδέεται και με το λογότυπό της.
Γιατί όμως η Apple να έχει ως λογότυπο το δαγκωμένο μήλο; Το πρώτο ‘’μήλο-λογότυπο’’ της Apple σχεδιάστηκε το 1976. Ο Rob Janoff  ο σχεδιαστής του δαγκωμένου μήλου σύμφωνα με τις οδηγίες του Steve Jobs,  που ήθελε κάτι πιο μοντέρνο για την εταιρεία του, δημιούργησε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα, εικονογραφημένα λογότυπα στην ιστορία.
Η δαγκωνιά (bite) έγινε για να κατανοεί ο κόσμος ότι το λογότυπο αναφερόταν σε μήλο και όχι σε ντομάτα ή κεράσι. Δημιουργείται όμως ένα λογοπαίγνιο με τις λέξεις bite/byte, που αποτελεί μία σαφή αναφορά σε μία τεχνολογική εταιρεία.
Για την ιστορία τα λογότυπα εταιριών ήταν απλουστευμένα μέχρι τη δεκαετία του 70. Σήμερα μεγάλες εταιρίες ξοδεύουν εκατομμύρια δολάρια για τον επανασχεδιασμό των λογότυπων τους  (http://www.edibleapple.com/2009/04/20/the-evolution-and-history-of-the-apple-logo/).

Πηγή:http://www.foodbites.eu/j15/food-lovers/ellinon-gefseis/1227-mila-mythos-istoria-epistimi

ΤΟ ΜΗΛΟ ΩΣ ΣΥΜΒΟΛΟ ΣΤΗΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Δεν είναι πολύ γνωστό, αλλά στο βιβλίο της Γένεσης δεν αναφέρεται ποιος είναι ο απαγορευμένος καρπός. Η λαϊκή χριστιανική παράδοση θεωρεί ότι ο Αδάμ και η Εύα έφαγαν το μήλο από το απαγορευμένο δέντρο στον Κήπο της Εδέμ. Αυτό μπορεί να ήταν το αποτέλεσμα της πρόσθεσης στοιχείων της ελληνικής μυθολογίας σε βιβλικές σκηνές από τους ζωγράφους της Αναγέννησης. Ο ανώνυμος καρπός της Εδέμ έγινε έτσι "μήλο" κάτω από την επιρροή του μύθου των χρυσών μήλων του Κήπου των Εσπερίδων. Ως αποτέλεσμα, το μήλο έγινε σύμβολο της γνώσης, της αθανασίας, του πειρασμού, της πτώσης του ανθρώπου και της αμαρτίας.

Η αρχαία ελληνική λέξη «μῆλον» στην εποχή του Ομήρου δεν σήμαινε το μήλο ως φρούτο αλλά πρόβατο ή αίγα (λεξικό Liddell-Scott: μῆλον). Το γεγονός αυτό πιθανόν να δημιουργεί και κάποια συμβολική ή ευρύτερη σχέση μεταξύ του μύθου των χρυσών μήλων των Εσπερίδων και του μύθου του χρυσόμαλλου δέρατος.

Στη Λατινική, οι λέξεις «μήλο» (mālum) και «κακό»( malum) είναι σχεδόν πανομοιότυπες. Αυτό μπορεί επίσης να επηρέασε και την ερμηνεία του μήλου ως του βιβλικού «απαγορευμένου φρούτου» στην πιο γνωστή και συνηθέστερα χρησιμοποιούμενη λατινική μετάφραση που ονομάζεται Βουλγάτα. Το εξόγκωμα που εμφανίζεται μερικές φορές στο λάρυγγα των ανδρών αποκαλείται επίσης «μήλο του Αδάμ» λόγω του μύθου που θέλει την διόγκωση αυτή να έχει προκληθεί από τον απαγορευμένο καρπό που κόλλησε στο λαιμό του Αδάμ.

Η έννοια του μήλου ως σύμβολο της αμαρτίας αντανακλάται σε καλλιτεχνικές απεικονίσεις της Πτώσης από την Εδέμ. Όταν εμφανίζεται στο χέρι του Αδάμ, το μήλο συμβολίζει την αμαρτία. Όμως, όταν ο Χριστός απεικονίζεται κρατώντας ένα μήλο, τότε αυτός αντιπροσωπεύει τον δεύτερο Αδάμ, ενώ το μήλο συμβολίζει την έλευση της νέας ζωής. Η διαφορά αυτή αντανακλά την εξέλιξη του συμβόλου στον Χριστιανισμό. Στην Παλαιά Διαθήκη, το μήλο ήταν σύμβολο της πτώσης του ανθρώπου, στην Καινή Διαθήκη, είναι ένα έμβλημα της λύτρωσης από την πτώση. Το μήλο παρουσιάζεται στις εικόνες της Παναγίας και του Θείου Βρέφους ως άλλο ένα σημάδι της εν λόγω εξαγοράς των αμαρτιών.

Σε ορισμένες αναφορές στην Παλαιά Διαθήκη μπορούμε να δούμε την σπουδαιότητα που απέδιδαν στο σύμβολο του μήλου. Για παράδειγμα, στις Παροιμίες 25,11 αναφέρεται «μῆλον χρυσοῦν ἐν ὁρμίσκῳ σαρδίου, οὕτως εἰπεῖν λόγον» (Όπως ωραίο και ταιριαστό είναι ένα χρυσό μήλο σε περιδέραιο από σαρδίους πολύτιμους λίθους, έτσι και ένας συνετός και καλός λόγος, που λέγεται στην πρέπουσα περίσταση). Στο δε Άσμα Ασμάτων βλέπουμε μια άλλη ενδιαφέρουσα παρομοίωση όπου στους στίχους 2,2 και 2,3 παρομοιάζει την «καλή του» ως «κρίνο ανάμεσα στα αγκάθια» και τον «αδελφό της ψυχής του» ως «καρποφόρα μηλιά ανάμεσα στα άκαρπα δένδρα του δάσους». Η χρήση του κρίνου και του μήλου ως συμβόλων της θηλυκής και της αρσενικής αρχής, της Αγάπης και της Σοφίας, διατρέχει στους αιώνες και το συμβολισμό πολλών Ταγμάτων και Οργανώσεων.

 

 

Μάλιστα, το ίδιο το μήλο κρύβει μέσα του δύο από τα πιο γνωστά παγκόσμια σύμβολα, καθώς μια κάθετη τομή του μας αποκαλύπτει τον πυρήνα του σε σχήμα καρδιάς ενώ μια οριζόντια τομή του μας αποκαλύπτει τον ίδιο πυρήνα αλλά αυτή τη φορά σε σχήμα πεντάκτινου άστρου!

Έτσι έχουμε την καρδιά και το άστρο, την Αγάπη και τη Σοφία να αποτελούν ουσιαστικά δύο διαφορετικές θεάσεις του ίδιου πυρήνα! 


Μήπως, τελικά, αυτό που έκρυβε στο εσωτερικό του, αυτός ο συμβολισμός του Τέλειου Ανθρώπου που, αν οι πρωτόπλαστοι τον ανακάλυπταν θα γινόταν "ως Θεοί, γινώσκοντες καλόν και πονηρόν" (Γεν. 3,5), ήταν αυτό που κατέστησε το μήλο "απαγορευμένο καρπό";

Πηγή: http://altheo.blogspot.gr/2012/08/blog-post.html

 

 

Και για να μην ξεχνιόμαστε : ΕΝΑ ΜΗΛΟ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ, ΤΟΝ ΓΙΑΤΡΟ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙ ΠΕΡΑ !!!

Πασίγνωστη και η παροιμία "ΤΟ ΜΗΛΟ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΗΛΙΑ ΘΑ ΠΕΣΕΙ"

 

Το «Μήλο μου κόκκινο» είναι ελληνικό δημοτικό τραγούδι της Μακεδονίας, προερχόμενο από τη Σιάτιστα, που συναντάται στους περισσότερους νομούς της Μακεδονίας και το τραγουδούν σε γάμους. Χορεύεται ως συρτός μακεδονικού στυλ συρτο στα τρια. Ο ρυθμός του είναι 7/8. Μοιάζει με το καλαματιανό, αλλά είναι πολύ πιο εύθυμο, όπως τα περισσότερα τραγούδια της Μακεδονίας. Στις περιοχές της Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας (Κιλκίς - Πέλλα - Φλώρινα) συνοδεύεται από ορχήστρα με χάλκινα όργανα. 

 

Μετεκλογικά.......

΄Ηρθε η ώρα για τον ιδιαίτερο σχολιασμό του μετεκλογικού σκηνικού, από τους ομοιοκατάληκτους στίχους της ταλαντούχας φίλης μας Μαρίας  Λιώτη ......η απόλαυση όλη δική μας !!!

 

ΜΕΤΕΚΛΟΓΙΚΑ

--------------------------------------------------------

Προέκυψε Κυβέρνηση με ΣΥΡΙΖΑ κι ΑΝ-ΕΛΛ.

δοκιμασμένο δίδυμο ,σαν άρωμα Σανέλ.

Αριστεροί και δεξιοί,τα βρήκαν μεταξύ τους

και μπέρδεψαν τ' αριστερό χέρι με το δεξί τους.

 

Γι αυτό το αποτέλεσμα πολλοί πανηγυρίζουν ,

όμως ξεχνούν πως "το γαμπρό στο τέλος τον ξυρίζουν".

Θα σταματήσουν οι χαρές, θα τους κοπούν τα κέφια

σαν έρθει ειδοποίηση για να πληρώσουν ΕΝΦΙΑ.

 

Του φόρου εισοδήματος όταν θαρθούν οι δόσεις

θα τρέχεις χρήματα να βρείς, εγκαίρως να τις δώσεις.

Με μειωμένα  έσοδα πώς θα τα καταφέρεις

της φαμελιάς το εξοδα εις πέρας συ να φέρεις;

 

O Eλληνας στις εκλογές τα δύσκολα αψήφισε

με πλήρη τη συνείδηση τον Τσίπρα ξαναψήφισε.

Την εντολή του έδωσε πάλι να προσπαθήσει

στο GREXIT των εταίρων μας με ΟΧΙ ν΄απαντήσει.

 

Την ήττα ,τ΄' άλλα κόμματα πώς την αντιμετώπισαν;

άλλα για λίγο μίλησαν,και άλλα εσιώπησαν.

Στο καπηλειό ο Μεϊμάρ μονολογεί με πίκρα

"γιατί ο κόσμος ψήφισε τον ψευταράκο Τσίπρα;"

 

Εμένα τον ψηλότερο μ΄άφησε στην απ΄έξω

φέρτε το μπουζουκάκι μου τον πόνο μου να παίξω.

Το θρόνο έχασε η Ζωή απ΄το μεγάλο εγώ της

και τώρα έξω απ' τη Βουλή "ρουφάει το αυγό της".

 

Ο Λαφαζάνης τη δραχμή σε δρόμο έβαλε αργό

κι ο δόλιος δεν κατάφερε να πάει στο Χολαργό.

Του ΠΟΤΑΜΙΟΥ λιγόστεψε το γάργαρο νεράκι

κι 'εφερε απογοήτευση στο Σταύρο Θεοδωράκη.

 

ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ ξεθώριασαν τον ήλιο τους σαφώς

μα τη Βουλή τη γέμισε η Φώφη μας με φώς.

Χρόνια, Λεβέντης και λαός είχαν κουβεντολόι

τώρα εμπήκε  στη Βουλή με το συγγενολόι.

 

Το Κου Κου Ε τραβά μπροστά με βήμα σταθερό,

με σύνθημα: " η χώρα μας να φύγει απ'το ευρώ"

Ευχές σε ΣΥΡΙΖΑ κι' ΑΝ-ΕΛΛ να ζήσουν  να ριζώσουν

και το λαό ,πιο χαλαρά τα μέτρα να τον ζώσουν.

-----------------------------------------------------------------------------------

Μαρία Λιώτη.

 

Σ΄ευχαριστούμε Μαρία για τα χαμόγελα που μας χαρίζεις !!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Προεκλογικά....συνέχεια....

Η γνωστή πλέον, ταλαντούχα σατιρική ποιήτρια, Μαρία Λιώτη , συνεχίζει να καταγράφει την επικαιρότητα με τους δικούς της μοναδικούς στίχους....

 

ΛΟΓΟΣ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟΣ

-------------------------------------------------

Αφοβος υποψήφιος,να εκλεγεί ορέγεται

και βουλευτής με το καλό να γίνει ονειρεύεται.

Τούτο το λόγο εκφωνεί τον προεκλογικό

και κάνει το παράλογο να μοιάζει λογικό

 

----Φίλε, αδελφέ και σύντροφε, εσύ  μη χολοσκάς

κι αν σου κοπεί η σύνταξη, κι αν χάσεις το ΕΚΑΣ,

κι αν το ψωμί σου στερηθείς, το σπίτι σου κι αν χάσεις

το ότι είσαι " εκλογεύς", ποτέ σου μην  ξεχάσεις.

 

Οτι εκάστη Κυριακή , σε βάζουν να ψηφίσεις,

αυτό σου το προνόμιο ,πρέπει να εκτιμήσεις.

Είσαι ο "κυρίαρχος λαός¨", και μην το λησμονείς,

πρέπει να θυσιάζεσαι και να λιμοκτονείς.

 

Στο Γιουρογκρούπ ,εγώ για σε, συμφώνησα μνημόνιο

και φρόντισα το χρέος σου να καταστεί αιώνιο.

Σου αύξησα τους φόρους σου, χαράτσια κι εισφορές

και το μισθό σου μείωσα αμέτρητες φορές.

 

Σε ύψος δυσθεώρητο πήγα την ανεργία

κι από τον κόπο σ΄έβγαλα να κάνεις απεργία.

Σ΄' απάλλαξα να κουβαλάς τα ψώνια σε πακέτα

κι έτσι  χιλιάδες μαγαζιά βάλανε τα λουκέτα.

 

Ειδήμονες το ασφαλιστικό θα το τακτοποιήσουν

κι οι γέροντες σε "χλοερό τόπο" θ'αποδημήσουν.

Εάν τα ενενήντα σου εσύ δεν καβατζάρεις

μην περιμένεις σύνταξη νωρίτερα να πάρεις.

 

Το τρίτο το μνημόνιο πιστά θα το τηρήσω

μ' ευλάβεια τη λιτότητα θα τη διατηρήσω.

Φίλε, αδελφέ και σύντροφε , σου είπα την αλήθεια

κι αν έχεις κότσια, να εκλεγώ δός μου εσύ βοήθεια.

 

Κι όταν μετά τις εκλογές εφαρμοστούν τα " μέτρα"

σφίξε το βρακοζόνι σου και τις μπουκιές σου μέτρα.

---------------------------------------------------------------------------------------------

Μαρία Λιώτη

 

Και ο αξεπέραστος ΑΡΚΑΣ....με το καταπληκτικό σκίτσο του, εκφράζει με το χαρακτηριστικό του τρόπο, το αποτέλεσμα του DΕBATE..... 

 

   

Προεκλογικά.....

Η  ανεξάντλητη έμπνευση της φίλης Μαρίας Λιώτη , μας χαρίζει άλλο ένα εξαιρετικά επίκαιρο στιχούργημα, ας το απολαύσουμε .......
 

ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟ ΣΚΗΝΙΚΟ

--------------------------------------------------------------

Πάλι για ψύλλου πήδημα γίνονται εκλογές

κι υποψήφιοι εκφωνούν τους λόγους με κραυγές.

Κάποιοι τα λένε στο λαό, έτσι,αλλιώς, κι αλλιώτικα

κι άλλοι μάγκικα  βαριά, και Πασαλιμανιώτικα.

 

Ο κάθε ένας απ΄ αυτούς έχει τουπέ μεγάλο

και του γνωστού ποιήματος θυμίζει παπαγάλο. *

Μιλούν στο πλήθος δυνατά με ζωηρά συνθήματα

που τάχουν μάθει κάνοντας εντατικά μαθήματα

 

Αναμασάνε διαρκώς τα ίδια και τα ίδια

και μ'ύφος αλαζονικό σηκώνουνε τα φρύδια.

Τάζουν παράδες με ουρά, φλουριά μαλαματένια

και να φυτρώσουν του σπανού υπόσχονται τα γένια.

 

"Στο Χολαργό οι μηχανές ξανά θα λειτουργήσουν

και των φτωχών τα στρώματα με χρήμα θα γεμίσουν".

Το τρίτο το μνημόνιο λένε πως θα τ' αλλάξουν

κι από τα μέτρα τους φτωχούς ρωμιούς θα απαλλάξουν.

 

Μα αν τους ρωτήσεις πώς μπορούν αυτά να τα πετύχουν,

με απορία σε  κοιτούν ,κι ύστερα  ξεροβήχουν.

Αγώνα προεκλογικό, άρχισαν νεα  κόμματα

συνασπισμοί, κινήματα, ενώσεις κι αποκόματα.

 

Κάποιοι , που χρόνια ήτανε σε νάρκη χειμερία

τώρα να μπούν μεσ' τη Βουλή ζητάνε ευκαιρία.

Την εξουσία κυνηγούν, νηστεύσαντες και  μή

της χώρας το κατάντημα γι αυτούς είν' αφορμή.

 

Ο δύστυχος ο εκλογεύς ,ποιό κόμμα να επιλέξει;

απ' την Κική και την Κοκό,ποιά  τάχα να διαλέξει;

Μα όποιο αποτέλεσμα οι  κάλπες κι αν θα φέρουν

με τα μνημόνιο οι ρωμιοί για χρόνια θα υποφέρουν.

--------------------------------------------------------------------------------

Μαρία Λιώτη

* αναφέρομαι στο γνωστό ποίημα του Ζαχαρία

Παπαντωνίου :O παπαγάλος.

 

Και εδώ κλείνει το προεκλογικό αφιέρωμα , με το κορυφαίο σκίτσο του ΑΡΚΑ

 

 

 

 

 

 

 

 

Θερινό Σινεμά + Υπέροχη ταινία = Ολοκληρωτική απόλαυση !!!

Ιστορικό, Αγαπημένο, Θερινό...ΑΙΓΛΗ ΖΑΠΠΕΙΟΥ   Το ιστορικό θερινό σινεμά «Αίγλη» στο Ζάππειο, στο κέντρο της Αθήνας ξεκίνησε να προβάλει ταινίες  το μακρινό… 1903. Στην ΑΙΓΛΗ λοιπόν, απόλαυσα την υπέροχη ταινία, ΓΑΛΛΙΚΗ ΣΟΥΪΤΑ   δύο φορές μάλιστα , και σας τη συνιστώ ανεπιφύλακτα !!!

Εξαιρετικοί ηθοποιοί (Kristin Scott Thomas, Michelle Williams, Matthias Schoenaerts) , φανταστική αναπαράσταση της εποχής, υπέροχη μουσική και κυρίως η μοναδική και συγκλονιστική ιστορία της συγγραφέως Irène Némirovsky….  

 

Βιστωνίτης Αναστάσης 

Είναι η πρώτη και μοναδική συγγραφέας που ανακαλύπτεται έξι και πλέον δεκαετίες μετά τον θάνατό της και μάλιστα με την απονομή λογοτεχνικού βραβείου. Ποια είναι η Ιρέν Νεμιρόβσκι που εκτελέστηκε στο Αουσβιτς

ΓΑΛΛΙΚΗ ΣΟΥΙΤΑ- Η ΜΕΓΑΛΗ ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΙΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑ

Η τρίτη ταινία από την οποία πληροφορήθηκα για την ύπαρξη μιας ακόμα σημαντικής γυναίκας,  της συγγραφέως  Ιρέν Νεμιρόβσκι, ήταν η Γαλλική σουίτα που βασίστηκε σε  ένα βιβλίο της που ανακαλύφτηκε 62 χρόνια μετά την συγγραφή του και έγινε αμέσως παγκόσμιο μπεστ σέλερ.

  

Η Iren Nemirovsky, η δύο φορές κυνηγημένη συγγραφέας, γεννήθηκε στο Κίεβο της Αυτοκρατορικής Ρωσίας το 1903, ήταν η κόρη του Εβραίου Τραπεζίτη Leon Nemirovsky, και μιας άστοργης και άκαρδης νεόπλουτης γυναίκας που δημιούργησε στο παιδί της μια σειρά από συναισθηματικά κενά.To 1917 με την Επανάσταση των Κόκκινων, η οικογένεια θα βρεί καταφύγιο στο Παρίσι.

Μα η Ιρέν δεν θα καταφέρει να ενσωματωθεί ποτέ σε αυτή την κάστα των νεόπλουτων εμιγκρέδων, στους οποίους ανήκει η μητέρα της, η οποία και απροκάλυπτα έχει παραδώσει την ανατροφή των παιδιών της σε μια σειρά από νταντάδες.

Η ταλαντούχα κόρη της θα καταφέρει να εκδικηθεί την αδιάφορη μητέρα της, μόλις το 1930, συγγράφωντας το Πάρτυ-Le Ball,μια μικρή νουβέλα, όπου μια νεαρή παραμελημένη κόρη καταστρέφει την μοναδική ευκαιρία της άστοργης μητέρας της να καθιερωθεί στην Γαλλική Υψηλή κοινωνία, πετώντας στο ποτάμι τις προσκλήσεις που της είχαν αναθέσει να αποστείλει στους προσκεκλημένους.

Το 1926 η Ιρέν Νεμιρόφκσι θα παντρευτεί τον Michel Epstein και μαζί του θα αποκτήσει δύο κόρες την Denise και την Élisabeth. Μέσα στην ασφάλεια της δική της πλέον οικογένεια η Νεμιρόφσκι θα εκδώσει όλα της τα μυθιστορήματα, ξεκινώντας με τον David Golder, που θα την καθιερώσει στην Γαλλική Πνευματική ζωή και θα της επιφέρει την κατηγορία του αντισημιτισμού και της άρνησης της Εβραικής καταγωγής της.

Το 1939 η συγγραφέας θα ασπαστεί τον Καθολικισμό, αλλά η μοίρα της είναι δυστυχώς σφραγισμένη. Με την κατοχή της Γαλλίας από τους Γερμανούς, η Ιρέν Νεμιρόφσκι δεν θα μπορεί πλέον να εκδώσει το έργο της και ο άνδρας της-παντρεμένος με μια Εβραία που της είχε αρνηθεί το κράτος τη Γαλλική Υπηκοότητα από το 1938-απολύεται από την τράπεζα όπου δούλευε.

Το 1940 η τετραμελής οικογένεια της συγγραφέως θα δραπετεύσει στο χωριό Issy-l'Evêque και δύο χρόνια αργότερα, στα 39 της χρόνια θα συλλαμφθεί από το Ναζιστικό καθεστώς και θα οδηγηθεί στο κολαστήριο του Auschwitz.

Μέσα σε ένα μήνα από τον εγκλεισμό της στο κολαστήριο η λαμπρή συγγραφέας θα σβήσει από τύφο, ο δε άνδρας της θα πεθάνει σε κάποιο θάλαμο αερίων. Τα παιδιά της οικογένειας, θα προσπαθήσουν να βρούν καταφύγιο στην γιαγιά τους, αλλά η σκληρή γυναίκα θα επιδείξει για μια ακόμα φορά τον εγωκεντρισμό της και θα τους κλείσει την πόρτα. Η Ντενίς και η Ελίζαμπεθ θα φυγαδευθούν σε Καθολικό μοναστήρι με μοναδικό περιουσιακό στοιχείο, ένα βαλιτσάκι χειρός.

Για 50 χρόνια ο μύθος της Νεμιρόφσκι έσβηνε, ώσπου η μεγαλύτερη της κόρη αποφάσισε να ανοίξει το μοναδικό περουσιακό στοιχείο που είχε κληρονομήσει από τους δολοφονημένους γονείς της. Ένα σημειωματάριο της μητέρας της, το οποίο υπέθετε ότι περιείχε το προσωπικό της ημερολόγιο.

Στο πυκνογραμμένο βιβλίο όμως περιέχονταν ένας λογοτεχνικός θησαυρός, ο οποίος εκδόθηκε το 2004 με τον τίτλο, Suite Française (Γαλλική Σουίτα-Εκδόσεις Πατάκης), δηλαδή δύο νουβέλες για τη ζωή στην Γαλλία από το 1940 έως το 1941.

Ένα κείμενο γραμμένο την ώρα που τα γεγονότα λάμβαναν χώρα, ένα κείμενο που λογικά θα έπρεπε να πνίγεται στο μίσος και το φόβο και είναι γεμάτο ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.Μέσα στη φρίκη του πολέμου, κρυμμένη στο μικρό χωριό,η Νεμιρόφσκι γράφει πυρετωδώς. Γράφει για την προέλαση των Γερμανικών στρατευμάτων στην κατεχόμενη πλέον Γαλλία και για την εκκένωση του αγαπημένου της Παρισιού.

Ένα ανολοκλήρωτο έργο, το οποίο λογικά θα ακολουθούσαν τρεις ακόμα νουβέλες, που διαβάζεται αυτόνομα και απνευστί και αποτελεί μια από τις καλύτερες αποκαλύψεις που μου επεφύλαξε η λογοτεχνία τα τελευταία χρόνια.

Στο πρώτο μέρος, "Καταιγίδα τον Ιούνιο", η συγγραφέας αφηγείται την έξοδος από το Παρίσι, με κεντρικούς ήρωες μια πολυμελή και ανόητη οικογένεια, δυο μικρομεσαίους υπαλλήλους που αγωνιούν για το γιό τους, ένα αριστοκράτη που προσπαθεί να σώσει την συλλογή του από πορσελάνες, ένα σνομπ συγγραφέα και την ερωμένη του...

Το δεύτερο μέρος, ονομάζεται "Ντόλτσε" και η αφήγηση ακολουθεί την μοίρα της συγγραφέως. Το κέντρο βάρους της νουβέλας μεταφέρεται σε ένα Γαλλικό χωριό, το Μπισσύ, όπου οι Γερμανοί έχουν επιτάξει τα σπίτια. Η Εβραία που θα έπρεπε να μισεί τους Γερμανούς, καθώς στα αυτιά της έχουν πλέον φτάσει οι θηριωδίες εις βάρους του λαού της, δεν μεταφέρει το μίσος της στους χαρακτήρες της.Αντιθέτως για τον Γερμανό αξιωματικό και την Λουσίλ-με την οποία συγκατοικεί αφού της έχει επιτάξει το σπίτι-πλάθει μια τρυφερή φιλία, έναν πλατωνικό έρωτα που ανθίζει από κάτω από το αυστηρό βλέμμα της πεθεράς της.

Η Ιρεν Νεμιρόφσκυ, 60 χρόνια μετά το θάνατο της, θα αναστηθεί για να εκδικηθεί τους δολοφόνους της με το ίδιο της το έργο και να εγκατασταθεί για μια ακόμη φορά στους μεγάλους Γάλλους συγγραφείς.

Η Ιρέν Νεμιρόφσκι (Irene Nemirovsky) ήταν Ουκρανή, εβραϊκής καταγωγής που γεννήθηκε στο Κίεβο το 1903. Ο πατέρας της  ήταν  μεγαλοτραπεζίτης και λόγω του ότι οι μπολσεβίκοι τον είχαν επικηρύξει  πήρε την οικογένεια του και κατέφυγε αρχικά στην Μόσχα ,μετά στον Ελσίνκι και το 1919 τελικά στο Παρίσι.
Σπούδασε στην Σορβόννη  φιλολογία.

Παντρεύτηκε το 1926 ένα τραπεζίτη και απέκτησε δύο κόρες την Ντενίζ το 1929 και την Ελισάβετ το 1939.

 Το πρώτο της βιβλίο   David Golder, το έστειλε σε ένα εκδότη βάζοντας μια διεύθυνση ποστ ρεστάντ και γράφοντας μόνο  το επώνυμο της χωρίς διεύθυνση . Μόλις το διάβασαν στον εκδοτικό οίκο έψαξαν να βρουν τον/ή την συγγραφέα και έφτασαν να δημοσιεύσουν αγγελίες στις εφημερίδες λόγω του ότι αυτή τότε  ήταν απασχολημένη με το πρώτο παιδί της και δεν είχε πάει να πάρει την απάντηση τους. 
Το βιβλίο γραμμένο στα 26 χρόνια της είχε  αμέσως μεγάλη επιτυχία και γυρίστηκε ταινίαJulien Duvivier Harry Baur .

Τον επόμενο χρόνο επίσης το βιβλίο της   Le Bal γυρίστηκε και αυτό ταινία.
Παρά το ότι ήταν πλέον μια αναγνωρισμένη συγγραφέας, ακόμα και από αντισημίτες συγγραφείς όπως ο Robert Brasillach ,η γαλλική πολιτεία το 1938 της αρνήθηκε την γαλλική υπηκοότητα.

Το 1939 βαπτίστηκε Καθολική και έγραφε στα ακραία εθνικιστικά περιοδικά Candide και  Gringoire.  Προφανώς η οικογενειακή της ιστορία με την φυγή τους από την Ρωσία την είχε οδηγήσει σε δεξιές απόψεις.

Μετά την έναρξη του πολέμου το Gringoire συνέχισε να δημοσιεύει άρθρα της και έτσι κατάφερνε να εξασφαλίζει τα απολύτως αναγκαία έσοδα για την οικογένεια της, μιας και από το 1940 τα βιβλία της δεν μπορούσαν να εκδίδονται γιατί είχαν απαγορευτεί και ο άντρας της ως Εβραίος είχε απολυθεί από την τράπεζα που δούλευε.

Καθώς οι Γερμανοί πλησίαζαν στο Παρίσι αρχικά αυτή παρέμεινε στο σπίτι της, φορώντας το κίτρινο άστρο στο στήθος της και έστειλε  τα παιδιά της στην νταντά τους σε ένα χωριό στην Βουργουνδία  στο οποίο πήγε τελικά και αυτή. Σε αυτό την συνέλαβε η γαλλική αστυνομία του Βισύ και από ένα κέντρο μεταγωγών αρχικά στην Κεντρική Γαλλία, την έστειλαν με την αμαξοστοιχία "Πομπή 6", στοιβαγμένη σε ένα βαγόνι 40 ατόμων με άλλες 119 γυναίκες ,στο Άουσβιτς όπου και πέθανε από τύφο μετά από ένα μήνα, σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, αλλά από ότι φαίνεται στην πραγματικότητα εκτελέστηκε. Ο άντρας της στάλθηκε και αυτός στο ίδιο στρατόπεδο και οδηγήθηκε αμέσως στο θάλαμο αερίων. (ΣΤ΄ ΑΟΥΣΒΙΤΣ-ΜΠΙΡΚΕΝΑΟΥ- Η ΑΠΟΚΟΡΎΦΩΣΗ ΤΗΣ ΦΡΙΚΗΣ)

Τα παιδιά της τα είχε η νταντά τους Σεσίλ Μισό και αυτή τα εμπιστεύτικε στα χέρια της μητέρας της μαντάμ Μιτέν. Η αστυνομία όμως έψαχνε να βρει τα μικρά κορίτσια στο δημοτικό σχολείο όπου φοιτούσαν. Τα έκρυψε η δασκάλα και στη συνέχεια η μαντάμ Μιτέν ξήλωσε από τα ρούχα τους το κίτρινο άστρο του Δαβίδ και μαζί τους  διέσχισε τη μισή Γαλλία. Έφτασαν  στην περιοχή του Μπορντό, όπου και κρύφτηκαν  ως το τέλος του πολέμου.

Τα δύο κορίτσια  κουβαλούσαν μαζί τους στις μετακινήσεις τους μια βαλίτσα με οικογενειακά κειμήλια. Ανάμεσα σε αυτά ήταν και ένα δερμάτινο σημειωματάριο  με πολύ μικρά γράμματα.
Τα δύο κορίτσια δεν το είχαν  διαβάσει γιατί  νόμιζαν  ότι ήταν το ημερολόγιο της μητέρας τους μετά την κατοχή και θεωρούσαν πως θα ήταν  πολύ επώδυνο γι΄ αυτές να το διαβάσουν.

Στα τέλη του 1990 έχοντας αποφασίσει να δωρίσουν  τα χαρτιά της μητέρας τους στο Institut Memoires de l'Edition Contemporaine  η Ντενίζ (στην φωτογραφία) προτού παραδώσει το χειρόγραφο αποφάσισε να το δακτυλογραφήσει.  Έτσι διάβασε προηγουμένως το σημειωματάριο  και διαπίστωσε ότι είναι δύο νουβέλες που αναφέρονται στην ζωή στην Γαλλία την περίοδο μεταξύ 4 Ιουνίου 1940, λίγο πριν την συνθηκολόγηση με τους Γερμανούς και 1 Ιουλίου 1941.

Η πρώτη νουβέλα του βιβλίου, Καταιγίδα τον Ιούνιο, περιγράφει τις στιγμές της κατάρρευσης του μετώπου. Η δεύτερη, με ανατριχιαστική ηρεμία, μας δίνει το κλίμα της Κατοχής και την προσπάθεια των ανθρώπων να προσαρμοστούν στο νέο καθεστώς και να συνεχίσουν τη ζωή τους. Τελειώνει με την αναχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων της περιοχής για το ρωσικό μέτωπο ως εξής: «Σε λίγο, στο δρόμο απ' όπου είχε περάσει το γερμανικό σύνταγμα δεν έμεινε παρά λίγη σκόνη».

Στις σημειώσεις της η Νεμιρόφσκι έγραφε πως σχεδίαζε να συνεχίσει, ανάλογα με την εξέλιξη του πολέμου, με άλλες 3 νουβέλες μέχρι το τέλος του, το οποίο :"Είναι πραγματικά στην αγκαλιά των θεών, δεδομένου ότι εξαρτάται από το τι θα συμβεί."

Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 2004 και έγινε μπέστ σέλερ , μεταφράστηκε δε σε 38 γλώσσες και μέχρι το 2008 είχε πουλήσει 2,5 εκατ. αντίτυπα.

Για πρώτη δε φορά το βραβείο   Renaudot απονεμήθηκε σε συγγραφέα που έχει πεθάνει.

«Το ωραιότερο βιβλίο της χρονιάς γράφτηκε εξήντα δύο χρόνια πριν» έγραψε ο «Nouvelle Observateur» στις 21 Οκτωβρίου 2004.

Τον Ιανουάριο 2006 η κόρη της Ντενίζ σε μια συνέντευξη στο BBC είπε:

«Για μένα, να ξέρετε η μεγαλύτερη χαρά μου είναι ότι το βιβλίο διαβάζεται. Είναι  ένα εξαιρετικό  συναίσθημα να έχουν φέρει τη μητέρα μου πίσω στη ζωή. Αυτό δείχνει ότι οι Ναζί δεν κατάφεραν να την δολοφονήσουν. Δεν είναι εκδίκηση, αλλά είναι μια νίκη ».

self-hating Jew .